AC Milan

Associazione Calcio Milan

ac-milan.png

Data założenia: 16.12.1899
Największe osiągnięcia:
Mistrzostwo Włoch(Seria A) 1901, 1906, 1907, 1951, 1955, 1957, 1959, 1962, 1968, 1979, 1988, 1992, 1993, 1994, 1996, 1999, 2004, 2011
Puchar Włoch1967, 1972, 1973, 1977, 2003
Superpuchar Włoch1988, 1992, 1993, 1994, 2004, 2011
Puchar Europy – 1963, 1969, 1989, 1990, 1994, 2003, 2007
Puchar Zdobywców Pucharu1968, 1973
Super Pucha Europy1989, 1990, 1994, 2003, 2007
Puchar Interkontynentalny1969, 1989, 1990
Klubowe Mistrzostwo Świata2007

Początki

Ten jeden z najbardziej utytułowanych klubów świata, swój początek zawdzięcza brytyjskim imigrantom, głównie Herbertowi Kilipinowi, powszechnie uważanego za założyciela klubu AC Milan. Stąd angielska wersja powszechnie używanej nazwy klubu(Milan, a nie Milano). Początkowo klub składał się w dwóch sekcji; piłki nożnej i krykieta, jednak po kilku latach została tylko piłka nożna.

Pierwszym prezesem klubu został inni Anglik i jeden z założycieli Alfreda Odmonde Edwardsa, zaś trenerem sam Herbert Kilipin. Pierwszym meczem Milan Foot-Ball Club, było zwycięskie spotkanie 15 stycznia 1900 r. z zespołem Mediolanum 2:0. Tego roku Milan zdobył swoje pierwsze trofeum w postaci Medalu Króla, wygrywając z Juventusem 2:0. Wyczyn ten powtórzyli jeszcze rok i dwa lata później zdobywając trofeum na własność. Natomiast w rok po debiucie w Lidze Włoskiej, AC Milan wygrał pierwsze mistrzostwo kraju. Kolejne mistrzostwa były w latach 1906 oraz 1907, i zapewne nie wielu się spodziewało, że na kolejne mistrzostwo w tradycyjnej formie będzie trzeba czekać 44 lat!

W 1908 roku w klubie powstał rozłam i część działaczów odeszło zakładając nowy klub. Powodem tego był m.in. zakaz występowania obcokrajowców nałożony przez Federację Włoską – tak powstałFootball Club Internazionale Milano, znany jako Inter Mediolan. Inter Mediolan stał się też jednym z największych rywali AC Milan. W 1909 roku Federacja Włoska uznała swój błąd i przywróciła wykluczone kluby w poprzednim sezonie, a Milan w rekompensacie otrzymał Puchar Spensleya, za zdobyte trzy mistrzostwa kraju.

Kolejne sezony to posuch jeżeli chodzi o najwyższe osiągnięcia, dopiero sezon 1915/16 był bardziej udany, Milan zdobył Puchar Federalny, o który walczyły włoskie zespoły w zastępstwie zawodów o Mistrzostwo Włoch przerwanych z powodu I wojny światowej. W sezonie 1916/17 Milan wygrał mistrzostwa Lombardii, organizowane w miejsce zawieszonej ligi. Rok później zespół zdobył Puchar Lombardii (Puchar Mauro), wygrywając w barażowym meczu z Interem 8:1.

W 1919 r. klub ostatecznie zmienił nazwę na Milan Football Club. Po wznowieniu rozgrywek o mistrzostwo Włoch Milan dwukrotnie odpadł w grupie półfinałowej.

W sezonie 1921/22, z powodu konfliktu z federacją krajową Milan wraz z większością klubów występował w nowopowstałej federacji – Confederazione Calcistica Italiana. Gdy zażegnano konflikt kluby wystartowały w rozbudowane Mistrzostwach Pierwszej Dywizji. Milan spisywał się średnio w tych latach, mimo zatrudnienia pierwszego trenera z zagranicy Austriaka Ferdinanda Oppenheima, to nie udawało się sięgnąć po mistrzostwo. W kilku kolejnych sezonach Milan zajmował miejsce w środku grup eliminacyjnych. 19 września 1926 r. klub rozegrał swój pierwszy mecz na nowo wybudowanym stadionie San Siro, przegrywając z Interem 3:6. Na tym obiekcie oba mediolańskie kluby grają do dzisiaj.

Rozgrywki pod znaną obecnie nazwą serią Serii A zadebiutowały w sezonie 1929/1930. W pierwszym meczy Serii A Milan pokonał Brescię 4:1.

W 1936 r. doszło do kolejnej zmiany nazwy na Milan Associazione Sportiva. 26 czerwca, to kolejna historyczna data, gdyż tego dnia Milan zadebiutował w międzynarodowych rozgrywkach o Puchar Mitropa, przegrywając 0:3 wyjazdowy mecz z rumuńskim zespołem Ripensia Timisoara.

Gdy do władzy do Włoszech doszedł faszystowski reżim Mussoliniego, klubu musiał zmienić nazwę na całkowicie włoską – Associazione Calcio Milano.

W sezonie 1938/1939, Milan doczekał się swojego pierwszego „Króla strzelców” Serii A, został nimAldo Boffi – strzelając 19 bramek. Wyczyn swój powtórzył w sezonach 1929/40 i 1941/42 (odpowiednio 24 i 22 gole).

Mimo Wojny rozgrywki trwały do 1943 r., rok wcześniej Milan odnotował swój najlepszy wynik w Pucharze Włoch docierając do finału, ulegając w nim Juventusowi 1:4.

14 czerwca 1945 r. nastąpiła kolejna zmiana nazwy klubu na Associazione Calcio Milan, która obowiązuje do dnia dzisiejszego.

Jesienią 1945 r. Serie A wznowiła rozgrywki. Milan dwukrotnie otarł się o mistrzostwo Włoch. W 1948 r. do Mediolanu przybył reprezentant Szwecji, Gunnar Nordahl. Od tego momentu włoski klub na długie lata zagościł w czołówce włoskiego i europejskiego futbolu.

Początek wielkich sukcesów

Od 1949 r. Milan grał już ze Szwedzkim tercet w postaci Gunnara Grena, Gunnara Nordhala i Nilsa Liedholma, zwanego Gre-No-Li. To ci piłkarze przyczynili się do sukcesów klubu z Mediolanu. W 1950 r. Milan zdobył wicemistrzostwo Włoch, plasując się tuż za Juventusem, gromiąc turyński zespół w lidze 7:1. Do historii włoskiego futbolu przeszedł Nordahl, który ustanowił aktualny do dziś rekord wszech czasów ligi włoskiej – 35 goli w jednym sezonie. Łącznie szwedzki napastnik pięciokrotnie zostawał królem strzelców Serie A (w latach 1950, 1951, 1953, 1954 i 1955). Zaś drużyna AC Milanu w latach 50-tych czterokrotnie zwyciężała w Serii A, 1951, 1955, 1957, 1959.

W sezonie 1957/58 Milan po raz pierwszy zagrał w finale europejskich pucharów, przegrywając w Brukseli po dogrywce z Realem Madryt. 2:3. Jednak był wówczas jedną z nielicznych drużyn, która podjęła skuteczną walkę ówczesną największą potęgą futbolu, jaką był Real Madryt.

Kolejny tytuł mistrzowski mediolański klub zdobył w w 1962 r., pod wodzą trenera Nereo Rocco, aJosé Altafini został królem strzelców ligi. Rok później rossoneri po raz pierwszy wygrali w rozgrywkach o Puchar Europy, dokonując tego także jako pierwszy włoski zespół. Na londyńskim Wembley Milan pokonał 2:1 SL Benfica, z genialnym Eusebio w składzie. Kapitanem zwycięskiego zespołu był Cesare Maldini. W meczu o Puchar Interkontynentalny, Milan musiał uznać wyższość Brazylijskiego Sontosa z samym Pele w składzie.

W kilku kolejnych latach Milan grał bez sukcesów. Sytuacja odmieniła się w roku 1967, gdy klub po raz pierwszy w historii zdobył Puchar Włoch, wygrywając w finale z Padovą 1:0. Rok później mediolańczycy zdobyli swój dziewiąty tytuł Mistrza Włoch, a w finałowym meczu PucharuZdobywców Pucharów pokonali Hamburger SV 2:0 po dwóch bramkach Kurta Hamrina. NatomiastPierino Prati został kolejnym królem strzelców ligi włoskiej w barwach Milanu.

Rok 1969 to kolejny finał Pucharu Europy, i drugie zwycięstwo w tych rozgrywkach. Milan pokonał Ajax Amsterdam, mający w swoim składzie Johana Cruyffa, 4:1. Hat-trick w meczu finałowym uzyskał Prati. Tego roku AC Milan zdobył także po raz pierwszy Puchar Interkontynentalny, wygrywając dwumecz z argentyńskim Estudiantes La Plata (1:2 i 3:0). W 1969 r. gracz włoskiego klubu – Gianni Rivera, został wybrany najlepszym piłkarzem Europy i otrzymał Złotą Piłkę, był pierwszym piłkarzem Milanu, który otrzymał ta nagrodę.

Sezon 1971/72 r. Milan ukoronował Pucharem Włoch, a rok później powtórzył to osiągnięcie, dokładając ponadto Puchar Zdobywców Pucharów po zwycięstwie 1:0 nad Leeds United, co było ich drugim trofeum tego rodzaju. W dramatycznych okolicznościach Milan utracił szansę na dziesiąty tytuł mistrzowski. Cztery dni po finale PZP przegrał w wyjazdowym meczu z Weroną 3:5. Na pocieszenie Gianni Rivera zdobył tytuł króla strzelców Serie A.

W 1974 r. Milan po raz drugi z rzędu zagrał w finale Pucharu Zdobywców Pucharów, jednak przegrał z FC Magdeburg. Nie sprostał również Ajaksowi w rywalizacji o Superpuchar Europy (1:0 i 0:6).

Kolejne sezony to spadek formy, czego kulminacja był sezon 1976/77, w którym znalazł tuż nad strefą spadkową Serie A. Mediolański zespół w decydującym spotkaniu wygrał z Catanzaro 3:2 i uniknął spadku. W Pucharze Włoch natomiast wygrał grupę półfinałową i w derbowym meczu finałowym na San Siro pokonał Inter 2:0, zdobywając to trofeum po raz czwarty.

W sezonie 1978/79 AC Milan walkę o mistrzostwo wygrał z Perugią, mimo, że ich rywale nie przegrali ani jednego ligowego meczu. Był to dziesiąty triumf zespołu, co oznaczało, że Milan jako trzeci klub we Włoszech (po Juventusie i Interze) uzyskał prawo do noszenia na koszulkach symbolicznej gwiazdki.

Trudny okres

W 1980 r. Milan, tak jak i inne kluby został ukarany za branie udział w aferze „czarnego totka”, polegającej na nielegalnych zakładach bukmacherskich i ustawianiu meczy. W konsekwencji prezes Milanu Felice Colombo, został dożywotnie zdyskwalifikowany, a czasową karą dyskwalifikacji zostali ukarani również piłkarze klubu: Enrico Albertosi, Giorgio Morini i Stefano Chiodi. Niestety Milan i Lazio spotkała najsurowsza kara – degradacja do drugiej ligi. Zatem sezon 1980/81 drużyna z Milanu po raz pierwszy grała w Serii B. W sezonie 1981/1982 to powrót do pierwszej ligi, jednak zła atmosfera w klubie i ciągle konflikty przełożyli się na pozycje końcową drużyny, która zajęła 14 lokatę i niechybnie po raz kolejny znalazł się w serii B. Na pocieszenie mediolańskiego klubu, zdobył on Puchar Mitropa, w którym startowali zwycięzcy drugich lig z Włoch, Czechosłowacji, Jugosławii i Węgier.

Po awansie do Serii w 1992 r. Milan nieprzerwanie od tamtego czasu gra w Serie A. Po awansie Milan próbował odbudować swoją pozycję, zajmując w trzech kolejnych sezonach miejsca w środku ligowej tabeli (kolejno ósme, piąte i siódme).

Era Berlusconiego i kolejne triumfy

W 1986 r w środku sezonu, będący w kłopotach finansowych AC Milan, został przejęty przez magnata medialnego Silvia Berlusconiego.

Sezon 1986/87 Milan zakończył na piątym miejscu w tabeli po zwycięstwie 1:0 w barażowym meczu o awans do Pucharu UEFA z Sampdorią, a Pietro Paolo Virdis został kolejnym królem strzelców ligi wśród rossonerich.

Rok 1987, był przełomowy i wręcz historyczny, gdyż do klubu przybyli trzej wybitni Holendrzy; Marco van Basten, Frank Rijkaard i Ruud Gullit, którzy zapoczątkowali wielką fale sukcesów klubu na arenie krajowej i międzynarodowej. Bardzo dobra gra Gullita zarówno w Milanie, jak i w reprezentacji Holandii zaowocowała przyznaniem mu pod koniec roku Złotej Piłki.

Rok później 1988 r., Milan pod wodzą Arrigo Sacchiego odzyskał tytuł mistrzowski, wygrywając na wyjeździe w decydującym meczu na dwie kolejki przed końcem rozgrywek z broniącym tytułu SSC Napoli 3:2(z Diego Maradoną w składzie)

Rok 1988 po raz drugi z rzędu zakończył się zwycięstwem gracza mediolańskiego zespołu w plebiscycie France Football. Tym razem swoją pierwszą Złotą Piłkę otrzymał Marco van Basten, m.in. za wyczyny podczas ME.

Rok 1989, to wielki triumf w Pucharze Europy, po który rossonerii sięgnęli po 20 latach. W finale tych rozgrywek spotkali się z Steauą Bukareszt, gromiąc rumuński klub aż 4:0, a bramki strzelali van Basten i Ruud Gullit. Po drodze Milan łatwo uporał się z taką potęgą jak Real Madryt. To nie koniec sukcesów Milanu tego roku, zdobył także po raz pierwszy Super Puchar Europy pokonując FC Barcelonę, oraz Puchar Interkontynentalny.

Do zwycięstwa w Europie Milan dołożył rozgrywany po raz pierwszy Superpuchar Włoch (za rok 1988). W lidze klub musiał uznać wyższość Napoli i Interu. Natomiast po raz drugi z rzędu Złotą Piłkę zdobył Marco van Basten. Także po raz drugi całe podium tego plebiscytu zajęli piłkarze Milanu(Ruud Gullit i Frank Reikard, Franco Baresi) – co jest ewenementem w historii tej nagrody.

 

Przez następne dwa sezony AC Milan nieskutecznie walczył o mistrzostwo Serii A, zajmując dwukrotnie drugie miejsce. Ale jako ósma drużyna w historii po raz drugi raz z rzędu zdobyła Puchar Europy. W 1990 r. Milan pokonał w finale Benficę 1:0, po golu Franka Rijkaarda. Rok 1990 zakończył się całkowitym sukcesem Milanu na szczeblu międzynarodowym., powtórzyli wyczyn poprzedniego sezonu i zdobyli Superpuchar Europy(1:1 i 2:0 z Sampdorią) oraz Puchar Interkontynentalny.

W sezonie 1990/91 Milan ponownie zajął drugie miejsce w Serie A. Natomiast w europejskich pucharach zespół odpadł w ćwierćfinale z Olympique Marsylia, po opuszczeniu boiska w trakcie awarii oświetlenia w końcówce wyjazdowego rewanżu. Mediolański klub został za to ukarany wykluczeniem z kolejnej edycji europejskich pucharów.

Następne lata to dominacja Milanu w Serie A. W latach 1992-1994 Milan trzy razy z rzędu wygrywał ligę włoską, zyskał też miano „niezwyciężonych” kiedy to w latach 1991-1993 w 58 spotkaniach z rzędy ani razu nie przegrał(32 zwycięstw i 26 remisów). W 1992 r. po raz drugi królem strzelców został Marco van Basten. Został także pierwszym graczem w historii klubu, który trzykrotnie został uhonorowany Złotą Piłką.

W 1993 r. piłkarze Milanu ponownie grali w finale Ligi Mistrzów(po raz pierwszy pod ta nazwą) przegrali jednak z Olympique Marsylia (0:1). W spotkaniu tym po raz ostatni zagrał Marco van Basten, który z powodu kontuzji musiał przedwcześnie zakończyć karierę piłkarską. Po sezonie 1992/1993 z klubu odeszli również dwaj pozostali piłkarze ze słynnej holenderskiej trójki – Ruud Gullit i Frank Rijkaard.

Lecz Milan miał już innych zawodników(Zvonomir Boban, Christian Panucci, Marcel Desailly czy Dejan Savićević) którzy już rok później udowodnili swoją klasę, zdobywając piąty Puchar Europy. Milan pokonał w finale Barcelonę aż 4:0, gole dla rosonerii strzelali: Daniele Massaro, Daniele Massaro, Dejan Savićević, Marcel Desailly. Rossonerii zdobyli także Superpuchar Europy pokonując Arsenal, w czym pomógł nowy nabytek George Weah, który z 1995 roku został nagrodzony „Złotą Piłiką”. Sezon 1994/1995 w Serii A Milan nie zaliczy do udanych gdyż zajął dopiero czwarta lokatę. Lecz rok później odzyskał tytuł, w czym pomógł legenda włoskiej piłki – Roberto Baggio, który w latach 1995-1997 występował w tej drużynie.

Następnie były dość słabe dwa sezony,  aby w 1999 roku po raz kolejny wygrać Serię A. W Europejskich Pucharach w 1995 r., dotarł do finału Ligi Mistrzów, lecz ulegli tam Ajaxowi Amsterdam. Mimo, że w kolejnych latach Milan zawsze był w gronie najlepszych klubów Europy, to jednak Lidze mistrzów nie odgrywał najważniejszej roli.

Przełom i początek nowego wieku były poniżej oczekiwań kibiców i działaczy Milanu, ani W Europie ani w Lidze Milan nie sięgał po największe trofea.

 

W 2001 stanowisko trenera zespołu objął Carlo Ancelotti. Nowatorskie metody szkoleniowe oraz taktyka wprowadzone przez byłego gracza Milanu poskutkowały kolejnym pasmem sukcesów w historii.Paulo Maldini

W sezonie 2002/03 rossoneri w półfinale Ligi Mistrzów zagrali po raz pierwszy w historii z innym zespołem z Włoch – Interem. Po zaciętych derbach do finału awansował Milan dzięki bramce strzelonej na wyjeździe (0:0 i 1:1). W finale przeciwnikiem Mediolańczyków był kolejny rywal z Serie A – Juventus. Po bezbramkowym remisie Milan wygrał w rzutach karnych 3-2 i po raz szósty sięgnął po Puchar Europy. Opaskę kapitana w tym meczu nosił Paolo Maldini. Po 40 latach włoski obrońca powtórzył wyczyn swojego ojca Cesare, który zdobył najcenniejsze europejskie trofeum jako kapitan włoskiego klubu w 1963.

W tym samym roku klub po raz piąty zdobył Puchar Włoch. W sierpniu rossoneri pokonali w meczu oSuperpuchar Europy FC Porto 1:0.

Po pięcioletniej przerwie w 2004 r. Milan zdobył siedemnasty tytuł mistrzowski. Pomógł w tym nowe gwiazdy– Brazylijczyk Kaka, wspomagany przez Szewczenkę, czy doświadczony holender Clarence Seedorfa. W rozgrywkach międzynarodowych zespołowi szło nieco gorzej. Milan przegrał po rzutach karnych z Boca Juniors mecz o Puchar Interkontynentalny, natomiast w Lidze Mistrzów klub odpadł w ćwierćfinale z Deportivo La Coruna głównie przez słaby mecz rewanżowy (4:1 i 0:4). Rossoneri zakończyli sezon zdobyciem piątego Superpucharu Włoch, co jest do dziś rekordem tych rozgrywek. Natomiast pod koniec roku Szewczenko jako piąty gracz w historii Milanu zdobył Złotą Piłkę.

W sezonie 2004/05 klub przegrał po rzutach karnych „wygrany” mecz w finale Lidze Mistrzów, w którym do przerwy prowadził 0:3 z FC Liverpoolem.

W sezonie 2005/06 Milan zajął początkowo drugie miejsce w Serie A, zdobywając 88 punktów, co było klubowym rekordem. W 38 meczach zespół odniósł 28 zwycięstw, uzyskał 4 remisy i poniósł 6 porażek. Klub dotarł też do półfinału Ligi Mistrzów. Po zakończeniu sezonu okazało się, że Milan jest jednym z klubów zamieszanych w aferę Calciopoli. Początkowo klubowi odebrano 44 punkty, wykluczając go z europejskich pucharów w kolejnym sezonie. Ostatecznie wskutek braku bezpośrednich dowodów korupcji Milan został ukarany za przekroczenie regulaminu przez Adriano Gallianego odjęciem 30 punktów i przesunięciem na trzecią pozycję w tabeli. UEFA natomiast dopuściła zespół do kwalifikacji Ligi Mistrzów.

Sezon 2006/07 mediolańska drużyna rozpoczęła z ośmioma ujemnymi punktami. Milan grał ze zmiennym szczęściem, kończąc ligowe rozgrywki na 4.AC Milan pozycji. W Pucharze Europy, po wygraniu rozgrywek w swojej grupie, zespół eliminował kolejnych rywali w fazie pucharowej: Celtic, Bayern i Manchester United. Po meczach z tą ostatnią drużyną Milan awansował do finału, w którym – jak dwa lata wcześniej – zmierzył się z Liverpoolem. Po zwycięstwie 2:1 Mediolańczycy zdobyli najważniejsze europejskie trofeum piłkarskie po raz siódmy. Do tego dołączyli piąty triumf wSuperpucharze Europy(rekord) z Sevillą FC 3:1, a także zwycięstwo wKlubowych Mistrzostwach Świata. Oznaczało to, że po raz trzeci w historii Milan zdobył potrójną koronę (Puchar Europy, Superpuchar Europy oraz Puchar Interkontynentalny lub Klubowe MŚ). Tym samym włoski zespół został najbardziej utytułowanym klubem w oficjalnych rozgrywkach międzynarodowych, mając na koncie 18 trofeów.

W grudniu 2007 r. Złotą Piłkę otrzymał Kaka, będąc szóstym zawodnikiem w historii klubu, który został laureatem tej nagrody. Do klubu przyszedł Ronaldo, jednak borykający się z kontuzjami Brazylijczyk nie pomógł klubowi w podboju ligi.

Przed rozpoczęciem sezonu 2008/09 w drużynie zaszły spore zmiany w składzie. Do zespołu dołączyli m.in. mistrzowie świata, Brazylijczyk Ronaldinho i Włoch Gianluca Zambrotta. Po dwóch latach gry w Chelsea do Milanu powrócił również Andrij Szewczenko. Piłkarze ci nie pomogli Milanowi zdobyć Mistrzostwo Włoch ani triumfować w europejskich pucharach. W styczniu 2009 r. do Milanu dołączył wypożyczony z Los Angeles Galaxy na dwa miesiące David Beckham. Po dobrych występach Anglika jego kontrakt został przedłużony do końca sezonu.

Sezon 2010/2011 klub rozpoczął z nowym trenerem – Massimiliano Allegrim. Do klubu podczas letniego okienka doszli znani piłkarze – z Barcelony Zlatan Ibrahimovic, z Manchasteru City Brazylijczyk Robinho oraz na zasadzie współwłasności z Genuą Ghanijczyk Kevin-Prince Boateng, który udowodnił swój talent na mundialu w RPA.

Niezbyt dobra passa Milanu trwa od 2007 roku, ale skończyła się w sezonie 2010/2011 AC Milan zdobył 18 w historii klubu Scudetto, a w sierpniu 2011 dołożył do tego Superpuchar Włoch pokonując w Pekinie Inter 2-1 i stał się klubem, który jako jedyny we Włoszech sięgał po niego 6 razy.

AC Milan jest najbardziej utytułowanym klubem Włoskim i jednym z najbardziej utytułowanych w Europie, w triumfach w lidze mistrzów ustępuje jedynie Realowi Madryt.

 

źródło: wikipedia