Category Archives: Legendy Futbolu

Ruud Gullit

Ruud Gullit (Rudi Dil Gullit)

Ruud Gullit to obok Cruyff i van Bastena, najwybitniejszy piłkarz Holenderski, i jeden z najlepszych futbolistów lat 80-tych. Był bardzo wszechstronnym graczem, słyną z finezyjnej i pełnej polotu gry. Znakomite warunki i ogólna sprawność fizyczna sprawiały, że piłkarz ten bardzo niebezpieczny i mógł zaskoczyć bramkarza w każdym momencie, znakomicie grał głową. Legendarny George Best powiedział kiedyś: „Gullit do doskonały piłkarz pod każdym względem, moim zdaniem czyni go to lepszym graczem od Maradony”.

Ruud Gullit

Data i miejsce urodzenia: 01.09.1962, Amsterdam
Narodowość:
Holandia
Pozycja na boisku: Pomocnik

Największe osiągnięcia

  • Mistrz Europy: 1988 (RFN)
  • 2-krotny zdobywca Pucharu Mistrzów (AC Milan): 1989, 1990
  • 2-krotny zdobywca Superpucharu Europy(AC Milan): 1989, 1990
  • 2-krotny zdobywca Pucharu Interkontynentalnego (AC Milan): 1989, 1990
  • Zdobywca Złotej Piłki France Football: 1987, oraz drugi w 1988
  • Najlepszy Piłkarz Roku według Soccer Magazine: 1987, 1989
  • 3-krotnie wybierany najlepszym piłkarzem Holandii
  • 3-krotny Mistrz Serie A(AC Milan): 1988, 1992, 1993
  • 3-krotny Mistrz Eredivisie: 1984 (Feyenoord), 1986 i 1987 (PSV Eindhoven)
  • Holenderski Sportowiec roku: 1987
  • Zdobywca 17 goli w 66 meczach dla reprezentacji Holandii
  • Ogółem zdobywca 175 goli w 465 oficjalnych meczach

Kariera klubowa

Ruud Gullit rozpoczynał swoją piłkarską karierę w klubie z miasta Haarlem o nazwie HFC Haarlem. Tam, mimo iż Gullit nie był rasowym napastnikiem, strzelił dla tego klubu 32 bramki w 91 meczach. Był też najmłodszym piłkarzem który zadebiutował w 1 Lidze Holenderskiej, miał wtedy zaledwie 16 lat. Jako 20-latek przeniósł się do Feyenoordu Rotterdam.

Spędził tak trzy lata, w w drugim sezonie pomógł klubowi sięgnąć po pierwsze od 10 lat Mistrzostwo Holandii, oraz Puchar Kraju. Za swoją znakomita grę został też wyróżniony jako Holenderskim Piłkarzem Roku. Gullita w Feyenoordzie miał od kogo się uczyć, gdyż właśnie w tym klubie swoją niezwykłą karierę kończył sam Johan Cruyff.

W 1985 roku, za 400 tys. funtów przeniósł się do PSV Eindhoven. Spędził tam dwa obfite w sukcesy sezony. Zdobył z tym klubem dwa Mistrzostwa Eredivisie i ponowne miano Najlepszego Piłkarza Holandii. Ruud zaskakiwał swoją techniką i skutecznością, w 68 meczach w PSV strzelił 46 goli. Stał się piłkarzem najwyższej światowej klasy, a charakterystyczna sylwetka z bujną dredową fryzurą stała się rozpoznawalna na całym świecie.

AC Milan

Nic więc dziwnego, że włoski potentat telewizyjny i właściciel AC Milanu – Silvio Berlusconi, postanowił go ściągnąć do siebie. Uczynił to w 1987 roku, wraz z innymi dwoma Holendrami; Marco van Bastenem i Frankiem Rijkaardem, tworząc niezapomniane holenderskie trio, które wraz z Paolo Maldinim i Franco Baresim, podbiło Europę.

Sam transfer Gullita wynosił wówczas rekordowe 6 mln funtów. Ale była to bardzo trafiona inwestycja, gdyż w pierwszym sezonie wywalczył oczekiwane od dobrych kilku lat Mistrzostwo Włoch. W 1987 roku, za wspaniałe występy w PSV i Milanie, Ruud Gullit został uhonorowany Złotą Piłką.

W 1988 Milan z Gullitem gromił wszystkie drużyn w Pucharze Europy, w tym 5:0 Real Madryt (półfinał), w którym to Gullit strzelił bramkę głową. W finale tych rozgrywek AC Milan Spotkał się ze Steauą Bukareszt. Wynik spotkania na 1:0 otworzył Ruud. Na 2:0 podwyższył van Basten, strzelając także ostatniego gola dla Milanu.

Jednak ozdobą meczu był drugi gol Gullita, który w piękny sposób przyjął piłkę na 16. metrze i równie pięknym strzał posłał futbolówkę w prawy róg bramki. Holender sezon klubowy zakończył zdobyciem Pucharu Interkontynentalnego oraz tytułem Najlepszego Piłkarza Świata według World Soccer.

Niestety kolejny rok nie był udany dla Gullita, poważna kontuzja wiązadeł w kolanie spowodowała jego absencję przez praktycznie cały sezon, rozgrywając w nim tylko dwa mecze. Powrócił na finał Pucharu Europy, w którym Milan zmierzył się z Benficą. Jedyny w spotkaniu gol Franka Rijkaarda spowodował, że Gullit wraz z kolegami mógł cieszyć się z drugiego z rzędu Pucharu Mistrzów.

Milan zmierzał do trzeciego z rzędu trofeum, ale plany te pokrzyżował Olympique Marsylia w ćwierćfinale. Milan odmówił gry, po tym jak doszło do awarii światła dwie minuty przed końcem. Konsekwencją tego zachowania było wykluczenie klubu z europejskich rozgrywek w kolejnym sezonie.

Przez dwa kolejne sezony spędzone w mediolańskim klubie, Gullit zdobył dwa Mistrzostwa Włoch, ale jego pozycja w drużynie był coraz słabsza. Nie wystąpił m.in w finale Ligi Mistrzów w 1993 roku, gdyż przepisy pozwalały na grę tylko trzem cudzoziemcom. Opuścił on klub po sezonie 1992/1993, strzelił dla Milanu 56 bramek w 171 meczach.

Sampdoria

W 1993 roku został zawodnikiem Sampdorii Genua. Szybko stał się najważniejszym filarem tej drużyny, zdobywając w pierwszym sezonie Puchar Włoch i 16 bramek, w tym jedną w zwycięskim meczu z Milanem. Klub z Mediolanu chyba pożałował swojej decyzji, bo ponownie ściągnął do siebie swego byłego piłkarza. Ale Gullit długo tam nie zabawił ostatecznie opuścił AC Milan w 1994 roku, i ponownie związał się z Sampdorią. Grając Genu strzelił w sumie 27 goli w 63 meczach.

Następnie prezydent AC Milanu Silvio Berlusconi ściągnął go na San Siro, gdzie zaoferował mu rekordową gażę 6 milionów funtów. Grając dla wielkiego Milanu późnych lat 80., w którym grały m.in. takie gwiazdy jak Marco van Basten, Frank Rijkaard, Paolo Maldini czy Franco Baresi, Gullit pomógł klubowi w wywalczeniu trzech tytułów mistrzowskich w Serie A oraz dwóch w Pucharze Europy Mistrzów Krajowych w 1989 i 1990.

Gullit był znany z powodu swoich umiejętności wyskoku do piłki i gry głową, które wyróżniały się spośród jego wielkiego talentu kreowania gry (grał na pozycji ofensywnego pomocnika). Ruud był jednym z najlepszych piłkarzy w historii Holandii oraz podstawowym zawodnikiem reprezentacji Niderlandów, którą doprowadził do jedynego w historii tytułu, Mistrzostwa Europy 1988.

Chelsea

W 1995 r. Ruud Gullit podpisał kontrakt z Chelsea F.C. na zasadzie wolnego transferu. Początkowo grał według taktyki trenera Glenna Hoddle’a na pozycji defensywnej, jednak później został przesunięty do środka, dzięki czemu zdobył sześć bramek.

Latem 1996 Hoddle opuścił klub ze Stamford Bridge i został trenerem reprezentacji Anglii, a Gullit został grającym menedżerem Chelsea. Taki stan miał miejsce do 1998 roku, kiedy to holender ostatecznie zakończył karierę. Przyczynił się do wypromowania klubu i ściągnięcia kilku gwiazd jak.

Kariera Reprezentacyjna

Przygodę z Reprezentacją Holandii U-21 rozpoczął w 1979 r. Dwa lata później zadebiutował z reprezentacji seniorskiej w przegranym meczu 2:1 ze Szwajcarią. Jednak Holandię prześladował pech, nie udało się im się zakwalifikować do żadnej imprezy od 1980 do 1988 r. Ale wszystkie rozczarowania „Pomarańczowi” odkupili w 1988 r. podczas Mistrzostw Europy.

Na tej imprezie Gullit, van Basten, Rijkaard, Koeman i kilku innych znakomitych piłkarzy stworzyli drużynę nie do pokonania. Gullit był kapitanem drużyny, obok van Bastena najlepszym piłkarzem turnieju. Kreował grę, zaliczył kilka asyst, a w finale z ZSRR strzelił pamiętną bramkę główką. Jako pierwszy Holender w historii uniósł Puchar Delaneya.

Po takim sukcesie i znakomitej grze, Holendrzy na MŚ w 1990 roku, jechali jako główni faworyci. Ale tam „Oranje” nie sprostali oczekiwaniom, a sam Gullit narzekał na swoje kolano. Jednak to on dał awans Holendrom do 1/8 finału, kiedy to wspaniałym minięciu dwójki piłkarzy irlandzkich, strzelił wyrównującego gola 1:1. W fazie pucharowej Holandia przegrała 2:1 z RFN.

Na Mistrzostwach Europy w Szwecji 1992 roku, Holandia grała dobrze, Gullit znakomicie rozgrywał asystował Bergkampowi. W grupie „Oranje” pokonali 3:1 Niemców i wydawał się, że półfinałowy mecz z Danią będzie tylko formalnością. Ale Dania okazała się czarnym koniem turnieju, pokonując w karnych Holandię i wygrywając całe mistrzostwa.

To był ostatni wielki turniej Gullita, spór z trenerem reprezentacji Dickiem Advocatem, sprawił, że Gullit jeszcze tylko trzy razy zagrał w drużynie narodowej, na MŚ w 1994 roku już nie pojechał.

Kariera trenerska

Początek jego kariery trenerskiej był obiecujący. W pierwszym sezonie z Chelsea (1996/1997) zdobył z zespołem Puchar Anglii – pierwsze poważne trofeum od 26 lat. Gullit doprowadził także klub do zaskakująco wysokiej 6. pozycji w tabeli Premiership w tym samym roku.

W kolejnym sezonie powiodło mu się jeszcze lepiej, zajął w lidze 2. miejsce i doszedł do ćwierćfinałów Pucharu Anglii oraz Pucharu FA. Został jednak zwolniony z klubu po nieporozumieniach związanych z finansami.

W 1998 został menedżerem klubu Newcastle United, gdzie od razu obiecał sukcesy. W pierwszym sezonie dotarł do finału Pucharu FA. W kolejnym sezonie, w którym zawód przyniósł pech gwiazdy klubu Alana Shearera, Gullit pokłócił się z kapitanem klubu Robertem Lee i zrezygnował z funkcji po 5 meczach sezonu 1999/2000, po porażce ligowej z lokalnym rywalem Sunderlandem.

Mówi się, że jego decyzja i tak była konieczna, gdyż Gullit był przygotowywany do zwolnienia z pracy. Kolejne kilka lat pracował okazjonalnie jako ekspert piłkarski. Przed sezonem 2004/2005 został trenerem swojego byłego klubu Feyenoordu Rotterdam, jednakże zrezygnował po zakończeniu tego samego sezonu z powodu braku zdobytych tytułów. Od 2007 do 2008 roku prowadził Los Angeles Galaxy, zaś obecnie pracuje dla swojego byłego klubu, Milanu, gdzie zajmuje się skautingiem.

Prywatnie

Gullit był trzykrotnie żonaty, ma sześcioro dzieci, w tym syna i córkę z obecną żoną Estellą Cruyff, siostrzenicą Johana Cruyffa. Jak wielu piłkarzy holenderskich, Gullit ma pochodzenie surinamskie, jego ojciec George emigrował z byłej kolonii holenderskiej i związał się mieszkanką Amsterdamu Rią Dil.

źródło: wikipedia

Garrincha

Garrincha (Manoel Francisco dos Santos)Garrincha

Data i miejsce urodzenia: 28.10.1933, Mage
Data i miejsce śmierci: 19.01.1993, Rio de Janerio
Narodowość: Brazylia
Pozycja na boisku: Skrzydłowy/Napastnik

Największe osiągnięcia

  • Mistrz Świata z 1958 (Szwecja)
  • Mistrz Świata z 1962 (Chile)
  • Król strzelców MŚ z 1962
  • Najlepszy Piłkarz MŚ w 1962
  • „11” wszech czasów FIFA World Cup
  • „11” XX wieku według FIFA
  • Zdobywca 12 goli w 52 występach w reprezentacji Brazylii

Początki

Garrincha to zdaniem większość fachowców jeden z najwybitniejszy piłkarzy wszech czasów, dorównujący umiejętnościom i talentem takim piłkarzom jak Maradona czy Pele. Garrincha często wdawał się w dryblingi, w czym był mistrzem. Dryblował i robił szybkie i niespodziewane zwody. Często tylko dla samej frajdy. Był niski i posiadał silne nogi co pozwalało mu na niesamowitązwrotność na boisku. Potrafił też uderzyć bardzo precyzyjnie z dystansu.

Jednak z powodu problemów z prowadzeniem się nigdy nie osiągnął sławy i pozycji takiej, na jaką faktycznie zasługiwał. To właśnie Garrincha zapoczątkował gest fair play, polegający na wybiciu piłki na aut w momencie, gdy któryś z zawodników przeciwnej drużyny leży na boisku lub jest kontuzjowany. Brazylia grając w składzie z Garrinchą i Pele, nigdy nie przegrała.

Jego pseudonim Garrincha oznacza dosłownie „Śpiewający Ptak”. To właśnie na cześć tego wspaniałego piłkarza został nazwany stadion narodowy zbudowany w 1974 roku w stolicy Brazylii – Brasilii: Estádio Mané Garrincha.

Garrincha przyszedł na świat w miejscowości Pau Grande, w dystrykcie Mage i stanie Rio de Janeiro. Jego ojciec był alkoholikiem. Garrincha niestety odziedziczył skłonność do alkoholu po ojcu.

Genialny Brazylijczyk wcale nie miał predyspozycji do zostania wysokiej klasy piłkarzem. Miał wadę kręgosłupa, jedną nogę krótszą i wygiętą do wewnątrz w kolanie, chorował również na polio (Choroba Hainego-Medina). O dziwo wcale mu to nie przeszkadzało w płynnym i sprawnym poruszaniu się po boisku. Niektórzy nawet twierdzą, że dziwne powykrzywiane nogi stały się to jego atutem i pomagały w dryblingach i oszukiwaniu przeciwników.

Mimo że Garrincha uwielbiał grać i miał wielki talent to nie od razu to dostrzeżono. Pierwszym klubem w którym zaczął grywać jako nastolatek był Pau Grande Sports Club. Następnie trafił do Botafogo Rio de Janerio, z którym związał się mając 20 lat.

Już w pierwszych meczach pokazał swoje niezwykłe umiejętności dryblingu i trzymania piłki przy nodze. W debiucie w pierwszym składzie drużyny Botofago ustrzelił hat tricka. Jednak minęło trochę czasu zanim dostrzeżono w nim przydatność do reprezentacji Brazylii.

Mistrzostwa Świata 1958

Pierwsze mecze w barwach Canarinhos rozegrał w 1955 roku. W 1957 roku wraz z drużyną Botafogozdobył mistrzostwo stanowe. Tego roku także zabłysnął w reprezentacji, jednak wielu niepokoiło nonszalanckie zachowanie Garrinchy, który często bawił się z obrońcami drużyny przeciwnej, mijając ich, a następnie czekał aż wrócą i ponownie dryblował.

Został powołany do szerokiej kadry na Mistrzostwa Świata w 1958r. odbywające się w Szwecji. Jednak nie wystąpił w dwóch pierwszych meczach z obawy trenera, że może się zachowywać nieodpowiedzialnie w bardzo ważnych meczach. Wystąpił za to w meczy trzecim z ZSSR, w którym grał główne skrzypce. Pierwsze minuty były tak miażdżące w wykonaniu Brazylii, w której w składzie był także niespełna 18 letni Pele, że niektórzy nazywają je najlepszymi trzema minutami w historii piłki nożnej. Brazylia zdobyła gola już w drugiej minucie, a w pierwszej po rajdzie Garrinchy był słupek, a potem poprzeczka Pelego. Ostatecznie Canarinhos wygrali 2:0.

Następnie pokonali Walię, a jeden z zawodników Walijskich, Mel Hopkins opisał Brazylijczyka jako zjawiskowego i magicznego piłkarza. W półfinale Brazylia pokonało Francję 5:2. Identyczny wynik  padł w finale w meczu ze Szwecją. I mimo, że to młodziutki Pele był największą gwiazdą Mistrzostw to Garrincha znalazł się w pierwszej „11” mistrzostw.

Mistrzostwa Świata 1962

Garrincha zaczął nadużywać alkoholu, od którego i tak nigdy nie stronił. Wdawał się w liczne romanse. Po mistrzostwach sporo przytył i daleki był od prowadzenia sportowego życia. Został nawet odsunięty od kadry. Ale powrócił i zagrał na kolejnych Mistrzostwach Świata w 1962r., odbywających się w Chile. To właśnie ten mundial sprawił, że Garrinchę zaczęto nazywać najlepszym piłkarzem świata.

Z powodu kontuzji Pelego w trakcie mistrzostw, stał się numerem jeden w reprezentacji i największą gwiazdą mistrzostw. Brylował na skrzydle wypracowując sytuacje bramkowe kolegom, jak również sam strzelał bramki. W ćwierćfinale z Anglią zdobył dwa gole w wygranym meczu 3:1, a w półfinałowym spotkaniu z Chile również dwukrotnie wpisał się na listę strzelców, a mecz zakończył się wynikiem 4:2.

W meczu finałowym Canarinhos pokonali Czechosłowację 3:1, a Garrincha grał w nim mimo gorączki. Genialny Brazylijczyk został królem strzelców (4 gole) i został wybrany Piłkarzem Mistrzostw, a ludzie półżartem zadawali sobie pytania z jakiej on jest planety. Brazylia jako druga drużyna w historii zdobyła Puchar Świata dwa razy z rzędu.

Kariera klubowa

Po mistrzostwach, genialny Brazylijczyk poprowadził swój klub do zwycięstwa w Campeonato Carioca(jedne z najbardziej prestiżowych rozgrywek w Brazylii), pokonując w finale Flamengo. W sumie Garrincha przez 12 lat gry dla Botafogo zdobył trzy razy Campeonato Carioca, wystąpił w 581 meczach strzelając 232 goli. Jest tym samy dla klubu z Rio de Janerio co Pele dla Santosu.

Do reprezentacji Brazylii powrócił dopiero w 1965r. Poza problemami z samym sobą, Garrincha borykał się z kontuzją kolana. Jednak pojechał na swoje trzecie z rzędu Mistrzostwa Świata, tym razem odbywające się w Anglii.

Garrincha już nie zachwycał tak jak dawniej, a dla reprezentacji Brazylii były to jedne z najgorszych mistrzostw w historii. Mimo dobrego początku i wygranej 2:0 z Bułgarią, kolejne dwa mecze przegrali, kolejno z Włochami i Portugalią. W meczu z Portugalią Garrincha nie wystąpił. Do słabszej postawy Brazylii przyczyniła się także kontuzja Pelego (brutalnie faulowany przez piłkarzy przeciwnych drużyn), który nie wystąpił w drugim meczu, a w trzecim biegał utykając.

Spadek formy Garrinchy poskutkował przejściem do nowego klubu – FC Corinthians Paulista. Długo tam nie zabawił. Rozegrał tam tylko 4 mecze i w 1967r. powrócił do Rio de Janerio podpisując kontrakt z miejscowym Portuguesa Carioca. Nie zagrał tam ani razu. W 1968r. trafił do kolumbijskiegoAtletico Junior, rozgrywając tam tylko jeden mecz. W tym samym roku powrócił do ojczyzny, a dokładnie do Flamengo. Do 1969 roku wystąpił w czterech meczach bez większych sukcesów i rozstał się w klubową piłką. Jeszcze raz spróbował swoich sił w 1972r. kiedy jako 39-latek rozegrał 8 spotkań w barwach Atlético Clube Olaria.

W 1973r. za zasługi dla brazylijskiej piłki, Garrinchy zorganizowano mecz pożegnalny. Na słynnystadionie Maracana w Rio de Janeiro mecz obejrzało 130.000 widzów. A gdy schodził z boiska został owacyjnie pożegnany przez tłumy. Dla reprezentacji Brazylii zagrał 50 razy strzelając 12 bramek

Życie osobiste

Garrincha był lekkoduchem zarówno na boisku jak i poza nim. Niczym się nie przejmował i korzystał z życia, co nie zawsze przynosiło pozytywne skutki. Uczestniczył w kilku wypadkach, z czego w jednym z nich zginęła jego teściowa. Był uzależniony od alkoholu i tabaki. Zdecydowanie alkohol zabrał mu sporo zdrowia i sprawił, że stał się wrakiem psychiczny i fizycznym.

Spłodził osiem córek ze swoją żoną (małżeństwo w latach 1952-1965) i miłością z dzieciństwa Nair Marques. Druga żona – Elza Soarez – była piosenkarką (małżeństwo 1968-1982), z którą również się rozwiódł. Miał też liczne potomstwo z kochankami i przypadkowymi kobietami.

Po zakończeniu kariery piłkarskiej stopniowo i powoli się staczał na dno borykając się z problemami finansowymi i zdrowotnymi… zapomniany przez świat. Zmarł w wieku 49 lat w Rio de Janerio na skutek śpiączki alkoholowej. Na jego pogrzeb przybyło tysiące fanów. Ma własny pomnik przy stadionie Maracana, a na jego nagrobku widnieje napis: „Tutaj odpoczywa w pokoju ten, który był Pociechą dla Ludzi – Mané Garrincha”.

Literatura

Garrincha – Wikipedia

Luis Figo

Luis Figo

Luis Filipe Madeira Caeiro czyli Luis Figo, urodził się 4 listopada 1972 roku, w Almadzie, w Portugalii. Ten portugalski skrzydłowy jest uznawany za jednego z najlepszych graczy swojego pokolenia, nazywanego „ zmarnowanym pokoleniem” Skąd taka nazwa? Tak określa się rocznik Luisa Figo, z którego wywodzili się doskonali piłkarze, którzy to zdobyli Mistrzostwo Świata i Europy jako juniorzy, ale jednak nie potrafili osiągnąć najważniejszych dla zawodników sukcesów, takich jak zwycięstwa na Mundialach.

Data i miejsce urodzenia: 04.11.1972, Almada
Narodowość: Portugalia
Pozycja na boisku: Pomocnik

Największe osiągnięcia

  • Wicemistrz Europy – 2004 r. (Portugalia)
  • Półfinalista MŚ w 2006 (Niemcy)
  • Zdobywca Pucharu Europy (Real Madryt) – 2002
  • Zdobywca Pucharu Zdobywców Pucharu (FC Barcelona) – 1997
  • 2-krotny zdobywca Superpucharu Europy- 1997(FC Barcelona), 2002 (Real Madryt)
  • Zdobywca Pucharu Interkontynentalnego (Real Madryt) – 2002
  • 4-krotny Mistrz Hiszpanii – 1998, 1999 (FC Barcelona), 2001, 2003 (Real Madryt)
  • 2-krotny zdobywca Pucharu Króla (FC Barcelona) – 1997, 1998
  • 3-krotny zdobywca Superpucharu Hiszpanii – 1996 (FC Barcelona), 2001, 2003 (Real Madryt)
  • 4-krotny Mistrz Włoch (Inter Mediolan) – 2006, 2007, 2008, 2009
  • Zdobywca Pucharu Włoch (Inter Mediolan) – 2006
  • 3-krotny zdobywca Superpucharu Włoch (Inter Mediolan) – 2005, 2006, 2007
  • Mistrz Świata U-20 – 1991
  • Mistrz Europy U-17 – 1989
  • Zdobywca Złotej Piłki France Football – 2000
  • Najlepszy Piłkarz Świata FIFA – 2001
  • Najlepszy Piłkarz Świata według World Soccer – 2000
  • Najlepsza jedenastka MŚ w 2006
  • Najlepszy Zagraniczny Piłkarz ligi hiszpańskiej – 1999, 2000, 2001
  • Portugalski Piłkarz Roku – 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000
  • Zdobywca 32 goli w 127 meczach dla reprezentacji Portugalii

Początki

Luis Figo jako 10-latek rozpoczął treningi w Sporting CP, znanym klubie piłkarskim z Lizbony. Spędził tam pierwszy etap swojej kariery, który przypadł na lata 1989-1995. Podczas występów w jednym z najpopularniejszych portugalskich klubów, zaprezentował się przed kibicami podczas 169 występów, w których zdobył w sumie 20 bramek.

Podczas ostatniego roku pobytu w Sporting CP, wpłynęły dwie oferty klubów chętnych do zakupu portugalskiego skrzydłowego. Były to kluby włoskie, uznawane za jedne z najlepszych. Mianowicie mowa tutaj o AC Parma i Juventus Turyn. Luis Figo nie umiał się zdecydować na to, które barwy chce reprezentować. Zrobił więc rzecz niedozwoloną w środowisku piłkarskim, i podpisał kontrakty zarówno z AC Parma jak i z Juventusem Turyn. Nie mogło się obejść bez konsekwencji nieprzemyślanej decyzji. Za karę został wydany zakaz gry w Serie A na kilka lat.

FC Barcelona

Mogłoby się wydawać, że decyzja wydana przez władze zakończy karierę doskonale zapowiadającego się zawodnika. Jednak okazało się że los sprzyja Luisowi Figo. Bowiem zakaz gry na Półwyspie Apenińskim wykorzystał gigant piłki nożnej, czyli FC Barcelona. Luis Figo został zakupiony przez Katalończyków i jego kariera ponownie nabrała rozpędu. Szybko stał się gwiazdą wśród kolegów z zespołu, awansował również na miano kapitana FC Barcelony.

W stolicy Katalonii spędził w sumie 5 sezonów, od 1995 roku do 2000. Czarował kibiców swoimi umiejętnościami na boisku podczas 249 meczy, w których 47 razy doprowadzał bramkarzy przeciwników do rozpaczy, celnie umieszczając piłkę w siatce. Był zawodnikiem ubóstwianym przez wszystkich Katalończyków.

Jednak w 2000 roku został zawodnikiem najbardziej znienawidzonym. Wszystko za sprawą transferu do największego, odwiecznego rywala FC Barcelony czyli Realu Madryt. Za kwotę 56 milionów dolarów, dotychczasowy ulubieniec mieszkańców Barcelony przeszedł do wroga. Tej zdrady nigdy nie wybaczyli mu kibice Barcy, zapominając o triumfach jakie świecił w barwach Katalończyków.

Real Madryt

W Realu Madryt równie szybko zyskał popularność, zarówno wśród kibiców, jak i działaczy i kolegów z zespołu. U „Królewskich” spędził pięć sezonów, od 2000 do 2005 roku. Wystąpił w 241 meczach, które naznaczył 55 zdobytymi golami.

Okres spędzony w Realu Madryt był niewątpliwie najjaśniejszym w karierze Portugalczyka. Święcił wtedy triumfy w Lidze Mistrzów. Został również uhonorowany Złotą Piłką oraz tytułem Najlepszego Piłkarza Świata.

Inter Mediolan

W 2005 roku zakończył współpracę z Realem Madryt i przywdział barwy klubu Inter Mediolan.

Był to ostatni klub, w którym zdolny Portugalczyk występował od 2005 roku do 31 maja 2009, kiedy to w 42. minucie spotkania, Luis Figo oficjalnie zakończył karierę sportową. Zdobył dla Interu 10 bramek w trakcie 130 spotkań. Podczas współpracy z Mediolanem wraz z zespołem zdobył 4-krotnieMistrzostwo Włoch, Puchar Włoch oraz trzykrotnie Superpuchar Włoch. Było to ogromne osiągnięcie, gdyż przed przejściem Figo do Interu, zespół ten na nadmiar sukcesów nie mógł narzekać. Złą passe odmieniło pojawienie się uzdolnionego Portugalczyka.

Łącznie w całej karierze Luis Figo wystąpił w 789 meczach klubowych, zdobywając w nich 132 bramki.

Reprezentacja Portugalii

W portugalskiej reprezentacji juniorów Luis Figo zaistniał już jako młody zawodnik. Wraz z kolegami zdobył Mistrzostwo Europy U-16 w 1989 oraz Mistrzostwo Świata U-20 w 1991 roku.

Właśnie w 1991 roku Figo przeszedł do seniorskiej reprezentacji Portugalii, której przez długi czas był podporą. Występował w niej do 2006 roku.

Został wybrany jako skrzydłowy Portugalii do 127 spotkań, podczas których zdobył 32 bramki. Choć nie udało się zdobyć mundialowych tytułów, reprezentacja Portugalii z Luisem Figo wywalczyła w 2004 roku srebrny medal Mistrzostw Europy.

Po zakończeniu kariery

Luis Figo to nie tylko fenomenalnej klasy piłkarz, ale również zdolny biznesmen i filantrop.

Po zakończeniu kariery piłkarskiej, bardzo szybko otrzymał propozycję współpracy z Interu Mediolan. Został tam zatrudniony jako jeden z dyrektorów. Wpływ na to miały niewątpliwie doskonałe występy Portugalczyka na murawie, jak również znajomość klubu od podszewki.

Działalność charytatywna

Oprócz pracy w Interze, Luis Figo duży nacisk kładzie na działalność charytatywną. JestAmbasadorem Dobrej Woli UNICEF oraz założycielem własnej fundacji. Nosi ona nazwę „Luis Figo” i jej głównym założeniem jest propagowanie sportu wśród dzieci i młodzieży. Mowa tutaj o młodych adeptach piłki nożnej, wywodzących się z biedniejszych dzielnic całej Portugalii.

Były piłkarz rozpoczął działalność charytatywną w 2003 roku, chcąc w ten sposób wyrównać szanse wszystkich dzieci na możliwość uprawiania sportu, bez względu na stan majątkowych czy pochodzenie. Działalność Fundacji skupia się na organizowaniu meczy charytatywnych, z których dochód przeznaczany jest na realizację założeń statutowych.

Organizowane są również rozgrywki o puchar „Luis Figo”. Do zadań pracowników Fundacji należy również prowadzenie programu „Dobrze zapowiadający się„, który polega na wyszukiwaniu perełek piłki nożnej wśród dzieci znajdujących się pod skrzydłami fundacji.

Poza sportem

Prywatnie Luis Figo jest szczęśliwym mężem i ojcem trzech córek. Ma szerokie zainteresowania, które nie skupiają się tylko wokół piłki nożnej. Często i chętnie bierze udział w sesjach zdjęciowych, wraz z żoną, która jest modelką.

Jeden z najlepszych zawodników przełomu wieków lubi grę w golfa i surfowanie w sieci. Jest również zagorzałym fanem kina i teatru. Co dziwne w tym środowisku, piłkarz stroni od alkoholu, nad niego przedkładając mleko, wodę i coca-colę. Jest również zagorzałym przeciwnikiem narkotyków w każdej postaci oraz przemocy. Niejednokrotnie wypowiadał się krytycznie na temat wojen.

Oprócz organizowania meczy charytatywnych, często sam chętnie bierze w nich udział, aby wspomóc ważne jego zdaniem kwestie poruszane przez różne fundacje i stowarzyszenia.

Podobno marzeniem byłego skrzydłowego jest otworzenie i prowadzenie własnego hotelu. Początki już zostały zrobione, gdyż Luis Figo jest właścicielem restauracji serwującej kuchnię wschodnią. Nic dziwnego, że właśnie taką, skoro jego ulubionym daniem jest kurczak i kaczka z ryżem. Luis Figo doczekał się również trzech książek o swojej osobie.

Podsumowanie

Jak widać, mimo ogromnego sukcesu jaki odniósł na murawach całej Europy, Luis Figo pozostał normalnym człowiekiem, który doskonale potrafił się odnaleźć po zakończeniu kariery sportowej.

źródło: wikipedia

Eusebio

Eusébio da Silva Ferreira

Data i miejsce urodzenia: 25.01.1942, Lourenco Marques, Mozambik
Narodowość:
Portugalia
Pozycja na boisku:
Napastnik

Największe osiągnięcia

  • Brązowy Medalista z MŚ w 1966 r.
  • Zdobywca Złotej Piłki France Football w 1965 r., drugi w 1962 i 1966 r.
  • Król Strzelców na MŚ w 1966 r.
  • Zdobywca Pucharu Europy(Benfica) – 1962
  • 2-krotny zdobywca Złotego Buta za najlpeszego strzelca w Europie
  • 3-krotny król strzelców w Pucharach Europejskich
  • 11-krotny Mistrz Portugalii – Primeira Liga(Benfica) – 1961, 1963, 1964, 1965, 1967, 1968, 1969, 1971, 1972, 1973, 1975
  • 7-krotny Król Strzelców Ligi Portugalskiej
  • 5-krotny zdobywca Pucharu Portugalii
  • Sportowiec roku 1966 według BBC
  • Zdobywca 41 goli w 64 meczach w Reprezentacji Portugalii – drugi wynik w historii

Biografia

Eusébio da Silva Ferreira urodził się 25 stycznia 1942 roku w Lourenço Marques – dzisiejsze Maputo w Mozambiku, dawniej portugalska kolonia, a obecnie jednomilionowa stolica Mozambiku.

Eusébio jest uważany przez wielu światowej sławy ekspertów w dziedzinie piłki nożnej, jak i kibiców za jedną z największych legend piłki nożnej w całej historii. Chociaż obiektywnie należy stwierdzić, że nie zdobył tak dużej popularności jak najwybitniejsi piłkarze tacy jak Pele czy „boski”Diego Armando Maradona. Grał na pozycji środkowego napastnika, nosząc przydomek Czarnej Pantery lub Czarnej Perły z Mozambiku. By znany z doskonałej techniki i nieprzeciętnych dryblingów, dzięki którym zyskał przydomek pantery.

Początki

Ojciec Eusebio był piłkarzem mozambickiej drużyny Ferroviario, ale nie grał w reprezentacji narodowej, ani nie osiągnął żadnych znaczących sukcesów. Pomimo tego właśnie w sporcie widział przyszłość dla swojego syna. Właśnie ojciec był pierwszym, o ile można to tak ująć trenerem legendarnego dziś piłkarza. Nauczył swojego syna wszystkiego co sam umie. Dostrzegł też, dzięki doświadczeniu i fachowej wiedzy, którą zdobył podczas swojej zawodowej kariery, że jego syn ma naprawdę talent do gry.

Eusebio już od najmłodszych lat interesował się piłką nożną i korzystał z każdej okazji żeby pokopać piłkę, doskonalą w ten sposób swoje umiejętności. Swoją karierę piłkarską zaczął w lokalnym klubie piłkarskim Sporting Lourenço Marques w 1957 roku, spędzając tam 3 sezony piłkarskie. Klub ten był dla młodego Eusebio miejscem gdzie dopiero nabierał doświadczenia w świecie piłki nożnej. Został on zauważony przez obserwatorów z Portugalii i w tym momencie jego kariera nabrała tempa.

Długie lata w Benfice

W 1960 roku przeniósł się do Benfici Lizbona, gdzie grał do 1975 roku odnosząc w tym czasie wiele sukcesów takich jak: jedenastokrotne Mistrzostwo Portugalii, pięciokrotne zwycięstwo w Pucharze Portugalii i zwycięstwo w Pucharze Europy (Liga Mistrzów) w 1962 roku. Odnosił także indywidualnie sukcesy między innymi Europejski Piłkarz Roku w 1965, Europejska nagroda Złotego Buta w 1968 i 1973, dwukrotnie najlepszego piłkarza Portugalii i siedmiokrotnie króla strzelców ligi portugalskiej.

Sukcesy w reprezentacji Portugalii

 

Poza osiągnięciami indywidualnymi i klubowymi wraz z reprezentacją Portugalii udało mu się zając 3. miejsce, zaraz za reprezentacjami Anglii oraz RFN – u na Mistrzostwach Świata piłki nożnej w 1966 roku, a on sam w tym samym roku dostał nagrodę Złotego Buta za 9 strzelonych goli na mundialu.

Eusébio w reprezentacji w latach 1961 – 1973 zagrał 64 mecze, strzelając 41 bramek, co bardzo długo było rekordem narodowej reprezentacji Portugalii. Jego wynik pobił dopiero w 2005 roku Pedro Miguel Carreira Resendes, znany jako Pauleta, posiadający rekord 47 bramek.

Eusébio praktycznie całą swoją karierę spędził w jednym klubie, czym nie może poszczycić się zbyt wielu znanych piłkarzy. Mimo to osiągnął prawie wszystko, o czym każdy piłkarz marzy i jest w stanie osiągnąć. Mowa tu nie tylko o trofeach, pucharach i nagrodach, ale o niesamowitej liczbie fanów, honorowych tytułów, pomników, a przede wszystkim tego, że został w pamięci każdego prawdziwego fana piłki nożnej.

W ciągu tych piętnastu lat strzelił dla Benfici 727 goli w 715 meczach, co jest wynikiem wręcz niesamowitym, samym w sobie pokazującym klasę i umiejętności piłkarza.

Tułaczka po klubach

W 1975 nadeszła pora na powolne kończenie kariery, dlatego Eusébio przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, by podjąć współpracę z Rhode Island Oceaneers. Był to zespół zlokalizowany w małym mieście Pawtucket w stanie Rhode Island. Nie osiągał tam żadnych sukcesów, był to raczej początek jego piłkarskiej emerytury, gdzie daleko od prasy i całego medialnego szumu mógł w spokoju trenować swój ukochany sport. Klub ten został założony w 1974, a rozwiązany cztery lata później. Sam piłkarz spędził tam jeszcze krócej, bo w tym samym roku przeniósł się do innego amerykańskiego klubu Boston Minutenem.

Klub piłkarski działający jeszcze krócej niż poprzedni bo tylko w latach 1974-1976 mieszczący się w Bostonie, stolicy stanu Massachusetts. Eusébio w tym samym roku, odszedł, aby przenieść się do meksykańskiego klubu Club de Fútbol Monterrey. Był to jego trzeci klub w jednym roku, miał siedzibę w Monterrey, stolicy stanu Nuevo León. Ponownie nie grał tutaj zbyt długo, bo już w 1976 roku przeniósł się do SC Beira-Mar. Był to portugalski klub, w mieście Aveiro.

Tak więc po dwóch latach piłkarz powrócił do Europy. Ponownie nie został za długo w jednym klubie i już po sezonie wrócił do Ameryki Północnej, ale tym razem do Kanday, dołączając do zespołu Toronto Metros-Croatia, mieszczącego się w Toronto w południowej części prowincji Ontario.

Jeszcze w ty samym roku przeniósł się do zespołu Las Vegas Quicksilver. Po raz kolejny osiedlił się w Stanach Zjednoczonych, a dokładnie w Las Vegas w stanie Nevada. Po raz kolejny zmienił drużynę jeszcze w tym samym roku, przenosząc się do Newark w stanie New Jersey. Co ciekawe drużyna New Jersey Americans, do której się przeniósł obecnie jest drużyną koszykarską, działającą pod nazwąNew Jersey Nets. Ostatnim klubem w karierze Eusébio był União de Tomar, w portugalskim mieście Tomar.

Zakończenie kariery

Po zakończeniu kariery „Czarna Pantera” nie wrócił do rodzinnego Mozambiku. Osiedlił się na stałe w stolicy Portugalii Lizbonie. Mimo że od zakończenia kariery minęło ponad 30 lat, mieszkańcy Lizbony nadal uważają go za bohatera, o czym świadczyć może postawiony mu pomnik przed boiskiem Estadio da Luz.

Do pamięci kibiców przeszły w szczególności jego dwa wyczyny na Mistrzostwach Świata w 1966 roku. Chodzi o zdobycie tytułu najlepszego strzelca mistrzostw z dorobkiem dziewięciu bramek i poprowadzenie w ten sposób Portugalii do najniższego stopnia podium, eliminując po drodze takie potęgi jak Brazylia czy ZSSR. Brazylia właśnie była jednym z głównych pretendentów do zdobycia tytułu mistrzowskiego. Tak obstawiała większość kibiców, którzy grali na zakładach. Drugim wyczynem było doprowadzenie stanu meczu z Koreą z 0 : 3 do 5 : 3, w ćwierćfinałowym meczu!

Wpływ Eusebio na rozwój piłki nożnej

Piłkarz jest znany nie tylko jako sportowiec. Mimo święcenia największych sukcesów swojej kariery w 1966 roku pamiętał o Maputo w jego rodzinnym Mozambiku, gdzie w tym samym czasie trwała krwawa wyzwoleńcza walka z Portugalczykami. Wypowiedział one znane słowa, do dziś oddającego jego wizerunek:

Nienawidzę polityki. Moją polityką jest futbol!

W takim przekonaniu udało mu się zostać wielką gwiazdą i legendą piłki nożnej, mimo że urodzonemu w małej prowincji Portugalii nikt wcześniej nie dawałby żadnych szans na sukces. Jego karierę można z pewnością brać za wzór do naśladowania przez młodych piłkarzy.

Można wnioskować że Eusébio da Silva Ferreira wywarł ogromny wpływ na rozwój piłki nożnej nie tylko w Mozambiku, ale w Portugali i Europie. Interesującym jest że Eusébio posiada dwa paszporty – jest uznawany za Mozambijczyka i Portugalczyka. Kto wie jakby potoczyła się jego kariera gdyby zdecydował się na grę dla reprezentacji Mozambiku? Można jedynie przypuszczać, że gdyby zdecydował się jednak na grę dla narodowej reprezentacji Mozambiku, mogło by to przyczynić się do zahamowania jego błyskotliwej kariery. Przypuszczać można, że nie byłby w stanie osiągnąć tego co osiągną, a co już zostało w powyższym artykule dość szczegółowo opisane, gdyby nie zdecydował się na grę w reprezentacji Portugalii. Na pewno nie zagrałby z reprezentacją Mozambiku w finałach Mistrzostw Świata.

Pomimo tego, iż był piłkarzem ponadprzeciętnym, nie byłby w stanie sam pociągnąć swojej drużyny do zdobycia jednego z pucharowych miejsc. Jednakże, jego wpływ na ogólny poziom gry ówczesnej reprezentacji Mozambiku byłby bez wątpienia ogromny. Nie ma też wątpliwości w kwestii tego, że miałby realne szanse na zostanie kapitanem drużyny. Nie tylko ze względu na swoje umiejętności, ale także na charyzmę, która nie zawsze idzie jak wiadomo w parze z talentem sportowym nie tylko piłkarskim.

Wróćmy jednak do tego, jaki wpływ Estadio da Luz wywarł na rozwój piłki nożnej w swoim ojczystym kraju. Wielu młodych Mozambijczyków, właśnie dzięki niemu zainteresowało się piłką nożną na poważnie, widząc w sporcie swoją szansę na lepsze, szczęśliwsze życie. Dla wielu z nich piłka nożna stała się nie tylko pasją ale też sposobem na życie. Ponadto w kraju, z którego pochodził znacznie powiększyła się liczba kibiców piłkarskich.

Można mówić tutaj o zjawisku porównywalnym do tego jakie jeszcze kilka lat temu obserwować mogliśmy w naszym rodzimym kraju. Jak zapewne większość czytelników pamięta, skoki narciarskie w naszym kraju stały się popularne wśród kibiców właśnie wtedy gdy nasz, znany chyba wszystkim Polakom rodak – Adam Małysz osiągać zaczął sukcesy. Przyczyniło się to nie tylko do wzrostu liczby kibiców, ale ogólnie także do rozwoju tej, do niedawna mało popularnej dyscypliny sportu w naszym kraju.

O podobnym zjawisku mówić można także w Mozambiku, z którego pochodzi „czarna pantera” –Estadio da Luz. Kto wie na jakim poziomie stałby futbol w owym kraju gdyby nie błyskotliwa kariera piłkarska jednego z jego obywateli.

źródło: wikipedia

Alfredo Di Stefano

Alfredo Di Stefano

Alfredo di Stefano

Data i miejsce urodzenia: 04.07.1926/ Buenos Aires
Narodowość: Argentyna/Hiszpania
Pozycja na boisku: ofensywny pomocnik/napastnik

Największe osiągnięcia

  • Zdobywca Copa America (Brazylia): 1947
  • 8-krotny Mistrz Hiszpanii (Real Madryt):  1954, 1955, 1957, 1958, 1961, 1962, 1963, 1964
  • 5-krotny Zdobywca Pucharu Europy (Real Madryt) -1956 , 1957 , 1958 , 1959 , 1960
  • 3-krotny Mistrz Kolumbii (Millonarios FC): 1941, 1951, 1952
  • Zdobywca Pucharu Króla (Real Madryt): 1962
  • Zdobywca Pucharu Interkontynentalnego (Real Madryt): 1960
  • Mistrz Argentyny (River Plate): 1945, 1947
  • 2-krony zdobywca Złotej Piłki: 1957, 1959 oraz drugi w 1956
  • Hiszpański Piłkarz Roku: 1957, 1959, 1960, 1964
  • 2-krotny Król Strzelców Pucharu Europy: 1958, 1962,
  • 5-krotny Król Strzelców Ligi hiszpańskiej (Real Madryt): 1954, 1956, 1957, 1958, 1959
  • Król strzelców Ligi argentyńskiej: 1947
  • Król strzelców Ligi kolumbijskiej: 1951, 1952
  • Zdobywca 23 goli w 31 meczach dla reprezentacji Hiszpanii
  • Zdobywca 6 goli w 6 meczach dla reprezentacji Brazylii
  • Ogółem zdobywca 555 goli w 697 oficjalnych meczach

Alfredo Di Stefano to jeden z najlepszych piłkarzy wszech czasów, słynący z wszechstronności, inteligencji na boisku i skuteczności. Był głównym liderem słynnego madryckiego składu, który w latach 50-tych i 60-tych zdominował hiszpańską i europejską piłkę. Jest jednym z najwybitniejszych piłkarzy Realu Madryt i całej hiszpańskiej ligi, a grało ich tam nie mało. Przez dziesięciolecia był najskuteczniejszym napastnikiem Realu, oraz jednym z najskuteczniejszy piłkarzy Primera Division w całej jej historii.

Gol-Alfredo-di-Stefano-pieta.jpg

Początki wielkiej kariery

Alfredo Di Stefano przyszedł na świat w rodzinie włoskich emigrantów w Barraca, jednym z dyskryktów Bueno Aires. Pierwszym klubem Di Stefano był słynny River Plate, w którym zaczął grywać w wieku 17 lat. Już dwa lata później świętował swój pierwszy triumf z zespołem w lidzie argentyńskiej. W 1947 roku po raz drugi zdobył mistrzostwo, zostając także królem strzelców. W między czasie miał przygodę z Club Atletico Huracan, do którego na krótko został wypożyczony w 1946 r. Strajk argentyńskiej ligi, sprawił, że Alfredo Di Stefano przeniósł się do Kolumbii, grając w tamtejszym Millonarios w latach 1949-1953. Z klubem tym zdobył trzykrotnie mistrzostwo Kolumbii zostając także dwukrotnym królem strzelców.

Było jasne, że Di Stefano ma niezwykłe umiejętności snajperskie, oraz charakter przywódcy na boisku. Był piłkarzem myślącym, często zmieniał pozycję co utrudniało pilnowanie go przez obrońców przeciwnej drużyny. To wszystko sprawiło, że o Argentyńczyka zaczęły dobijać się dwa hiszpańskie kluby; Real Madryt i FC Barcelona.  Po wielu perturbacjach Di Stefano w końcu trafił na Santiago Bernabeu, mimo, że miał już nawet podpisaną umowę z Barceloną. Tego czasu Związek Hiszpański zakazał występów piłkarzy zagranicznych w lidze, jednak nawał krytyki sprawił, że decyzja szybko została odwołana i Alfred Di Stefano mógł grać w Realu Madryt.

Współtwórca potęgi Real Madryt

Wraz z przyjściem di Stefano zaczęła się złota era Realu Madryt, zdecydowanie okres największej dominacji jednego klubu na świecie. Di Stefano był filarem drużyny, wokół którego powstała drużyna, która zapoczątkowała wielka potęgę Realu Madryt. Przed przyjściem „Saeata rubia”(„blond strzała”) klub z Madrytu miał na koncie tylko dwa trumfy w lidze, ale z pomocą Di Stefano szybko to się zmieniło. Już w pierwszym swoim sezonie zdobywając koroną króla strzelców(27 goli), wraz z kolegami zdobył także mistrzostwo. Drugi sezon był równie udany, Di Stefano drugi raz z rzędu został mistrzem Primera Division.

W kolejny sezonie Real Madryt w lidze musiał uznać wyższość  Athletic Bilbao i FC Barcelony, mimo, że Argentyńczyk strzelił 24 goli i ponownie został królem strzelców. Ale niepowodzenie w lidze Real odbił w rozgrywkach o Puchar Europy, które w sezonie 1955/56 ruszyły po raz pierwszy. W finale „Królewscy” pokonali Stade Reims 4:3, a jedną z bramek zdobył Alfredo Di Stefona. W 1956 roku Di Stefano przyjął obywatelstwo Hiszpanii, tegoż roku do Realu przyszedł inny wybitny piłkarz – Raymond Kopaszewski(polskiego pochodzenia), i wraz z Di Stefano siał postrach na boiskach krajowych i europejskich. Real Madryt ponownie na dwa lata odzyskał prym w lidzie hiszpańskiej, co łącząc ze zdobywaniem kolejnych Pucharów Europy wcale nie było takie łatwe. Ale jak przyznawali piłkarze klubów całej europy, Real wówczas był klasą sam dla siebie, a sam Alfredo Di Stefano poziomem gry przewyższał innych piłkarzy co najmniej o klasę. W finałach tych rozgrywek Di Stefano odgrywał niemal zawsze pierwsze skrzypce. W 1957 Real spotkał się z Fiorentiną, pokonując ją 2:0, jedną z bramek strzelił D Stefano. Zdobył również 7 goli w całych rozgrywkach. W finale w 1958 roku klub z Madrytu pokonał 3:2 AC Milan, i Argentyńczyk z hiszpańskim paszportem ponownie wpisał się na listę strzelców. Z liczbą 10 goli został także najskuteczniejszym piłkarzem tych rozgrywek. W sezonie 1958/59 w Primera Division Real był drugi tuż za Barceloną, i po raz 4 z rzędy zdobył Puchar Europy, w czym pomógł Di Stefano i Kopaszewskiemu kolejny wybitny piłkarz – Ferenc Puskas. To była drużyna prawdziwych „Galaktycznych”, w składzie podajże trzech z pięciu najlepszych piłkarzy świata lat 50-tych,  którzy potrafili grać niezwykle drużynowo i pomysłowo.

Sam Di Stefano szybko stał się najskuteczniejszym piłkarzem Europejskich Pucharów w których zawsze imponował skutecznością. W każdy z pięciu finałów Pucharu Europy, Di Stefano strzelał gole. W ostatnim wygranym finale w 1960 r. z Eintrachtem Frankfurt(7:3) zaliczył hattricka, a wraz z Puskasem zdobył łącznie 20 goli!  Z dorobkiem  49 goli w Pucharze Europy na dziesięciolecia stał się rekordzistą pod tym względem(rekord został pobity dopiero w 2005 r.).Z kolei Pichichi Trophy(trofeum dla króla strzelców) zdobył jeszcze w  roku 1957(31), 1958(19) i 1959(23). W 1960 r. Di Stefano z zespołem zdobył kolejne nowopowstałe trofeum w postaci Pucharu Interkontynentalnego, pokonując urugwajski klub Penarol Montevideo.

Passa w elitarnych europejskich rozgrywkach została przerwana w sezonie 1960/1961, gdzie na drodze Realu Madryt stanęła FC Barcelona. Mimo odpadnięcia w Pucharze Europy, Real przerzucił swoją passę zwycięstw na ligę, w której w kolejnych latach triumfował w składzie z Alfredo di Stefano pięć razy z rzędu. Mimo, że 1962 i 1964 Los Blancos dochodzili do finałów Pucharu Europy, to jednak nie udało się go zdobyć ponownie. Sam Alfredo Di Steafano po roku 1960, nie prezentował się  już tak wspaniale jak  wcześniej, prym w ataku przejął Ferenc Puskas, jednak nadal to on był przywódcą drużyny, a z jego zdaniem liczył się nawet trener.

Gdy w 1964 roku Alfredo Di Stefano odchodził z Realu był już legendą i najwybitniejszym piłkarzem klubu, z dorobkiem 246 goli w 302 meczach najskuteczniejszym napastnikiem w historii aż do XXI wieku, kiedy rekord ten pobił Raul Gonzales.

Espanyol Barcelona

Karierę piłkarską kończył w Barcelonie, ale nie w klubie znienawidzonym przez Madryckich kibiców, a w Espanyolu. Grał tam przez dwa sezonu  i mimo blisko 40 lat radził sobie całkiem dobrze, w 77 występach zanotował 41 bramek.

Alfredo Di Stefano jako trener

Po zakończeniu kariery rozpoczął swoją przygodę z trenerką. Trenował osiem klubów z niezłym skutkiem w tym River Plate i Boca Juniors , z którymi wywalczył Mistrzostwo Argentyny. Trenował także ukochany Real Madryt zdobywając Super Puchar Hiszpanii w 1990 r.  Największe jednak osiągnięcia zdobył z Walencją, kiedy to w 1971 roku wywalczył mistrzostwo Hiszpanii, a za drugim podejściem w 1980 r. zdobył z tym klubem Puchar Zdobywców Pucharu.

Kariera reprezentacyjna

W 1947 roku Alfredo di Stefano został po raz pierwszy powołany do reprezentacji Argentyny. Paradoksem jest, że tak wybitny piłkarz ani razu nie uczestniczył w Mundialu. Grając dla Argentyny nie wystąpił na MŚ w 1950 roku, gdyż ta odmówiła udziału w imprezie. Z kolei w 1954 roku Argentyna nie zakwalifikowała się do mistrzostw, a sam di Stefano wystąpił kilka razy w reprezentacji Kolumbii, co jednak nie zostały uznane oficjalne. Dla barw Argentyny strzelił 6 goli w 6 meczach.

Stefano przyjął obywatelstwo Hiszpańskie w 1956 r. i mógł grać w reprezentacji Hiszpanii.  Jednak nie zdołał się zakwalifikować na MŚ w 1962 r. Ta sztuka udała się 4 lata później, ale pech chciał, że przed finałami mistrzostw świata Di Stefano doznał kontuzji, która go wyeliminowała z imprezy.

Podsumowanie

Mimo, że Alfredo Di Stefano przez większość swojej kariery występował w barwach Hiszpanii, to wielu wiąże jego osobę z Argentyną, co przypomina słynne zdjęcie Di Stefano w trykocie Argentyny, na którym może jeszcze pochwalić się blond czuprynką.  Plasuje się na czwartym miejscu wśród strzelców Primera Division (227 goli), i na drugim wśród zawodników Realu Madryt (z dorobkiem 216 bramek), wyprzedził go dopiero Raul Gonzales w 2009 roku. W 2003 roku przez Federację Hiszpańską został wybrany „Złotym piłkarzem”, jako najwybitniejszy gracz hiszpański ostatnich 50 lat. Sam Pele nazwał go najbardziej kompletnym piłkarzem wszech czasów. W głosowaniu France Football na najwybitniejszego piłkarza w historii,  Di Stefano uplasował się na czwartej pozycji, za Pele, Maradoną iJohanem Cruyffem. W 2000 roku został mianowany jako Honorowy Prezydent Realu Madryt. Od 2008 roku dziennik „Marca”, wręcza nagrodę imienia Alfredo Di Stefano, dla najlepszego piłkarza ligi hiszpańskiej. W 2006 roku otwarto stadion imienia Alfreda Di Stefano, gdzie zwykle grają i trenują rezerwy Realu Madryt

Mimo podeszłego wieku i problemów ze zdrowiem Alfredo di Stefano nadal uczestniczy w życiu Madryckiego klubu. Tradycją stało się wręczanie przez niego koszulki Realu Madryt podczas prezentacji nowych graczy Realu.

 

źródło: wikipedia

Edgar Davids

Edgar Davids – piłkarz który zostanie zapamiętany

Niektórzy piłkarze nie osiągnęli wielkich tytułów indywidualnych czy drużynowych, a jednak przeszli do historii, wyróżniając się w jakiś niecodzienny sposób, jak np. Carlos Valderrama czy Roger Milla. Takim właśnie piłkarzem jest Edgar Davids. I choć zapewne Davids nie przejdzie do historii jako legenda światowej piłki, to legendą holenderskiej piłki jest z pewnością. Na zawsze będzie również najbardziej charakterystycznym i rozpoznawalnym futbolistą w historii piłki.

Początki kariery Davidsa w Ajaxie

Drobna budowa, mistrz trików, długie dredy i okulary – to był właśnie Edgar Davids. Ale mimo „szpanerskiego” wyglądu,  Davids zawsze też musiał coś udowadniać. Niski wzrost (169 lub 167 cm) powodował, że dwukrotnie nie przyjęli go doEdgar Davids szkółki Ajaxu.

Wielu kibiców piłki zapewne myśli, że Davids grał w kolorowych okularach bo miał fantazję, jednak było to pokierowane względami zdrowotnymi, a dokładniej jaskrą. Problemy te jednak spowodowały, że Davids będzie zapamiętany jak waleczny i przebojowy piłkarz w okularkach i długich dredach. Drugiego takiego nie było i nigdy zapewne nie będzie.

Mi Davids spodobał się grając jeszcze w Ajaxie, kiedy nie miał okularów ani długich dredów, ale miał to coś. Zadziorność, niezłe rozgrywanie, szybka noga i błysk niesamowitej techniki, spowodowało, że jeden z trenerów (badajże któryś z Ameryki południowej) w plebiscycie FIFA uplasował go na pierwszej pozycji.

To właśnie sukcesy z Ajaxem spowodowały, że Davids (jak i inni koledzy z tamtej ekipy) był pożądany przez wiele klubów. Choć ostatni mecz w barwach Ajaxu, nie może uznać za udany. W finale z Ligi Mistrzów w meczu w Juventusem Turyn, Holender przestrzelił karnego i puchar powędrował do „Starej Damy„.

AC Milan i Juventus Turyn

Po przeniesieniu się do AC Milanu Davids zgubił formę. Odzyskał ją po migracji do Juventusu Turyn, gdzie wraz z Zinedinem Zidanem stworzył niezapomniany duet. Davids jako defensywny pomocnik był mrówką pracującą za plecami Zidana. Grając w Juventusie do Holendra przyległ na stałe pseudonim „Pitt Bull”, który w zasadzie trafnie odzwierciedla nieustępliwy charakter Davids na boisku i poza nim. Charakter ten dał o sobie znać m.in. na Mistrzostwach Europy w 1996 roku, kiedy do Edgar musiał w trakcie turnieju opuścić zgrupowanie, gdyż popadł w konflikt w ówczesnym trenerem Guusem Hiddinkgiem.

W 1998 roku Davids miał kolejną szansę na uniesienie w górę Pucharu Ligi Mistrzów, ale w finaleJuventus uległ Realowi 1:0, choć piłkarz mógł doprowadzić w końcówce do dogrywki, ale po minięciu obrońców Realu strzelił wprost w ręce bramkarza.

Gra w reprezentacji Holandii

Bardzo ważnego gola strzelił w meczy z Jugosławią w 1/8 finału MŚ w 1998 roku, kiedy to w doliczonym czasie zdobył bramkę na 2:1. Potem Holandia pokonała Argentynę i dotarła do półfinału, w którym odpadła po karnych z Brazylią. Edgar Davids został wybrany do najlepszej „11” mistrzostw.

Na Mistrzostwa Europy w Belgii i Holandii w 2000 roku, jechał jako jedna z największych gwiazd piłki nożnej. Nawet koncern Nike w swojej reklamie obsadził Davidsa w roli głównej. Holandia grając u siebie była jednym z głównych faworytów. Davids grał dobrze, a reprezentacja szła jak burza aż do półfinału. W półfinałowym meczu z Włochami, lepszy nie wygrał, gra Włochów polegała głównie na bronieniu się, ale i Holendrzy okazali się mistrzami w niewykorzystywaniu rzutów karnych (dwa podczas spotkania i kolejne w konkursie rzutów karnych). Davids ponownie został wybrany do „Drużyny turnieju”.

Holender spędził w Turynie 6 lat, stając się symbolem tego klubu, ale jak przystało na „złego chłopca” zaliczył też wpadkę. Było nią przyłapanie piłkarza na dopingu w 2001 roku.

W 2003 roku Juventus ponownie grał w finale Ligi Mistrzów, tam Davids też mógł strzelić gola w końcówce spotkania… ale nie strzelił i Juventus znowu po karnych przegrało finał.

W reprezentacji był okres posuchy, stara maszyna oparta o team z dawnego Ajaxu zaczęła przestawać działać, czego efektem było brak kwalifikacji do MŚ w 2002 r. Na Euro 2004 odświeżono kadrę, ale paru z dawnej gwardii pozostało, w tym Edgar Davids – motor drużyny. Trenerem Oranje był wówczasMarco van Basten. Davids jak zwykle nie zawiódł, ale jak to jest z pechowymi Holendrami, odpadli w półfinale po karnych. To był ostatni wielki turniej Edgara Davidsa.

Odrodzenie w Barcelonie

Świetną forma na Euro, Holender zapewne zawdzięczał półrocznemu wypożyczeniu do FC Barcelony, klubu, który wówczas grał słabo i zajmował miejsce w środku tabeli, być może byłby w końcówce tabeli gdyby nie Ronaldinho. Davids od drugiej części sezonu 2003/2004 dał prawdziwy „Power” Barcelonie. Waleczność i hart ducha Holendra przełożyła się na grę jego kolegów, no i świetnie współpracował z Ronaldinho. To był początek wspaniałej Barcelony, którą widzimy dziś. W Barcelonie można było oglądać Davidsa, który gra bardziej ofensywnie, który w końcu mógł pozwolić sobie na atak i popis techniki. Te atuty rzadko mógł prezentować, bo niemal całe życie był defensywnym pomocnikiem od rozbijania akcji przeciwnej drużyny – w Barcelonie był to „najlepszy” Davids.

Są dwie wersje dlaczego „Pitt Bull” nie został w klubie, w którym grało mu się tak dobrze. Jedna mówi o tym, że chciał wrócić do Włoch, w których spędził tyle lat, druga, że nie doszło do porozumienia w sprawie wynagrodzenia… W każdym bądź razie szkoda.

Tułaczka po klubach

Następnie przeniósł się do Interu Mediolan, ale tam często siedział na ławce, w konsekwencji po roku opuścił klub i przeniósł się na wyspy do Tottenhamu Londyn. Tam zaliczył całkiem niezłe dwa sezony i przeszedł do klubu z którym zaczynał – Ajaxu Amsterdam. Powrót Davids do Ajaxu był wydarzeniem, 74-krotny reprezentant „Pomarańczowych” był grającą legendą holenderskiej piłki. Wywalczył z Ajaxem Puchar Holandii, strzelając w finale decydującego karnego w konkursie rzutów karnych. To było piękne ukoronowanie występów Davidsa w klubie z Amsterdamu. W lidze zajął drugie miejsce.

Koniec kariery

W kolejnym sezonie już 35-letni Davids złamał nogę i pauzował przez parę miesięcy. Także coraz częściej piłkarz zaczynał i kończył mecze na ławce rezerwowych. Było jasne, że jest to zmierzch kariery Edgara Davidsa. Chcąc jeszcze pokopać piłkę, przeszedł do drugoligowego angielskiego klubuCrystal Place, rozgrywając tam sześć meczów. Karierę zakończył w 2010 roku, obejmując stanowisko menadżerskie w Ajaxie Amsterdam.

Podsumowanie

Edgar Davids był trzonem Reprezentacji Holandii przez 10 lat. Czy jest spełnionym piłkarzem? Sądzę, że i tak i nie. Tak, bo grał w największych klubach Europy, wygrywał ligę, puchary krajowe i Ligę Mistrzów. Nie, bo te pokolenie było stać na więcej. Wielu twierdzi, że ta grupa holenderskich piłkarzy (bracia de Boer, Patrick Kluivert, Clarence Seedorf, Edwin van der Sar, Jaap Stam) nie wykorzystała swego potencjału i możliwości. Na trzech turniejach grali świetnie i odpadali pechowo po rzutach karnych.

Być może gdyby Davids  z kolegami z reprezentacji zdobył jakieś trofeum, stał by się legendą dorównywającej Gullitowi. Ale i tak zostanie zapamiętany jako nietuzinkowy, waleczny, błyskotliwy piłkarz i…  ten co grał w okularkach. Warto też dodać, że Pele umieścił go na swojej liście 100 najlepszych żyjących piłkarzy.

Johan Cruyff

Hendrik Johannes Cruyff

Cruyff

Data i miejsce urodzenia: 25.04.1947/Amsterdam
Narodowość: Holondia
Pozycja na boisku: napastnik/ofensywny pomocnik

Największe osiągnięcia

  • Wicemistrz Świata z 1974 (RFN)
  • Mistrz Europy z 1976 (Jugosławia)
  • Złota Piłka za najlepszego gracza MŚ w 1974
  • 3-krotny zdobywca Pucharu Europy (Ajax Amsterdam): 1971, 1972, 1973
  • Zdobywca Superpucharu Europy (Ajax Amsterdam): 1972
  • Zdobywca Pucharu Interkontynentalnego (Ajax Amsterdam): 1972
  • 9-krotny Mistrz Holandii (Ajax Amsterdam): 1966, 1967, 1968, 1971, 1973, 1982, 1983, oraz 1984 (Feyenoord)
  • 9-krotny zdobywca Pucharu Holandii (Ajax Amsterdam): 1966, 1967, 1968, 1969, 1970, 1971, 1972, 1983, oraz 1984 (Feyenoord)
  • 2-krotny król strzelców ligi holenderskiej
  • Najlepszy strzelec Europejskich Pucharów: 1972
  • Mistrz Hiszpanii (FC Barcelona): 1974
  • 3-krotny zdobywca Złotej Piłki France Football: 1971, 1973, 1974
  • Najlepszy piłkarz europejski w historii według FIFA: 2004
  • Trzeci wśród najlepszych piłkarzy w historii według głosowania France Football
  • Drugi w plebiscycie IFFHS na najlepszego piłkarza wszech czasów
  • Wybrany przez FIFA najlepszym holenderskim piłkarzem w historii

Jako trener

  • Puchar Holandii (Ajax Amsterdam): 1986, 1987
  • Puchar Zdobywców Pucharów (Ajax Amsterdam): 1987
  • Mistrzostwo Hiszpanii (FC Barcelona): 1991, 1992, 1993, 1994
  • Puchar Hiszpanii (FC Barcelona): 1990
  • Superpuchar Hiszpanii (FC Barcelona): 1991, 1992, 1994
  • Puchar Zdobywców Pucharów (FC Barcelona): 1989
  • Puchar Europy (FC Barcelona): 1992
  • Superpuchar Europy (FC Barcelona): 1993

Biografia

Hendrik Johannes Cruyff urodził się 25 kwietnia 1947 w Amsterdamie. Ten były holenderski piłkarz, a potem wielki trener jest jednym z najlepszych zawodników w historii piłki nożnej. Trzykrotnie wygrał plebiscyt o Złotą Piłkę (1971, 1973 i 1974).

Najlepszy okres w karierze spędził w rodzinnym Ajaxie Amsterdam. Poza tym odnosił sukcesy w FC Barcelonie i reprezentacji Holandii. Jako szkoleniowiec stworzył wielki dream team FC Barcelony.

Poza ojczystym krajem jego nazwisko zapisuje się Cruyff (oryginalnie Cruijff).

Początki

Od najmłodszych lat Jopie, jak nazywała go matka, spędzał całe dnie na grze w piłkę nożną. Ponoć w przeciągu dwóch tygodni zużywał dwie pary butów. W wieku 10 lat został wyłowiony przez skautów Ajaxu.

Gdy miał 12 lat, umarł mu ojciec. Był to duży wstrząs dla młodego chłopca. Dwa lata później zaczął pracować jako pomocnik przy utrzymywaniu murawy stadionu Ajaxu. Cały czas grał i doskonalił technikę.

Gra w Ajaxie

24 października 1964 roku jako siedemnastolatek zadebiutował w towarzyskim spotkaniu Ajaxu z Helmondią ’55. Prawdziwy debiut w oficjalnym spotkaniu miał miejsce 14 listopada 1964 przeciwko drużynie FC Groningen. Cruyff strzelił swoją pierwszą bramkę.

W następnym sezonie przebojem wdarł się do podstawowego składu Ajaxu, który to klub zdobyłmistrzostwo. Cruyffa zauważył selekcjoner reprezentacji Holandii. Zawodnik wyróżniał się dryblingiem, szybkością oraz nieszablonową wizją gry.

Debiut w meczu międzypaństwowym Holandii zaliczył 7 września 1966 roku z Węgrami i w końcówce spotkania strzelił wyrównującą bramkę.

6 listopada 1966 (11.11.1966?), w drugim meczu w reprezentacji, z Czechosłowacją na Stadionie Olimpijskim w Amsterdamie, Cruyff jako pierwszy w historii reprezentant Holandii otrzymał czerwoną kartkę za bójkę na boisku. Po tym towarzyskim meczu został zdyskwalifikowany przez krajową federację i mógł powrócić na boisko dopiero 13 września 1967, strzelając od razu jedynego gola w meczu z NRD.

W sezonie 1966/1967 Ajax po raz kolejny zdobył mistrzostwo Holandii (a nawet dublet), a młody napastnik został królem strzelców z dorobkiem 33 goli. W następnym sezonie drużyna utrzymała trofeum mistrza, a Cruyffa wybrano najlepszym piłkarzem w Holandii. W 1969 Ajax doszedł do finału Pucharu Europy, w którym uznał wyższość AC Milan przegrywając 1-4.

W wieku 20 lat zdobył aż 6 bramek w jednym meczu. Pierwszy raz z numerem „14”, potem już na stałe do niego przypisanym, zagrał 30 listopada 1970. W Ajaxie i reprezentacji Holandii grał z tym numerem do końca kariery. Z Cruffem w składzie Ajax osiągnął niesamowitą serię trofeów zdobywając najważniejsze puchary w klubowej piłce nożnej. Holendrzy aż trzykrotnie zdobywali Puchar Europy (w latach 1971-1973), raz, w 1972 roku, byli zwycięzcami Pucharu Interkontynentalnego. Ich styl określono mianem futbolu totalnego. W 1971, gdy jego Ajax po raz pierwszy sięgnął po Puchar Europy, Cruyff zdobył swoją pierwszą Złotą Piłkę.

W kolejnym sezonie Holender strzelając 25 bramek, stał się królem strzelców Eredivisie. Do drużyny dołączyły nowe wielkie gwiazdy – Ruud Krol, a także Johan Neeskens. Ajax wygrał wszystko co było do wygrania.

FC Barcelona

13 sierpnia 1973 roku, Johan Cruyff przeniósł się do FC Barcelona. Transfer był skomplikowany, gdyż hiszpańska federacja zabraniała zatrudniać zagranicznych piłkarzy i mógł w związku z tym dojść do skutku dopiero po trzech latach starań, mimo sprzeciwu prezydenta Ajaxu, Van Praaga, który nie chciał stracić swojej gwiazdy. Negocjacje przedłużały się, a włodarze Barcelony rozpoczęli starania o transfer niemieckiego piłkarza – Gerharda Mullera. Kwota transferu wynosiła 1.3 mln dolarów, co było wówczas rekordem świata. Indywidualny kontrakt opiewał na 1 milion dolarów.

Już w swoim pierwszym sezonie Cruyff zmienił oblicze zespołu. W debiucie, który przypadł na 28 października, Barça wygrała 4-0 z Granadą, a debiutant strzelił 2 gole. Od chwili pierwszego występu Holendra drużyna ani razu nie przegrała przez 26 spotkań, co jest do dziś rekordem klubu. FC Barcelona zdobyła dzięki temu pierwsze od 14 lat mistrzostwo Hiszpanii.

Jednym z najsłynniejszych goli Cruffa, był strzelony w powietrzu, w ekwilibrystyczny sposób, gol w meczu z Atletico Madryt. W meczu z Realem na Estadio Santiago Bernabéu 17 lutego 1974 roku Barcelona wygrała aż 5-0, co było najwyższa porażką Królewskich w derbach Hiszpanii, dopiero w 2010 r. rekord ten został wyrównany.

Punkt przełomowy w karierze piłkarza to Mistrzostwa Świata 1974 w Niemczech. Zespół holenderski zakwalifikował się do nich po długiej przerwie, trwającej od 1938 roku. W 6 spotkaniach w drodze do finału Holendrzy zdobyli aż 14 bramek, tracąc tylko jedną. Drużynę prowadził legendarnyMichels, a dyrygentem był boski Johan. W finale niestety przegrali z Niemcami.

Cruijff zdobył po raz kolejny Złotą Piłkę.

Kolejny sezon w Barcelonie był mniej udany. Niedługo potem trener Michels rozstał się z klubem, zaś jego następca Hennes Weisweiler wprowadził w drużynie żelazną dyscyplinę i popadł w konflikt z Cruyffem.

Piłkarz był wciąż czołową postacią reprezentacji Holandii na Mistrzostwach Europy 1976 roku. „Oranjes” zdobyli wówczas brąz, który był raczej dużym rozczarowaniem. Po półfinałowym meczu zCzechosłowacją Cruijff obraził się, opuszczając zgrupowanie. Kibice i dziennikarze zbojkotowali mecz o 3. miejsce.

Po udanych eliminacjach Cruijff tym razem odmówił wyjazdu na MŚ w Argentynie 1978 potępiając juntę wojskową w tym kraju. W 1977 miała miejsce próba porwania go. Dorobek reprezentacyjny największego holenderskiego futbolisty to 33 bramki w w 48 meczach (w 33 był kapitanem).

Odejście z Katalonii

W sezonie 1977/1978 Barcelona zdobyła Puchar Hiszpanii oraz trzecie wicemistrzostwo z rzędu. Będący na skraju bankructwa Cruyff (zainwestował bowiem w chybiony interes w Lleidzie) przeniósł się do USA i przyjął korzystając z korzystnej propozycji klubu tamtejszej ligi. W Barcelonie rozegrał 227 spotkań (139 w La Liga, 7 w Pucharze Europy, 8 w Pucharze Hiszpanii, 26 w Pucharze UEFA, 47 w meczach towarzyskich) i zdobył w nich 88 goli.

Na początku kusił Cruyffa New York, on trafił jednak do Los Angeles Aztecs. W debiucie 23 maja 1979 zdobył 2 gole. Po sezonie został uhonorowany wyróżnieniem dla najbardziej wartościowego zawodnika North American Soccer League (NASL).

Potem trafił do Washington Diplomats i tam uzyskał kolejną nagrodę dla najlepszego piłkarza ligi, po czym powrócił do Europy. W marcu 1981 na krótko trafił do Levante UD. Następnie znowu na krótko powrócił do Washington Diplomats, a w wieku 34 lat wylądował ostatecznie w Ajaxie.

W sezonie 1981/82 zdobył kilka wyjątkowych goli, a zakończył go z dorobkiem 14 bramek. Do historii przeszło niekonwencjonalne wykonanie rzutu karnego w spotkaniu z Helmond Sport w 1982 roku. Zamiast strzelić z 11 metrów do bramki, podał w bok, do kolegi z zespołu który oddał mu piłkę, a Cruyff strzelił do bramki.

W wieku 36 lat przeszedł do Feyenoordu Rotterdam. Po jego przyjściu niemogący przełamać dominacji Ajaxu klub z portowego miasta zdobył pierwszy od 9 lat tytuł, do którego dołożył puchar kraju.

Podczas kariery powszechnie określany był mianem piłkarza 2000. roku, bo zdaniem wielu wyprzedzał swoje czasy. Głównymi jego walorami były:

  • wizja gry,
  • przewidywanie zdarzeń na boisku,
  • szybkość,
  • drybling,
  • elegancja.

Cruijff był urodzonym przywódcą, najczęściej kapitanem drużyn w których występował.

Jego największym piłkarskim autorytetem był Michels.

Kariera trenerska

Po zakończeniu kariery zawodniczej Cruyff szybko powrócił do wielkiej piłki. Na początku rozpoczął pracę w Ajaxie jako dyrektor techniczny (trenerem był wówczas Leo Beenhakker), a rok później, w 1985 objął funkcję szkoleniowca pierwszej drużyny.

Z Ajaxem zdobył dwukrotnie Puchar Holandii, a w 1987 zdobył Puchar Zdobywców Pucharów. Rok później dotarł do finału tegoż pucharu, w którym przegrał.

Uczył piłkarzy myśleć na boisku. Największe sukcesy jako trener Cruyff odniósł w Barcelonie. Prowadził tę drużynę w 306 spotkaniach hiszpańskiej ekstraklasy, z czego uzyskał bilans wygrana-remis-porażka: 183-69-54.

Z Barceloną zaczął pracę w roku 1988. Od początku preferował ofensywny styl. W pierwszym roku pracy Holender zdobył z Barceloną Puchar Zdobywców Pucharów, pokonując w finale Sampdorię Genua 2-0. Duży wkład w sukcesy mieli sprowadzeni przez Holendra piłkarze. Holender przeprowadził kilka ryzykownych transferów – m.in. w 1989 kupił Michaela Laudrupa czy młodego Christo Stoiczkowa, aż za 4,5 mln dolarów.

W 1990 Barcelona zdobyła Puchar Króla, pokonując w finale odwiecznego rywala z Madrytu.

Rok później było mistrzostwo i kolejny finał Pucharu Zdobywców Pucharów.

W 1992 Barcelona obroniła tytuł i sięgnęła po raz pierwszy po Puchar Europy. Pokonała w finale Sampdorię Genua 1:0.

Dzięki temu tryumfowi na Wembley, Cruyff stał się trzecim piłkarzem, który zdobył Puchar Europy jako zawodnik i jako trenera Barca trzecim klubem, który zdobył wszystkie trzy europejskie puchary.

Do tego sukcesu dorzucił jeszcze Superpuchar Europy w 1993 roku pokonując Werder Brema.[1]

Barcelona zdobywała tytuł mistrza Hiszpanii nieprzerwanie do 1994. Następne sezony nie były już tak udane, a Cruyff popadł w konflikt z władzami klubu.

Cruyff konsekwentnie odrzucał kolejne oferty pracy jako trener. Nigdy nie został selekcjonerem reprezentacji swojego kraju.

Dziś jest „szarą eminencją” Barçy, która często doradza i ma wpływ na decyzje klubu.

Życie prywatne

Johan Cruyff jest od 2 grudnia 1968 lat żonaty z Danny Coster. Jak sam twierdzi małżeństwo z nią było najlepszym co spotkało go w życiu. Rodzina żyje w Barcelonie.

Z końcem sezonu 2007/2008 Ajax Amsterdam na stałe wycofał numer 14, w którym grał Cruyff, tłumacząc to jego nieocenionym wkładem w rozwój klubu.

Literatura

[1] Cruyff i van Gaal zdobywali Superpuchar Europy

źródło: wikipedia

Bobby Charlton

Sir Robert „Bobby” Charlton

Data i miejsce urodzenia: 11.10.1937, Ashington(Anglia)
Narodowość: Anglia
Pozycja na boisku: Pomocnik/Napastnik
Największe osiągnięcia:

  • Mistrz Świata z 1996 r. (Anglia)
  • Zdobywca Złotej Piłki France Football za najlepszego piłkarza w Europie w 1966 r., drugie miejsce w 1967 i 1968 r.
  • Zdobywca Pucharu Europy w 1967 i 1968 (Manchester United)
  • Zdobywca Mistrzostwa Anglii w latach 1957, 1965 i 1967
  • Złota Piłka za najlepszego piłkarz MŚ w 1966 r. (Manchester United)
  • Rekordzista pod względem zdobytych goli dla Manchester United – 249
  • Najlepszy Piłkarz Angielski XX wieku według IFFHS
  • Członek drużyny wszech czasów według FIFA – 1994
  • Rekordzista pod względem zdobytych goli dla Reprezentacji Anglii – 49 w 106 meczach

Bobby Charlton – urodzony 11 października 1937 roku w angielskim Ashington były angielski piłkarz, członek reprezentacji Anglii, która w 1966 roku zdobyła tytuł Mistrza Świata. To również najlepszy europejski piłkarz 1966 roku. Większość swojej piłkarskiej kariery grał w Manchesterze United na pozycji ofensywnego pomocnika. Był znany z niebywałej skuteczności w sytuacjach podbramkowych oraz potężnych strzałów z dystansu. Jego brat Jack, to były gracz Leeds United, który również występował podczas pamiętnego mundialu w 1966 roku.

Charlton zaczął grać w barwach Manchesteru United w 1956 roku. Trzykrotnie, wraz z kolegami z zespołu, zdobywał Mistrzostwo Anglii, raz zdobył Puchar Anglii, a także Mistrzostwo Świata w 1966 roku. Dostał również wiele indywidualnych osiągnięć, między innymi Złotą Piłkę w 1966 roku. Został wybrany do grona 100 najlepszych piłkarzy w historii piłki nożnej oraz drużyny wszech czasów w Mistrzostwach Świata. Rozegrał 106 spotkań w reprezentacji swojego kraju, strzelając 49 bramek.

Początki

9 lutego 1953 uczeń Bedlington Grammar School- Robert Charlton- został zauważony podczas jednego z meczów swej drużyny East Northumberland, przez jednego ze skautów Manchesteru United. Charlton udał się na testy w tym wielkim klubie i pomimo ofert kilku innych zespołów, podpisał kontrakt z Czerwonymi Diabłami. Miał wtedy 15 lat. Został jednym ze sławnych „Busby Babes”- młodych, utalentowanych piłkarzy, którzy pojawili się w Manchesterze dzięki dobrej polityce klubowej. Wypracowywał swoją pozycję w klubie, grając w zespołach młodzieżowych i regularnie strzelając bramki. Swój debiut ligowy zaliczył w październiku 1956 roku, w spotkaniu przeciwko Charlton FC.

W pierwszym sezonie swoich występów w barwach United zdobył 12 bramek w 14 spotkaniach. Przyczynił się w ten sposób do zdobycia przez Czerwone Diabły mistrzostwa Anglii. Charlton był bardzo ważnym punktem drużyny, która w kolejnym sezonie, jako pierwszy angielski klub, rywalizowała w Pucharze Europy. Manchester doszedł aż do półfinału, ulegając w nim obrońcom tytułu, Realowi Madryt. Ich reputacja wzrosła jeszcze bardziej w kolejnym sezonie. W bardzo zaciętych spotkaniach ćwierćfinałowych z Red Star Belgrad wykrzesali z siebie wszystko co najlepsze i, z dużą pomocą Charltona, który w wyjazdowym meczu dwukrotnie wpisał się na listę strzelców, awansowali do czołowej czwórki Pucharu Europy. W bardzo dobrych nastrojach wracali samolotem do Anglii, myśląc o kolejnych meczach ligowych.

Katastrofa w Monachium

Samolot, którym gracze i sztab szkoleniowy Manchesteru wracali do domu, wylądował w Monachium w celu zatankowania paliwa. Postój w Niemczech odbywał się w pogarszających warunkach pogodowych. Kiedy pasażerowie zostali wezwani do powrotu na pokład maszyny, padający śnieg z marznącym deszczem spowodował oblodzenia pasa startowego. 2 razy odkładano wylot samolotu z lotniska, co wywołało niepokój pasażerów. Zostali oni poinformowani o konieczności ponownego opuszczenia maszyny, dopóki nie zostanie usunięta drobna usterka. Po powrocie na pokład Charlton oraz jego kolega Dennis Viollet zamienili się miejscami z Tommym Taylorem oraz Davidem Peggiem, którzy zdecydowali, że będą bezpieczniejsi w tylnej części samolotu. Podczas kolejnej próby startu samolot przeciął ogrodzenie lotniska, a jego skrzydło uderzyło w dom i razem z częścią ogona oderwało się od reszty maszyny i uderzyły w drzewo, po czym zatrzymały na śniegu. Bobby Charlton, przymocowany pasem w fotelu, wypadł z kabiny. Został zauważony przez bramkarza Manchesteru, Harry’ego Gregga, który wyszedł z katastrofy prawie bez szwanku. Chwycił leżących w śniegu Charltona oraz Violleta i odciągnął z dala od niebezpiecznej strefy, obawiając się kolejnego wybuchu.

Pomocnik Manchesteru doznał obrażeń głowy i przez długi czas znajdował się w ciężkim szoku. Siedmiu jego kolegów(w tym Taylor i Pegg, z którymi zamienił się miejscami) zginęło na miejscu, a kilku kolejnych kolejnego dnia w szpitalu. Ostatecznie w katastrofie życie straciły 23 osoby. Początkowo twierdzono, że przyczyną tragedii był lód na skrzydłach samolotu, lecz oficjalna przyczyna, ogłoszona później, to ubłocony pas startowy, uniemożliwiający bezpieczny start.

Charlton był pierwszym ocalałym, który opuścił szpital- wrócił do Manchesteru 14 lutego 1958 roku, 8 dni po katastrofie. Drużyna Czerwonych Diabłów musiała być budowana od podstaw i nikt nie wiedział, czy ocalali w wypadku zawodnicy będą w stanie grać na takim samym poziomie jak wcześniej.

Niespodziewanie władze Manchesteru zdecydowały się na kontynuowanie sezonu. United odpadli w półfinale Pucharu Europy i spadli na dalsze miejsce w tabeli ligi angielskiej, lecz jakimś cudem udało im się zdobyć drugi z rzędu Puchar Anglii, a sukces ten zbiegł się w czasie z powrotem rannego w katastrofie w Monachium, trenera Matthew Busby’ego.

Reprezentacja Anglii

Niedługo potem Bobby Charlton został po raz pierwszy powołany do reprezentacji kraju na mecz ze Szkocją. Tak zaczęła się jego długa, wspaniała przygoda z reprezentacyjną piłką. Już w pierwszym meczu strzelił 2 bramki, udowadniając, że w tak młodym wieku może być ważnym elementem kadry narodowej. Mimo to, będąc w kadrze podczas Mistrzostw Świata w Szwecji w 1958 roku, nie wystąpił na boisku ani minuty. W 1959 roku strzelił hat-tricka w wygranym aż 8-1 meczu z USA, a po raz drugi trzy bramki w jednym meczu międzypaństwowym zdobył w 1961 roku przeciwko Chile.

Kolejny sukces z drużyną klubową osiągnął w 1963 roku, kiedy to Manchester United pokonał w finale Pucharu Anglii Leicester City 3-1. Nowa drużyna Manchesteru, zbudowana po monachijskiej katastrofie, zdobyła również 2 tytuły mistrzów Anglii w przeciągu 3 kolejnych lat.

W międzyczasie jego kariera reprezentacyjna rozwijała się w bardzo szybkim tempie.

Hat-trick w meczu ze Szwajcarią w czerwcu  1963 roku spowodował, że wskaźnik ilości bramek w narodowych barwach zatrzymał się na liczbie 30, dzięki czemu wyrównał rekord Toma Finneya i Nata Lofthouse’a w ilości zdobytych goli w rozgrywkach międzykrajowych. Samodzielnym rekordzistą stał się 4 miesiące później, kiedy to strzelił swą 31 bramkę przeciwko Walii. Właśnie wokół Charltona budowano reprezentację Anglii, która miała rywalizować o najwyższe cele podczas Mistrzostw Świata w 1966 roku we Szwecji.

Pierwszy mecz w turnieju z reprezentacją Urugwaju Anglicy zremisowali 0-0, jednak już kolejne z Meksykiem, wygrane 2-0 spotkanie to błysk geniuszu Charltona, który strzelił jedną z bramek. Kolejna wygrana z Francją pozwoliła awansować przybyszom z Wysp Brytyjskich do ćwierćfinału. Dwa kolejne spotkanie to ponownie zwycięstwa: 1-0 z Argentyną oraz 2-0 z Portugalią. W tym drugim meczu Charlton strzelił pierwszą bramkę. W finale Anglicy pokonali Niemców 4:2 i zdobyli upragniony tytuł najlepszej drużyny globu. Największe gwiazdy drużyn, które spotkały się w decydującym meczu, czyli Bobby Charlton oraz Franz Beckenbauer zostały skutecznie zneutralizowane i nie wyróżniły się w tym meczu.

W kolejnych Mistrzostwa Świata w 1970 roku Anglicy doszli do ćwierćfinału, gdzie przegrali z drużyną RFN. Był to ostatni mecz reprezentacyjny Bobby’ego Charltona, który w 106 występach w kadrze strzelił 49 bramek.

Opuszczenie Manchesteru

W latach 70-tych XX wieku Manchester United przestał się liczyć zarówno na arenie krajowej, jak i międzynarodowej. Charlton opuścił Manchester na końcu sezonu 1972/1973, mając na koncie 758 oficjalnych spotkań, w których strzelił 249 bramek. Jest on rekordzistą pod względem strzelonych  bramek w barwach Czerwonych Diabłów. Ostatnim meczem, w którym występował, było spotkanie z Chelsea, przed którym otrzymał pamiątkową papierośnicę z rąk prezesa Chelsea.

Późniejsza kariera jako piłkarza i trenera

W 1973 roku Bobby Charlton został grającym kierownikiem zespołu Preston North End, zatrudniając na pozycję trenera swego przyjaciela z Manchesteru Nobby Stilesa. Niestety pierwszy sezon w tej roli zakończył w strefie spadkowej i opuścił zespół. Jednakże w tym okresie został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego. W 1975 zdobył 18 bramek w 31 meczach dla drużyny Waterford United. W 1978 roku wystąpił również w jednym meczu drużyny Shrewsbury Town przeciwko reprezentacji Zambii.

Następnie został dyrektorem drużyny Wigan Athletic, po czym kilka lat spędził w Republice Południowej Afryki. Założył kilka szkółek piłkarskich w Wielkiej Brytanii, Kanadzie czy też Australii. W 1984 roku zaproponowano mu zostanie członkiem rady dyrektorów w Manchesterze United, częściowo ze względu na jego wiedzę o piłce nożnej, a częściowo dlatego, że uznano, że klub potrzebuje słynnej „nazwy” na pokładzie po rezygnacji Sir Matta Busby’ego. Jego obecność w klubie była czynnikiem uspokajającym dla fanów Czerwonych Diabłów, kiedy klub ten, w 2005 roku, został przejęty przez Malcolma Glazera. W 2008 roku, 50 lat po katastrofie w Monachium, Manchester United wygrał Ligę Mistrzów, a Charlton początkowo odmówił przyjęcia medalu zwycięzców, twierdząc, że nie zasługuje na tą nagrodę, gdyż nie uczestniczył w decydujących meczach Pucharu Europy 50 lat wcześniej.

W 1994 roku otrzymał tytuł szlachecki, a od 2002 roku jego nazwisko znajduje się w National Hall of Fame, hali poświęconej historii brytyjskiej piłki nożnej. 2 marca 2009 roku został honorowym obywatelem miasta Manchester.

Poza boiskiem

Jego żoną jest Norma Ball, którą spotkał na lodowisku w Manchesterze. Ożenił się z nią w 1961 roku. Mają 2 córki- Suzanne, byłą prezenterkę pogody w BBC, oraz Andreę. W 2007 roku wyznał, że od wielu lat jest w sporze ze swoim bratem Jackiem. Obecnie wydaje się, że ich stosunki wyraźnie się poprawiły, odkąd Jack wręczył bratu nagrodę za całokształt osiągnięć 14 grudnia 2008 roku.

źródło: wikipedia

George Best

George Best

George Best

Data i miejsce urodzenia: 22.05.1946, Belfast
Data i miejsce śmierci: 25.11.2005, Londyn
Narodowość: Irlandia Północna
Pozycja na boisku: Napastnik

Największe osiągnięcia

  • Dwukrotny Mistrz Anglii (Manchester United) – 1965, 1967
  • Zdobywca Pucharu Europy (Manchester United) – 1968
  • Zdobywca Złotej Piłki France Football – 1968
  • Najlepszy Piłkarz Świata według Football Writers’ Association – 1968
  • Drużyna wszech czasów Ligi Angielskiej – 2007
  • Zdobywca 9 goli w 37 meczach w reprezentacji Irlandii Północnej
  • Ogółem zdobywca 214 goli w 616 meczach.

Początki

George Best był pierwszym dzieckiem Dickie Besta i Anne Best. Dorastał w rodzinnym mieście wraz z piątką rodzeństwa: czterema siostrami  i bratem. W wieku 11 lat uzdolniony naukowo Best dostał się do Grosvenor High School, ale wkrótce potem zaczął coraz częściej chodzić na wagary i unikać uczęszczania do szkoły na zajęcia. Szkoła ta specjalizowała się w bardzo popularnym w tamtych czasach na wyspach sporcie – rugby. Gdyby nie buntowniczy charakter Best, kto wie czy nie zostałby gwiazdą rugby. Jednak los sprawił inaczej i po wydaleniu go z Grosvenor High School przeniósł się doLisnasharragh Secondary School, gdzie spotkał swoich przyjaciół ze szkoły podstawowej.

Połączyła ich ponownie bliska przyjaźń i miłość do piłki nożnej. Wspólnie cały wolny czas poświęcali na trenowanie tego sportu. W tym momencie talent Besta dopiero zaczynał rozkwitać i dawać o sobie znać światu i samemu piłkarzowi.

Manchester United

Swoją prawdziwą przygodę z piłką nożna rozpoczął w wieku 14 lat w lokalnym klubie piłkarskimCregagh Boys Club. Niedługo potem bo już w wieku 15 lat George Best został zauważony przezobserwatora angielskiej drużyny Manchesteru United, Boba Bishopa. Bishop poinformował telegramem ówczesnego trenera drużyny Manchesteru Matta Busby słowami: „Myślę że znalazłem Ci geniusza”.

Nie trwało długo gdy przeniósł się do Manchesteru na okres próbny, by w wieku 17 lat, a dokładnie 14 września 1963 zadebiutować w pierwszej drużynie angielskiego klubu w wygranym meczu 1 – 0 z drużyną West Bromwich Albion.

Mecz odbył się na historycznym już stadionie Manchesteru Old Trafford. Genialne dziecko piłki nożnej było niestety za młode, aby przebić się do pierwszej drużyny nowego klubu i przez połowę pierwszego sezonu większość czasu spędził na ławce. Jego druga szansa na pokazanie się przed publicznością w Manchesterze przyszła 28 grudnia tego samego roku. Trener Matt Busby dał Bestowi szansę do gry w meczu z drużyną Burnley F.C. Dla Sir Matt’a Busbiego od samego początku było wiadomo, że 16-letni, chudy chłopak z Belfastu jest kimś wyjątkowym. W meczu tym, młody zawodnik strzelił swojego pierwszego gola, a sam mecz zakończył się zwycięstwem Manchesteru United wynikiem 5 – 1.

To właśnie wtedy pierwsza dywizja angielskiej piłki nożnej dostrzegła wschodzącą gwiazdę i jego pierwszego strzelonego gola. Po meczu Busby uznał że Best zasługuje na częstszą grę. Jak powiedział, tak zrobił. Po Nowym Roku George Best zaczął regularnie grywać występując w 26 meczach i strzelając 6 goli. Sezon Manchester zakończył na drugim miejscu, cztery punkty za drużyną Liverpoolu. Kolejny sezon 1964/1965 był dla Manchesteru United i Besta lepszy, udało im się zdobyćtytuł mistrzowski, a Best grywał regularnie.

Do eksplozji talentu Besta doszło w 1966 roku. Wtedy to Best strzelił dwie bramki Benfice Lizbona w wygranym przez Manchester United meczu, w ćwierćfinale Pucharu Europy. Od tamtego momentu George Best stał się prawdopodobnie najważniejszym graczem angielskiej drużyny i to właśnie wtedy oficjalnie nadano mu pseudonimy „Piąty Beatles” i „Chłopak z Belfastu”. Stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych piłkarzy na wyspach i w Europie.

Następny sezon 1966/1967 był dla niego równie owocny. Wraz z Manchesterem ponownie zdobył tytuł mistrzowski ligi angielskiej. Jego forma i sława rosły z meczu na mecz, zadziwiał wszystkich równie dobrymi występami w każdym meczu.

Sezon 1967/1968 przyniósł Bestowi kolejne trofeum – zwycięstwo w Pucharze Europy po wygranym meczu z Benficą Lizbona aż 4:1. Dla Besta ten sezon był o tyle udany, że po za wygraną zespołu udało mu się także zdobyć tytuł Europejskiego Piłkarza Roku i nominację do honorowego tytułu Najlepszego Piłkarza Roku Na Świecie.

Po tym idealnym dla piłkarza sezonie nastąpiło zatrzymanie niesamowitego rozwoju kariery. Był to jego najwyższy szczyt, do którego już nigdy nie powrócił.

Początek problemów Besta

W roku 1969 Best otworzył dwa nocne kluby w centrum Manchesteru, były to „Oscar” i „Slack Alice”. Poza nocnymi klubami stał się właścicielem paru butików z modną odzieżą w partnerstwie z innym dość znanym piłkarzem Manchesteru United Mike’em Summerbee.

Jednakże mimo skutecznego działania biznesowego rozwinął w sobie mniej pozytywne cechy, takie jakalkoholizm i nałóg hazardu. Stał się kobieciarzem i zaczął spotykać się z gwiazdami estrady i znanymi modelkami. Jak sam podkreślał – roztrwonił cały majątek na kobiety, alkohol i samochody. W tym okresie stały się one dla niego najważniejszym celem w życiu.

Z dnia na dzień osiągał dno, a właściciele Manchesteru United coraz częściej myśleli co powinni zrobić z takim człowiekiem. W końcu działacze „Czerwonych Diabłów” nie mieli wyboru i zdecydowali zrezygnować z pobłażania Bestowi i zakończyć z nim oficjalną współpracę. Trener i działacze nie widzieli miejsca w zespole dla człowieka z problemem alkoholowym, który nie potrafi sobie z nim poradzić i była to jedyna metoda jaka im pozostała.

Tułaczka po klubach

Przez kolejne osiem lat swojej kariery, a raczej imitacji wcześniejszej kariery, Best tułał się po wielu klubach. Mimo to, że nadal czarował swoimi umiejętnościami, z żadnym z klubów w których grał, nie osiągnął żadnych sukcesów takich jak z Manchesterem, a nawet do nich zbliżonych.

Pierwszym z klubów do którego się przeniósł w 1974 roku był afrykański Jewish Guild. Źle znosił krytykę związana z jego opuszczaniem treningów i nieprofesjonalnego podejścia do gry. Podczas krótkiego pobytu w tym zespole to on był głównym powodem, dla którego na stadion przychodziło tysiące widzów.

W afrykańskiej drużynie zagrał pięć oficjalnych meczów i w grudniu 1975 roku przeniósł się z powrotem do Europy, do irlandzkiego klubu Cork Celtic. Podobnie jak w drużynie Jewisg Guild tutaj także przyciągał ogromną liczbę widzów, ale nie był w stanie już im zaimponować, ani strzelić gola. Zagrał tylko trzy oficjalne ligowe gry w ciągu całego pobytu w Cork Celtic. Będąc tam na tymczasowej umowie musiał pokazać, że warto podpisać z nim normalny kontrakt. Niestety nie udało mu się to – ani trochę nie przypominał siebie z wcześniejszych lat. Zakończyło się to odejściem z klubu i wyruszeniem do kolejnego.

W 1976 roku trafił do FC Fulham, a więc ponownie do Anglii. W angielskim klubie spędził sezon 1976/1977, w którym nastąpiło częściowe odrodzenie formy. Co prawda nie był już taki szybki jaki kiedyś, ale znowu zaskakiwał swoimi technicznymi umiejętnościami. Ten okres zaowocował spotkaniem w drużynie Fulham swojego starego kompana do picia Rodneya Marsha. W późniejszym etapie życia otwarcie przyznał, że mimo braku zwycięskich zaszczytów w drużynie Fulham, bardzo podobał mu się czas, który tam spędził. Można domyślać się, że przypominał mu on jego najlepsze lata z drużyny Manchesteru.

Po sezonie odszedł z angielskiej drużyny by przenieść się do Stanów Zjednoczonych Ameryki. Grał tam w trzech klubach piłkarskich: Los Angeles Aztecs, Fort Lauderdale Strikers oraz San Jose Earthquakes. Rozkoszował się tam anonimowością, której brakowało mu w Anglii. Ponownie mógł pokazać swoje umiejętności.

Grając w pierwszym swoim sezonie z drużyną Los Angeles Aztec zdobył 15 goli w 24 meczach. Został dzięki temu osiągnięciu wybrany najlepszym pomocnikiem amerykańskiej ligi piłki nożnej. Podczas swojego trzyletniego pobytu w Stanach Zjednoczonych udało mu się także wraz ze swoim menadżerem Ken’em Adam’em otworzyć „Bestie’s Beach Club”, który został później przemianowany na „The Underground” na cześć Londyńskiego systemu metra. Klub działał efektywnie do około 1990 roku.

W 1979 ponownie powrócił do Europy rozpoczynając grę w szkockim klubie Hibernian. Spędził tam dwa lata bez godnych odnotowania sukcesów czy wydarzeń. Podobnie było w jego kolejnych klubach Bournemouth, Brisbane Lions, Testimonial i Tobermore United. Północno Irlandzki Tobermore United był jego ostatnim w karierze klubem, tak więc skończył karierę tam gdzie ją rozpoczął – w swojej ojczyźnie.

Po za karierą klubową George Best rozegrał w reprezentacji Północnej Irlandii 37 meczy strzelając 9 bramek. Była to drużyna dość słaba i nie udało mu się odnieść z nią żadnych sukcesów. Zakończenie kariery przyniosło Bestowi kolejny życiowy upadek, trafił na trzy miesiące do więzienia za jazdę samochodem pod wpływem alkoholu.

Kilka lat temu wystąpił w angielskiej telewizji wyraźnie pijany. Jego daleki od sportowego tryb życia doprowadziło do transplantacji wątroby w 2000 roku. Stan zdrowia Georga wyraźnie pogorszył się w2005 roku i trafił on do szpitala w stanie ciężkim. 25 listopada zmarł.

 

George Best jest uważany za jednego z piłkarzy o największym naturalnym talencie sportowym. Był nawet często porównywany do Edson Arantes do Nascimento (Pelé), Erica Cantony, a nawet „boskiego” Diego Armando Maradony, jednak z powodu problemów ze sobą wielka kariera Besta szybko się skończyła. On sam dobrze wiedział, że mógł osiągnąć znacznie więcej, mówiąc kiedyś półżartem: „Żebym tyle nie pił, nikt by nie słyszał o Pele i Maradonie”.

Kibice nazywali go często „Piątym Beatlesem” ze względu na wygląd i jego fryzurę, która nadawała mu wygląd do złudzenia przypominający doskonałych muzyków. Zawodnik, o którym sam Pele powiedział: „To najlepszy piłkarz na świecie” cieszył się szacunkiem i dosłowną miłością kibiców, fanów i specjalistów piłki nożnej.

George Best był niesamowicie szybki, skoczny, posiadając przy tym doskonałe umiejętności techniczne – robił z piłką co chciał. Był w stanie ogrywać nawet dużo lepiej predysponowanych przeciwników. Geniusz, jakich mało, pochodzący z kraju i ziemi ubogiej w talenty piłkarskie.

źródło: wikipedia

Franz Beckenbauer

Franz BeckenbauerFranz Beckenbauer

Data i miejsce urodzenia: 11.09.1945, Monachium
Narodowość: Niemcy
Pozycja na boisku: Obrońca

Największe osiągnięcia

  • Mistrz Świata z 1974 roku (RFN)
  • Wicemistrz Świata z 1966 roku (Anglia)
  • Brązowy medalista z 1970 roku (Meksyk)
  • Mistrz Europy z 1972 roku
  • Wicemistrz Europy z 1976 roku
  • Trzykrotny zdobywca Pucharu Europy – 1974, 1975, 1976 (Bayern Monachium)
  • Zdobywca Pucharu Zdobywców Pucharów – 1967 (Bayern Monachium)
  • Zdobywca Pucharu Interkontynentalnego – 1976 (Bayern Monachium)
  • Pięciokrotny Mistrz Niemiec – 1969, 1972, 1973, 1974, 1982
  • Trzykrotny zdobywca Pucharu Niemiec – 1966, 1969, 1971
  • Dwukrotny zdobywca Złotej Piłki(1972, 1976), oraz dwukrotnie drugi (1975, 1975)
  • Najlepszy Piłkarz Świata według World Soccer – 1972, 1976
  • Czterokrotnie wybierany najlepszym Piłkarzem Niemiec
  • Laureat nagrody (wraz z Pele) Piłkarz Stulecia FIFA i Osobowości Piłkarska
  • Pięciokrotnie na turniejach mistrzowskich wybierany do najlepszej „11” turnieju
  • Strzelec 13 goli w 103 występach w Reprezentacji RFN
  • Ogółem strzelec 81 goli w 587 meczach seniorskich

Jako trener:

  • Mistrz Świata z 1990 (RFN)
  • Wicemistrz Świata z 1986 (RFN)
  • Mistrz Bundesligi z 1994 (Bayern Monachium)
  • Mistrz Francji z 1991 (Olympique Marsylia)
  • Zdobywca Pucharu UEFA 1996 (Bayern Monachium)

Biografia

Franz Beckenbauer uznawany jest za najlepszego obrońcę wszech czasów. Jest także jednym z najbardziej utytułowanych piłkarzy w historii. Beckenbauer to największa legenda niemieckiej piłki. Przez ponad dekadę przyczyniał się do największych sukcesów niemieckiej piłki, zarówno reprezentacyjnej jaki i klubowej. Zyskał przydomek „Cesarz”, bo jako jeden z dwóch zawodnikówzdobył Mistrzostwo Świata jako piłkarz i trener. Posiadał nienaganną technikę, a jego gra była niezwykle elegancka i pomysłowa. W rzeczywistości był piłkarzem bardzo wszechstonnym. Grając jako „stoper”, często brał się za rozgrywanie piłki, a także uczestniczył w atakach, zmieniając funkcję i postrzegania „libero”.

Kariera klubowa

Franz Beckenbauer urodził się w roku zakończenia II wojny światowej i wychowywał się w ruinach Monachijskiego miasta w „lepszej”: części powojennych Niemczech. Był drugim dzieckiem Franza Beckenbauera Sr. i jego żony Antonie. Ojciec Franza nie był wielkim fanem piłki nożnej jednak nie wpłynęło to na młodego Beckenbauera, który rozpoczął swoją przygodę z piłką nożną wieku 9 lat z zespołem SC Monachium ’06. Zaczynał jako środkowy pomocnik, a jego pierwszym idolem piłkarskim był Fritz Walter. Problemy finansowe klubu sprawiły, że musiał przejść do miejscowego rywalaBayernu Monachium. Tam też pozostał przez kolejne 18 lat!

Zanim Franz Beckenbauer trafił do drużyny seniorskiej minęło parę lat, ale ostatecznie stało się to 6 czerwca 1964 roku w meczu z Stuttgarter Kickers. Dobry sezon Bayernu poskutkował wcieleniem klubu do nowo-powstałej Bundesligi. Beckenbauer jako gracz rozwijał się w zawrotny tempie. W 1966 roku zdobył Puchar Niemiec, a rok później wywalczył Puchar Zdobywców Pucharów. W 1968 Franz Beckenbauer był już kapitanem monachijskiej drużyny. Kariera Beckenbauera biegła praktycznie równolegle z innym wybitnym niemieckim piłkarzem Gerdem Mullerem, z którym Franz grał w Bayernie i Reprezentacji RFN.

W 1969 roku po raz pierwszy zdobył Mistrzostwo Niemiec. Pierwsze z czterech które wywalczył z Bayernem. Jednak największe sukcesy z Bayernem osiągnął na arenie międzynarodowej, kiedy to w latach 1974- 1976, trzy razy z rzędu sięgnął po Puchar Europy. W 1974 r. klub z Monachium pokonał w dwumeczu Atletico Madryt. Rok później w finale Beckenbauer z kolegami pokonał Leeds United. Rok 1976 to trzeci Puchar Mistrzów Beckenbauera. Ukoronowaniem kolejnego sukcesu w europejskich pucharach było przyznanie Beckenbauerowi drugiej Złotej Piłki.

W 1977 roku Franz Beckenbauer odszedł z Bayernu i przyjął lukratywny kontrakt za Oceanu przechodząc do New York Cosmos – klubu w którym kończył właśnie karierę Pele. Franz spędził tam cztery sezony, sięgając trzykrotnie po Soccer Bowl i zostającym najlepszym graczem ligi.

W wieku 35 lat powrócił do RFN i związał się na dwa lata z Hamburgiem SV. Przez dwa sezony rozegrał 37 spotkań i zdobył piąte Mistrzostwo Bundesligi. Na zakończenie swojej niezwykłej kariery powrócił do New York Cosmos by 1983 roku zakończyć karierę piłkarską.

Kariera Reprezentacyjna

Świetne występy w Bayernie sprawiły, że Beckenbauer już jako 20-latek zadebiutował w Reprezentacji RFN. Wziął udział w Mistrzostwach Świata w Anglii (1966), na których doszedł z kolegami aż do finału, gdzie w pamiętnym meczu RFN uległo Anglii 4:2. Początek turnieju dla młodego Beckenbauera zaczął się wyśmienicie, w meczu Szwajcarią strzelił on dwie bramki. W ćwierćfinałowym meczu z Urugwajem również wpisał się na listę strzelców. Podobnie było w półfinale, gdzie w meczu z podtekstem politycznym, Niemcy spotkali się z Związkiem Radzieckim, wygrywając 2:1. W finale z Anglią, nowo narodzona międzynarodowa gwiazda futbolu w postaci Beckenbauera, spotkała się z już uznaną legendą angielskiej piłki – Bobbym Charltonem. Do rozstrzygnięcia spotkania był potrzebna dogrywka, w której Anglia strzeliła dwie bramki, w kontrowersyjnego gola na 3:2, kiedy to piłka wylądowała w okolicach linii bramkowej.

Na tym turnieju Beckenbauer został wyróżniony tytułem Najlepszego Piłkarza Młodego Pokolenia.

Cztery lata później na mundialu w Meksyku, Franz był już jedną z największych gwiazd Futbolu, choć Beckenbauera przyćmił napastnik drużyny RFN i kolega z klubu – Gerd Muller. Po przebrnięciu fazy grupowej RFN spotkało się z Anglią. Rewanż się udał, Niemcy wygrali 3:2 po dogrywce, a jednego z goli strzelił Beckenbauer. Ostatecznie RFN odpadło z półfinale, ale wygrało mecz o trzecie miejsce z Włochami. W ten sposób „Cesarz” miał w dorobku brąz i srebro, brakowało mu jedynie złota.

Pierwszy wygranym turniejem mistrzowski Beckenbauera były Mistrzostwa Europy w 1972 roku. Tak talent Niemca objawił się na dobre. Mimo iż to Muller strzelał bramkę za bramką, to wszechstronną i niezwykle efektywną grę Beckenbauera doceniono najbardziej. W miniturnieju(były tylko cztery zespoły) odbywającym się w Belgii, RFN pokonało w finale ZSRR 3:0. Beckenbauer zdobył też Mistrzostwo Niemiec i nie mogło być inaczej, Złota Piłka France Football powędrowała w jego ręce.

Wówczas Reprezentacja Niemiec Zachodnich był niezwykle silna, a jej trzonem i filarem był właśnie Franz Beckenbauer. Nic dziwnego że na MŚ w 1974 roku, rozgrywanym na własnym podwórku byli jednymi z głównych faworytów. Ale łatwo nie było, gdyż już w pierwszej grupie RFN zostało pokonane przez „kolegów” zza muru – NRD.

W drugiej fazie grupowej, w meczu decydującym o awansie do finału. Niemcy spotkali się ze rewelacja turniej świetnie grającą Polską. W słynnym meczu na wodzie, gol Mullera przesadził o awansie. Tak ekipa Niemiecka z Beckenbauerem na czele zmierzyła się z „futbolem totalnym”, reprezentowanym przez znakomitych Holendrów z Johanem Cruyffem. W meczu starło się zatem dwóch geniuszy futbolu. Beckenbauer dyrygował obroną tak, że Holendrzy nie mogli wykorzystać swoich możliwości i umiejętności, mecz zakończył się zwycięstwem RFN 2:1. „Cesarz” jako kapitan drużyny, podniósł po raz pierwszy nowe trofeum Puchar Świata FIFA, (wcześniej był Puchar Nike). Niemcy też jako pierwsi zdobyli pod rząd ME i MŚ, Beckenbauer ma w dorobku medale MŚ każdego kruszcu.

Ostatnim wielkim turniejem „Cesarza futbolu” były Mistrzostwa Europy w 1976 roku. Reprezentacja RFN już bez Gerda Mullera, doszła do finału gdzie przegrał z Czechosłowacją. Beckenbauer zdobył swój piąty medal z turniejów mistrzowskich, będąc pod tym względem rekordzistą.

Kariera trenerska

Fanz Beckenbauer jako piłkarz stał się ikoną o wielką osobistością niemieckiej piłki. Nic więc dziwnego, że zaraz po zakończeniu kariery, w 1984 roku zaproponowano mu objęcie posady trenera Reprezentacji RFN. „Cesarz” miał poprowadzić Niemcy na MŚ w 1986 roku. Wyszło mu to całkiem dobrze, gdyż na mundialu w Meksyku dotarł aż do finału, gdzie uległ Argentynie ze wspaniałym Diego Maradoną w składzie.

Mimo, iż Niemcy zawsze celowały w największe cele, srebro MŚ nie zostało odebrane jako porażkę. Beckenbauer prowadził reprezentację do mundialu w 1990 roku. We Włoszech jego ekipa z nowymi gwiazdami niemieckiej piłki jak Lothar Matthaus czy Jurgen Klinsmann, zdobyła trzeci Puchar Świata. Po drodze podopieczni Beckenbauera pokonali Holandię z Gullitem i van Bastenem, Anglię, Czechosłowację i Argentynę z Maradoną, w rewanżowym finale z przed czterech lat. W ten sposób Franz Beckenbauer stał się drugim piłkarzem po Mario Zagallo, któremu udała się sztuka zdobycia mistrzostwa jako trener i piłkarz.

Po tym niezwykłym osiągnięciu Beckenbauer rozstał się z reprezentacją i wziął się za trenerkę klubową. Pierwszą team z którym pracował był francuski Olympique Marsylia, lecz był to tylko czteromiesięczny epizod, po którym zmienił posadę na dyrektora technicznego klubu.

W 1991 roku został Wiceprezesem, a trzy lata później prezesem Bayernu Monachium. Jako trener klubu z Monachium pracował w 1994 i 1996 roku sięgając po Mistrzostwo Niemiec i Puchar UEFA.

W 1998 roku został został także wiceprezesem Niemieckiego Związku Piłki Nożnej, przyczyniając się do zorganizowania w 2006 r. Mistrzostwo Świata w Niemczech.

Podsumowanie

Franz Beckenbauer nigdy nie schodził poniżej swego wysokiego poziomu, w plebiscycie Franz Football był obecny w pierwszej piątce aż 10 razy! Zajął drugą pozycję za Johanem Cruyffem, w rankingu IFFHS (Międzynarodowa Federacja Historyków i Statystyków Futbolu) europejskiego piłkarza XX wieku oraz trzecią pozycję wśród piłkarzy świata. Mecz pożegnalny Beckenbauera z klubem z Monachium odbył się z 33-letnim opóźnieniem (2010), gdyż w 1977 roku, ówczesne włodarze klubu nie zgodzili się, aby w szczególny sposób pożegnać ikonę Bayernu.

Beckenbauer był wielokrotnie wyróżniany odznaczeniami cywilnymi m.in. Krzyżem Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec i Krzyżem Komandorskim Zasługi Republiki Federalnej Niemiec. Na jego cześć wybito również monetę z jego podobizną. Beckenbauer pełni funkcję ambasadorem futbolu na całym świecie.

Beckenbauer prywatnie

Beckenbauer był trzykrotnie żonaty i ma pięcioro dzieci, z których jedno – Stephan – był zawodowym piłkarzem. Znana jest afera z lat jego młodości, kiedy to w wieku 18 lat spłodził dziecko i nie wyraził chęci poślubienia swojej dziewczyny, za co został niemal wyrzucony z klubu. W wolnych chwilach lubi grać w golfa. Beckenbauer mieszka od 1982 roku w austriackim Tyrol Oberndorf. Udziela się także jako komentator i autor artykułów w gazecie Bild.

źródło: wikipedia