FC Barcelona

Football Club Barcelona

FC Barcelona

Data założenia: 29.11.1899
Barwy: Bordowo-granatowe
Największe osiągnięcia:

  • Mistrzostwo Hiszpanii (Primera Division) –  1929, 1945, 1948, 1949, 1952, 1953, 1959. 1960, 1974, 1985, 1991, 1992, 1993, 1994, 1998, 1999, 2005, 2006, 2009, 2010, 2011
  • Puchar Hiszpanii –  1910, 1912, 1920, 1922, 1925, 1926, 1928, 1942, 1951, 1952, 1953, 1957, 1959, 1963, 1968, 1971, 1978, 1981, 1983, 1988, 1990, 1997, 1998, 2009, 2012
  • Superpuchar Hiszpanii1983, 1991, 1992, 1994, 1996, 2005, 2006, 2009, 2010, 2011
  • Puchar Europy (Liga Mistrzów) – 1992, 2006, 2009, 2011
  • Puchar UEFA1958, 1960, 1966
  • Puchar Zdobywców Pucharu –  1979, 1982, 1997
  • Superpuchar Europy1992, 1997, 2009, 2011
  • Klubowe Mistrzostwa Świata2009, 2011

Początki

Klub z Barcelony swoje powstanie zawdzięcza pasjonatom piłki nożnej którzy dnia 29 listopada 1899 roku, na czele z Szwajcarem FC Barcelona 1899Hansem Gamperem, postanowili założyć własny klub piłkarski pod nazwą Foot-Ball Club Barcelona. Pierwszym prezesem klubu był z pochodzenia Brytyjczyk Walter Wild. Wówczas także wybrano bordowo-granatowe barwy klubu, obowiązujące do dzisiaj. Już 10 dni później rozegrano pierwszy mecz z Anglikami (przegrany 0:1), natomiast 25 grudnia 1899 roku FC Barcelona odniosła pierwsze zwycięstwo. W kolejnym roku klub miał własne boisko do grania na którym rozegrano pierwsze derby z Sociedad Espanola de Futbol.
W 1902 roku klub zdobył pierwsze trofeum w postaci Pucharu Alfonso Macaya. 13 maja 1902 r. do kolejna historyczna data, bo właśnie wtedy rozegrano pierwszy mecz z Realem Madryt(wówczas Madrit FC). Ale z całą pewnością nikt wtedy nie sądził, że mecze miedzy tymi drużynami będą w przyszłości nazywane „Derbami Europy” i będą budziły tak wielkie emocje na całym świecie. Barcelona wygrała i tym samy po raz pierwszy wystąpiła w finale Pucharu Hiszpanii, zainicjowanych przez Króla Alfonso XIII (stąd nazwa „Puchar Króla”). W finale drużyna z Katalonii przegrała z Vizcayą 1:2. W 1904 roku FC Barcelona po raz pierwszy rozegrała mecz za granicą, we Francji pokonała Stade O.E.T.

Mimo wygranej w Pucharze Katalonii 1905 r. , klub dopadł kryzys, gdyż miał problem z pozyskiwania „socios”, za składki których klub się utrzymywał. Sytuację uratował nowy prezes Joan Gamper, który poprawił finansową sytuację klubu. Od marca 1909 roku Barcelona rozgrywała mecze na wykupionym stadionie Stadion de la calle Industria.

Pierwsze tytuły

W 1910 roku FC Barcelona wywalczyła pierwszy Puchar Hiszpanii po zwycięstwie nad Espanolem Madrit.  Sukcesy klubu przełożyły się na większą liczbę „socios”,  czego konsekwencją było domaganie się przez graczy pieniędzy za granie. W tamtym okresie  w klubie występował jedyny w historii Polak – Walter Rozitsky.

W 1916 roku FC Barcelona po raz pierwszy u siebie gościła Real Madryt którego pokonała 3:0. W lipcu 1917 roku pierwszy oficjalnym trenerem klubu został – Jack Greenwell.

Klub FC Barcelona rozwijał się, wygrywał kolejne trofea, a na 25-lecie powstania liczył już 12207 członków(socios), którzy opłacali składki. Natomiast 1992 r. klub uzyskał nowy stadion Camp de Les Corts.

Kataloński klub nie był lubiany przez władze hiszpańskie, który reprezentował region kraju chcący za wszelką cenę odseparować się i stać się autonomią. Dochodziło do wielu incydentów z obu stron konfliktu, czego konsekwencją były polityczne restrykcje, jak zakaz wywieszania na stadionie flag katalońskich, zmuszono też do opuszczenia kraju prezesa FC Barcelony – Joana Gampera.

Nowy prezes Arcadi Balaguera, sięgnął z klubem dwukrotnie po Puchar Hiszpanii oraz w 1929 r. wywalczył historyczne pierwsze Mistrzostwo Hiszpanii, w debiutanckim sezonie hiszpańskich rozgrywek ligowych.

Trudny okres

W 1936 roku w Hiszpanii wybuchał wojna domowa, klub stracił 2/3 członków, niektórych graczy, jak znakomitego napastnika Angela Arrocha, wcielono do wojska, a ówczesnego prezesa Josepa Sunyola, zastrzelono. Na siedzibę klubu spadła też bomba, niszcząc m.in. zdobyte trofea. Szesnastu piłkarzy wyjechało też do USA, aby grać tam mecze i zarabiać na klub, ale wróciło tylko czterech.

Będący u władzy dyktator Francisco Franco w 1940 roku kazał zmienić nazwę klubu na hiszpański, czyli Club del Futbol Barcelona, a także herb (redukując z czterech do dwóch czerwonych pasków na Seneyrze; powrót nastąpił w 1949, na pięćdziesięciolecie klubu). Natomiast oryginalną nazwę przywrócono dopiero w 1974 r., zaś pozwolenie na wywieszanie katalońskich flag na obiekcie nastąpiło dopiero po śmierci dyktatora w 1975 r. W tamtym okresie rozgrywki ligowe były zawieszone, odbywały się jedynie mecze między lokalnym drużynami.
Kubala

W 1942 klub był bliski spadnięcia do drugiej ligi, jednak uratowała go wygrana z Realem Madryt. Mimo niezbyt dobrych występów w lidze FC Barcelona zdobyła 8 Puchar Hiszpanii, a snajper Mariano Martin z dorobkiem 32 goli został „królem strzelców”. W 1943 roku zespół doznał najwyższej w historii porażki z Realem Madryt(11:1). Następnego roku nowym trenerem drużyny został Josep Samitiera, sięgając z klubem po mistrzostwo kraju w sezonie 1944/1945. Jego miejsce w 1947 roku zajął Enrique Fernandez, który poprowadził Barcelonę do kolejnych dwóch mistrzostw.

W 1951 roku do drużyny dołączył Ladislao Kubala, jeden z najskuteczniejszych strzelców klubu w historii. Grał przez 10 lat, zdobywając dla Barcelony 194 goli w 256 meczach. Już w drugim sezonie, został „królem strzelców” wyprzedzając samego Alfredo Di Stefano z Realu Madryt. W 1952  FC Barcelona zdobyła Puchar Ligi Hiszpańskiej, Latin Cup, Trofeum Eva Duarte, Trofeum Martini & Rossi oraz Puchar Hiszpanii, oraz Mistrzostwo Hiszpanii. Rok później „Duma Katalonii” ponownie wygrała ligę.

Kłótnia o di Stefano

Dziś Real i FC Barcelona to najwięksi wrogowie, a kibice obu klubów wyjątkowo nie darzą się sympatią, a wszystko zaczęło się od zdarzeń z początku lat 50-tych, kiedy oba kluby kłócili się o najbardziej wówczas utalentowanego piłkarza świata – Alfredo Di Stefano. Ten podpisał wstępny kontrakt z FC Barceloną, ale Real za wszelką cenę chciał ściągną go do siebie, używając wszelkich możliwych środków. W grę wchodziła także niejasna sytuacja klubowa Di Stefano, który grał w kolumbijskim Millonarios na wypożyczeniu z argentyńskiego Huracan. W sprawę zaangażował się Hiszpańska Federacja Piłkarska oraz FIFA.

Początkowo ustalono, że Di Stefano miał grać dwa sezony dla Realu oraz dwa dla Barcelony, jednak ten ostatecznie wylądował w Realu Madryt i nigdy nie wystąpił w FC Barcelonie. Konsekwencją całej tej afery była dymisja całego zarządu klubu z Katalonii. Tak narodził się konflikt miedzy obydwoma klubami, i do dziś kibice i ludzie związani z Barcelona uważają, że Real Madryt „ukradł” im piłkarza.

W 1954 roku do klubu zawitał Luis Suarez, który zastępował kontuzjowanego Kubalę. Tego roku zaczęła się też budowa stadionu – CampCamp Nou Nou. W 1996 roku FC Barcelona sięgnęła po pierwszy znaczący tytuł europejski, zdobywając Puchar Miast Targowych(późniejszy Puchar UEFA) wygrywając w dwumeczu z reprezentacją Londynu 6:2.

24 września 1957 roku, to kolejna historyczna data, gdyż tego dnia rozegrano mecz na otwarcie stadionu Camp Nou, ich rywalem był polski klub Legia Warszawa. Mecz zakończył się zwycięstwem gospodarzy 4:2, a monumentalny stadion mieszczący wówczas 60 tys. ludzi, do dziś jest jednym z najsłynniejszych piłkarskich aren.  FC Barcelona zdobyła kolejny Puchar Króla, lecz w rozgrywkach ligowych musiała musiała oddać na kilka lat prym Realowi Madryt, który święcił wtedy największe sukcesy w historii. Po kolejne tytuły mistrzowski, Barca sięgnęła dwa razy z rzędu w 1959r. i 1960r.

Lata 1960-1970

W 1960 roku, Luis Suarez został pierwszym piłkarzem klubu, który zdobył Złotą Piłkę. FC Barcelona zdobyła także drugi Puchar Miast Targowych , w 1962 roku pokonała w dwumeczu Birmingham City. Rok wcześniej FC Barcelona zatrzymała Real Madryt idący po 6 z rzędu Puchar Europy i sama zaszła aż do finału tych rozgrywek, przegrywając tam z Benficą (3:2). Wzrastała także liczba członków klubu, sięgając do 50 000 regularnie płacach „socios”.

23 czerwca 1963, klub zdobył kolejny Puchar Hiszpanii (nazywany, w czasie rządów Franco, Copa del Generalisimo). Z powodu słabszych wyników w lidze(szóstej, najgorszej od dwudziestu lat pozycji) włodarze klubu zdecydowali odmłodzić zespół, na skutek czego odeszli Antonio Ramallets, Zoltan Czibor i Luis Suarez.

Kasę klubu wzbogaciło sprzedanie terenu byłego stadionu za 266 miliony peset. FC Barcelona po raz trzeci w swojej historii wywalczyła Puchar Miast Targowych. Mimo porażki w pierwszym meczu finałowym z Realem Saragossa 0:1, triumfowała wygrywając po dogrywce rewanżowe spotkanie 4:2.

W 1968 Real Madryt przegrał z Barcą 0:1 na swoim własnym stadionie w finale Pucharu Hiszpanii. Mecz ten został określony mianem „butelkowego finału”, ponieważ wściekli madryccy kibice po przegranym meczu zaczęli rzucać w piłkarzy „Blaugrany” butelkami; żaden z nich nie został jednak trafiony.

W 1969 roku Duma Katalonii miała szansę zdobyć swój pierwszy Puchar Zdobywców Pucharu, ale przegrała z 0:1 ze Slovanem Bratysława.

Era Johana Cruyffa

Od 1971 roku trenerem drużyny został Rinus Michels, pełniąc ta funkcję do 1975 roku.  13 sierpnia 1973 roku, to kolejna historyczna Johan Cruyff FC Barcelonadata, gdyż z Ajaxu Amsterdam został kupiony najlepszy piłkarz świata – Johan Cruyff (922 tys. funtów). Holender odrzucił propozycję Realu, gdyż jak sam się wyraził: „Nigdy nie przejdę do klubu, który sympatyzował z reżimem Franco.” Cruyff spędził w Katalonii kilka sezonów, wielokrotnie dając popis swoich ponadprzeciętnych umiejętności i strzelając przepiękne bramki. Stał jednym z największych symboli klubu. Grając w Barcelonie dwukrotnie został nagradzany Złotą Piłką. Do Barcelony zawitał również inny znakomity Holender Johanem Neeskensem. W 1974 roku Barca zdobyła dziewiąte Mistrzostwo Hiszpanii gromiąc na wyjeździe Real 5:0. Po odejściu z klubu Cruyffa zmienił się także prezes, został nim Josep Lluis Nunez, który sprawował ten urząd najdłużej – przez 22 lata . Piłkarze uczcili nową prezesurę  zwycięstwem 3:1 w finale pucharu krajowego, a w kolejnym roku Barcelona ograła 4:3 (2:2) niemiecką Fortunę Düsseldorf w finale Pucharu Zdobywców Pucharów.

Lata 1980-1990

1 marca 1981, po meczu ligowym z Herculesem, będący w znakomitej formie napastnik FC Barcelony Enrique Quini, został uprowadzony przez ludzi związanych z Realem Madryt i był więziony przez 25 dni. Po złożeniu przez władze klubu obietnicy, że rezygnuje z wygranej w Pucharze Hiszpanii, został uwolniony przed meczem finałowym, w którym przeciwnikiem klubu z Katalonii był Sporting Gijon. Katalończycy wygrali 3:1, a jedną z bramek strzelił właśnie wcześniej uprowadzony piłkarz. Jednak jego absencja wpłynęła na skuteczność drużyny i przyczyniło się do przegrania walki o tytuł mistrzowski w lidze.

Na potrzeby Mistrzostw Świata odbywających się w 1982 roku Camp Nou powiększono do 120 000 miejsc. 7 listopada 1982 do Barcelony przyjechał papież Jan Paweł II, który odprawiał mszę w obecności kilkuset tysięcy wiernych (otrzymał także kartę socios klubu z numerem 10 080).

W 1982 roku „Duma Katalonii” zdobyła drugi Puchar Zdobywców Pucharu, pokonując w finale Standardem Liege 2:1 (dwa gole Allana Simonsena i jeden Quiniego).

Rok 1982 to także hit transferowy, gdyż za kwotę 3 milionów funtów został zakupiony Diego Armando Maradona, który przeszedł. Ale Maradona, uznawany przez niektórych za najlepszego piłkarza wszech czasów, nie zrobił wielkiej kariery w Barcelonie. Nie był wówczas jeszcze u szczytu formy, a w dobrych występach nie pomogły mu także kontuje. Po dwóch latach pobytu w Katalonii, został sprzedany do SSC Napoli za 5 milionów funtów. Jego miejsce zajął wcześniej rezerwowy, Bernard Schuster, który pomógł drużynie zdobyć swój dziesiąty tytuł triumfatora ligi hiszpańskiej w historii klubu. Liczba członków klubu przekroczyła 100 000.

Rok później Barça po raz pierwszy w historii przegrała na swoim obecnym stadionie, Camp Nou z Realem Madryt 1:2. Przed tym meczem zespół z Madrytu doznał tu 14 porażek i trzy razy zremisował.

W 1986 drużyna pod wodzą trenera Terry’ego Venablesa dostała się do finału Pucharu Mistrzów, jednak przegrała w karnych ze Steauą Bukareszt 0:2, (po 120 minutach brzmiał wynik 0:0).

Johan Cruyff trenerem i wielkie sukcesy

W 1988 roku stanowisko trenera powierzono piłkarskiej ikonie, Johanowi Cruyffowi, który w przeciwieństwie do pozostałych trenerów w ostatnim okresie, prowadził drużynę aż osiem lat! W pierwszym sezonie Holendra jak trenera, Barcelonie udało się zdobyć Puchar Zdobywców  pokonując Sampdorię Genua. W 1989 r. Cruyff wzmocnił drużynę dwoma znakomitymi piłkarzami, HolendremRonaldem Koemanem i Duńczykiem Michaelem Laudrupem. Rok 1990, to kolejny triumf w Pucharze Króla, w finale kutego Barcelona pokonała „Królewskich”. W 1990 r. w klubie zawitał BułgarChristo Stoiczkow, który wraz z kolegami z drużyny sięgnął w 1991 roku po Mistrzostwo Primera Division oraz Superpuchar Hiszpanii.

Zwycięstwo w lidze pozwoliło FC Barcelonie grać w Lidze Mistrzów, która od sezonu1991/1992 zastąpiła rozgrywki o Puchar Klubowy Mistrzów Krajowych. W inauguracyjnym sezonie „Duma Katalonii” grała znakomicie docierając do finału gdzie spotkała się z Sampdorią Genua.  20 maja 1992 r. na stadionie Wembley, o zwycięstwie zadecydowała bramka Ronaldo Koemana, strzelona z rzutu wolnego w 22 minucie dogrywki. W ten sposób FC Barcelona zdobyła swój pierwszy Puchar Europy. To był jeden z najpiękniejszych okresów w erze klubu. Po zwojowaniu Ligi Mistrzów, Barca nadal rządziła na boiskach krajowych, na których od 1991 roku triumfowała cztery raz  z rzędu. Do tego doszedł także pierwszy Superpuchar Europy. Barcelona miała znakomitego trenera i oraz zespół składający się z gwiazd. W 1993 r. pozyskano z PSV Eindhoven, największą wówczas gwiazdę brazylijskiej piłki – Romario. Z kolei Christo Stoiczkow był trzecim  piłkarzem grającym w barwach klubu, który został uhonorowany Złotą Piłką France Football(1994). W 1994 roku zespół ponownie dotarł do finału Ligi Mistrzów, gdzie spotkał się z niezwykle silnym AC Milanem , któremu ostatecznie gładko uległ 4:0. Po Mistrzostwach Świata w USA, Romario został Najlepszy Piłkarzem FIFA
W sezonie 1994/1995 FC Barcelona w końcu dostała zadyszki, oddała prym w lidze na rzecz Realu Madryt plasując się ostatecznie na czwartym miejscu.

Lata 1996-2000

W 1996 r. Johan Cruyff odszedł z fotela trenera. W klubie nastąpiła także wymian piłkarzy, opuściły klub takie takie sławy jak Romario , Stoiczkow i Koeman. W sezonie 1996/1997 trenerem FC Barcelony został Bobby Robson, a do klubu został sprowadzony  najbardziej utalentowany piłkarz Brazylijski, 20-letni Ronaldo. Genialny piłkarz w Barcelonie grał tylko przez sezon, lecz do tej pory jest opinia, że to jego najlepszy rok w karierze. Ronaldo błyszczał skutecznością, a jego kilka niewiarygodnych bramki po rajdach zapisały się w historii klubu jak jedne z piękniejszych. Ronaldo został „królem strzelców” i wraz takimi piłkarzami jak Luis Enrique, Luis Figo, Vitor Baia, Fernando Couto, czy Laurent Blanc, zdobył Puchar Zdobywców Pucharu oraz Puchar Króla.

Od 1997 roku fotel trenera objął ż Louis van Gaal, prowadził klub do 2000 roku, ściągając do Barcelony utalentowane pokolenie holenderskich piłkarzy takich jak:  Patrick Kluivert, bracia de Boer, Michael Reiziger czy Philip Cocu. Wraz ze znakomitym Brazylijczykiem Rivaldo (Złota Piłka w 1999 r.) klub miał ponownie odnosić sukcesy na „podwórku” i w Europie. Dwa Mistrzostwa Kraju w 1998 i 1999r. napawały optymizmem, lecz mimo wyłożenia ogromnych pieniędzy w nowych piłkarzy Barcelona zwodziła w Lidze Mistrzów. W 2000r. Louis van Gaal pożegnał się z klubem wraz z kilkoma piłkarzami.

Era Laporty i początek złotego okresu klubu

Od 2000r. prezesem klubu został wybrany Joana Gasparta. Nastąpiło kilka lat posuchy i braku jakich kol wiek sukcesów w lidze, Ronaldinho FC Barcelonarozgrywkach europejskich czy nawet o Puchar Hiszpanii, gdzie Barcelona zawsze się liczyła. Z braku sukcesów, w 2003 roku Gaspartę zastąpił Joan Laporta.

Celem Laporty było, to aby FC Barcelona znowu stała odnosiła sukcesy i stała się potęgą klubową. Przełomem okazało zatrudnienie jako trenera Franka Rijkaarda i pozyskanie w 2003 roku genialnego Brazylijczyka Ronaldinho.

Ronaldinho szybko stał się nieoceniony piłkarzem i wraz z nowymi nabytkami zespołu jak; Deco, Samuel Eto’o oraz wychowankami Xavim, Iniestą,Carlesem Puyolem i Victorem Valdesem powoli nadawał Barcelonie nowy blask.

W 2005 roku FC Barcelona w końcu zdobyła Mistrzostwo Hiszpanii, wyprzedzając „Galaktyczny” Real Madryt wygrywając z nim na wyjeździe 3:0. Barca dołożyła jeszcze do tego Superpuchar Hiszpanii.

W 2006 roku klub powtórzył sukces z ligi oraz wygrał to na co kibice i włodarze klubu czekali od lat, a mianowicie Ligę Mistrzów. FC Barcelona w finale pokonała Arsenal Londyn 2:1, po bramkach Samuela Eto’o i Juliano Belettiego. Piłkarz Barcelony Ronaldinho, za ten sezon zgarnął wszystkie możliwe nagrody indywidualne – został Najlepszym Piłkarzem Świata FIFA oraz dobył Złotą Piłkę France Football.

Tak silnej Barcelony nie było nigdy, jednak dwa kolejne sezony były mniej udane. Pojawiły się konflikty między zawodnikami i trenerem Frankiem Rijkaardem i mimo wzmocnień w postaci Thierry’ego Henry, Barca zajęła „tylko” trzecią i druga lokatę, oddając pole Realowi.

W 2008 roku drużynę odświeżono, odeszły największe gwiazdy wraz z trenerem Rijkaardem. Jego miejsce zastąpił były gracz Barcelony Josep Guardiola. Nowy trener szybko tknął w zespół nowego pozytywnego ducha i Barca znowu zaczęła grać jak z nut. Z całą pewnością przyczynił się do tego Argentyńczyk Lionel Messi, wychowanego klubu, który z sezonu na sezon zachwycał co raz bardziej, szybko stając się najlepszym piłkarzem świata.

Sezon 2008/2009 w pełni należał do „Blaugrany”, gdyż zdobyła Mistrzostwo Hiszpanii, Puchar Hiszpanii oraz Superpuchar Hiszpanii. Pokonała także Real na jego boisku 6:2. Mało tego, po trzech latach od Zdobycia Pucharu Europy, FC Barcelona ponownie wygrała Ligę Mistrzów. Tym razem w finale pokonał Manchester United 2:0, po golach Eto’o i Messiego. To był jeden z najbardziej zdominowanych przez jeden klub sezonów w historii. Na potwierdzenie tego FC Barcelona wywalczyła także Superpuchar Europy oraz po raz pierwszy wygrała Klubowe Mistrzostwa Świata. A Lionel Messi rozpoczął swoje nieprzerwaną serię w zdobywaniu Złotej Piłki i innych nagród na najlepszego piłkarza świata.

Lata 2010-Messi Golden Ball

Kolejne dwa sezony to potwierdzenie dominacji na boiskach krajowych, a do stolicy Katalonii sprowadzonaDavida Villę. W 2010 roku zakończyła się jedna z najbardziej udanych prezesów – Joana Laporty. Jego miejsce zajął Sandro Rosell. Po roku przerwy Barca zdobyła kolejny Puchar Europy, w finale którego drużyna ponownie pokonała Manchester United. W sezonie 2010/2011 FC Barcelona zdobyła wszystko co się da. Tego sezonu „Blaugrana” rozgromiła na własnym boisku swego najgroźniejszego rywala 5:0.

Dopiero sezon 2011/2012 to lekka zadyszka. Barcelona przegrała walkę o Mistrzostwo Hiszpanii z Realem Madryt a Lidze Mistrzów odpadła w półfinale. Klub pożegnał również twórca sukcesów Barcelony trener Pep Guardiola.

W obecnym sezonie Barca ponownie zmierza pewnym krokiem po triumf w Primera Division. W składzie Barcelony regularnie gra kilku Mistrzów Świata i Mistrzów Europy.
Według Międzynarodowej Federacji Historyków i Statystyków FC Barcelona jest w tej chwili najlepszą klubem w historii.