Manchester United

Manchester United Football Club

Manchester United logo

Data założenia: 1878
Osiągnięcia:
Mistrzostwo Anglii (19) – 1908, 1911, 1952, 1956, 1957, 1965, 1967, 1993, 1994, 1996, 1997, 1999, 2000, 2001, 2003, 2007, 2008, 2009, 2011
Puchar Anglii (11): 1909, 1948, 1963, 1977, 1983, 1985, 1990, 1994, 1996, 1999, 2004
Puchar Ligi Angielskiej (4): 1992, 2006, 2009, 2010
Puchar Europy (3): 1968, 1999, 2008
Puchar Zdobywców Pucharu: 1991
Superpuchar Europy: 1991
Puchar Interkontynentalny: 1999
Klubowe Mistrzostwa Świata: 2008
Tarcza Wspólnoty (19): 1908, 1911, 1952, 1956, 1957, 1965, 1967, 1977, 1983, 1990, 1993, 1994, 1996, 1997, 2003, 2007, 2008, 2010, 2011

Początki

Jeden z najpopularniejszych klubów świata, i najbardziej utytułowany klub Angielskiej Ligi powstał w 1987 roku pod nazwą Newton Heath Lancashire & Yorkshire Railway. Założyła go grupa pracowników kolei. Klub był jednym z założycieli rozgrywek Football Alliance w 1889 r., a trzy lata później wraz z innymi zespołami dołączył do The Football League. Był wówczas jedną z trzech najsilniejszych drużyn Football Alliance, które dopuszczono do gry w pierwszej lidze (Football League First Division).

W 1902 roku klub omal nie zbankrutował, uratował go niejaki J.H. Daviesa, który spłacił klubowe długi i zmienił nazwę (Manchester United) i barwy klubu na znane obecnie. Z nową nazwą United wygrali ligę w 1908 r. i Puchar Anglii 26 kwietnia 1909 r. grając w Crystal Palace przeciwko Bristol City. Później dzięki wsparciu finansowemu Daviesa, United przeprowadzili się z Bank Street na nowy stadion Old Trafford w 1910 r., na którym grają do dziś. Drugie mistrzostwo ligi nastąpiło w 1911 r. Na kolejny triumf w najwyższym szczeblu rozgrywek, trzeba było czekać długie lata. Po wznowieniu rozgrywek, przerwanych z powody I wojny światowej, Manchester radził sobie średnio, w 1922 r. spadł do drugiej ligi. Trzy lata później ponownie grał w Football League First Division, lecz w 1931 roku drużyna ponownie spadła, zajmując w pewnym momencie 20 pozycję w II lidzie, co jest najgorszym wynikiem w historii. W tym okresie główny „sponsor” – J.H Davies zmarł, i klub popadł w kolejne tarapaty finansowe, przed bankructwem uratował go James W. Gibson w 1931 r. inwestując w klub 2000 ₤. W ostatnim sezonie przed wybuchem II wojny światowej, Manchester United zajął 14 miejsce w I lidze.

W 1945 roku na stanowisku menadżera zespołu został zatrudniony Matt Busby, który wpłynął pozytywnie na wyniki klubu. W latach 1945-1951 United zajmował w lidze drugie miejsce (1947, 1948, 1949, 1951). W roku 1948 drużyna zdobyła Puchar Anglii, pokonując w finale Blackpool F.C. 4:2. Natomiast w roku 1952 sięgnęła po pierwsze mistrzostwo od 1911 roku. Sukces ten klub powtórzył w 1956 i 1957 roku, m.in dzięki stawianiu na młodych zawodników, jednym z nich był legendarny Bobby Charlton, który zaczął grać w Manchesterze w 1954 roku. Manchester United stał się również pierwszą angielską drużyną, która rywalizowała w Pucharze Europy i doszła do półfinału.

Tragedia i wielkie triumfy

Zbudowana przez Busby’ego drużyna wówczas była bardzo silna, liczyła się nie tylko w kraju ale także w Europie. Świetlaną przyszłość wielu piłkarzy zaprzepaściła niesamowita tragedia jaka spotkała ten klub i drużynę. 6 lutego 1958 r. miała miejsce katastrofa lotu British European Airways 609, na pokładzie którego drużyna wracała po meczu w Pucharze Europy z FK Crvena Zvezda. Samolot rozbił się przy starcie z lotniska w Monachium, zabierając życia 8 piłkarzy i 4 członków sztabu szkoleniowego oraz 15 innych pasażerów. Wśród ofiar katastrofy byli: Geoff Bent, Roger Byrne,Eddie Colman, Duncan Edwards, Mark Jones, David Pegg, Tommy Taylor, Liam „Billy” Whelanoraz członkowie sztabu szkoleniowego Walter Crickmer, Bert Whalley, Tom Curry.

W geście żałoby kibice Manchesteru United zaczęli nosić czarne wstęgi na biało-czerwonych szalikach, co ostatecznie doprowadziło do uznania przez klub barw biało-czerwono-czarnych, jako oficjalne. Klub rozważał zawieszenia własnej działalności, ale zdecydował grać dalej, rannego w katastrofie Matta Busby’ego, zastąpił Jimmy Murphy do chwili wyzdrowienia Busby’ego. Klub kontynuował grę z tymczasowym trenerem. Pomimo tego, po raz kolejny doszli do finału Pucharu Anglii gdzie przegrali z Boltonem.

Manchester United odbudował się w latach 60-tych, kiedy to do Bobby Charltona dołączyli tacy piłkarze jak Denis Law i Pat Crerand no i oczywiście Manchester United 1968 George Best. Zespół wygrał Puchar Anglii w 1963, później zwyciężył w lidze w 1965 i 1967 roku. Ale do największego triumfu jak do tamtej pory doszło w sezonie 1967/1968, kiedy to drużyna z Manchesteru podbiła Europę zdobywając Puchar Mistrzów, jako pierwszy angielski klub. W finale United w składzie ze trzema zdobywcami „Złotej Piłki” ( Bobby Charlton, Denis Law i George’a Best), rozbił w dogrywce Benficę Lizbona z Eusebio, 4:1. W lidze tego roku United musiał oddać najwyższe z podium, lokalnemu rywalowi – Manchesterowi City. Tego roku gracz Manchesteru – George Best, zaliczył najlepszy sezon zostając królem strzelców i zdobywając „Złotą Piłkę„.

Matt Busby zrezygnował z bycia menadżerem United w 1969 r. i został zastąpiony przez trenera drużyny rezerw i zarazem byłego gracza United Wilfa McGuinnessa, lecz po słabych występach w 1970 roku do roli trenera ponownie wrócił Busby, rozstając się ostatecznie z klubem rok później. Jego miejsce na krótko zajął Frank O’Farell, ale i on nie poprawił wyników M.U.

Nie było następców gwiazd Manchesteru, których kariery w klubie zbliżały się do końca, i co za tym idzie, przez najbliższe lata nie było wyników w lidzie i Pucharach Europejskich. Dopiero w 1977 roku klub zdobył czwarty Puchar Anglii. Tegoż roku po pięcioletniej przygodzie z Manchesterem pożegnał się trener Tommy Docherty, a na jego miejsce przybył Dave Sexton.

Pomimo takich gwiazd jak: Joe Jordan, Gordon McQueen, Gary Bailey i Ray Wilkins, zespołowi nie udało się osiągnąć znaczących wyników. Sexton został zwolniony w 1981 roku.

Został on zastąpiony przez Rona Atkinsona, który od razu pobił brytyjski rekord transferu, podpisując umowę z Bryanem Robsonem z West Bromwich Albion. Piłkarz ten spędził w United 13 lat. Drużyna zostało również wzmocniona przez Jespera Olsena i Gordona Strachana. Z Atkinsonem, Manchester United wygrał Puchar Anglii dwa razy w ciągu trzech lat – w 1983 i 1985. W pierwszej połowie sezonie 1986/1987 po bardzo słabych wynikach Atkinson został zwolniony.

Era Fergusona i kolejne sukcesy

Do czasy przyjścia do 1986 r. do klubu trenera Alexa Fergusona (z Aberden FC), dla Manchesteru rozpoczął się nowy świetlany okres, choć zapewne nikt się nie spodziewał, że Ferguson stanie się jego nierozerwalną historią na dziesięciolecia. Pod wodzą nowego szkoleniowca M.U zajął w lidzie drugą pozycję, a napastnik drużyny Braianem McClairem był pierwszym „królem strzelców” od czasu George’a Besta.

Jednak mimo to, United szło gorzej w następnym sezonie i klub był bliski spadku z pierwszej ligi. Dodatkowo wiele transferów Fergusona nie znalazło akceptacji fanów. Posada Fergusona wisiała na włosku, jednak uratowały go dobre występy w Pucharze Anglii, który United zdobył w 1990 roku po zwycięstwie nad Crystal Palace.

Sezon 1990/1991 również nie był najgorszy, gdyż Manchester po raz pierwszy w historii wygrał rozgrywki o Puchar Zdobywców Pucharu, wygrywając w finale z FC Barceloną 2:1. W owym okresie klub zadebiutował na giełdzie, zostając wyceniony na 47 mln funtów. Posunięcie te sprawiło, że finanse klubu poszły w górę i do dziś jest uznawany za najbogatszy klub świata. W 1992 roku klub ponownie był bliski mistrzostwa Anglii, jednak wyprzedziło ich Leeds United.

Przybycie do drużyny Erica Cantony w listopadzie 1992 było punktem zwrotnym w historii United. Gdy Cantona zgrał się z najlepszymi zaufanymi talentami: Garym Pallisterem, Denisem Irwinem i Paulem Incem, tak dobrze jak zrobił to Ryan Giggs który już stawał się gwiazdą, skończyli sezon 1992/1993 z tytułem mistrza Anglii. Był to ich pierwszy tytuł od roku 1967.  W owym okresie w bramce United stał już Peter Schmeichel – uznany później najwybitniejszym bramkarzem klubu.

W następnym sezonie M.U po raz pierwszy wygrali dublet (ligę i Puchar Anglii), ale klub przeżył też smutne wydarzenie w tym sezonie. 20 stycznia 1994 r. umarł legendarny menadżer i prezydent klubu Matt Busby. Sezon 1992/1993 był także pierwszym sezonem, w którym liga Football League First Division, zmieniła nazwę na obecną FA Premier League. Zatem United był pierwszym Mistrzem Premier League. Wyczyn ten powtórzył rok później wygrywając mistrzostwo drugi raz z rzędu.

W sezonie 1994/1995, największa gwiazda M.U, Cantona dostał zawieszenie na osiem miesięcy za wskoczenie w publiczność i zaatakowanie kibica Crystal Palace, w meczu United remisując swój ostatni ligowy mecz (nie wygrywając przez to ligi) i przegrywając z Evertonem w finale Pucharu Anglii, zostali największymi przegranymi sezonu. Wtedy Ferguson rozwścieczył kibiców sprzedając kluczowych zawodników i zastępując ich młodymi wychowankami klubu takimi jak: David Beckham,Gary iPhil Neville, Paul Scholes czy Ole Gunnar Solskjaer. Wówczas mało kto przypuszczał, że piłkarze ci będą tworzyć trzon reprezentacji Anglii i na trwałe zapiszą się w historii futbolu. Nowi podopieczni Fergusona już w sezonie 1995/1996 pokazali na co ich stać, zdobywając Mistrzostwo Anglii i Puchar Anglii, drużyna pierwszy raz w historii Ligi Angielskiej dwukrotnie zdobyła dublet.

Klub wygrał ligę ponownie w 1997 roku i Eric Cantona ogłosił, że przechodzi na futbolową emeryturę w wieku lat 30. Kolejny sezon (1997/1998) zaczęli dobrze, ale ukończyli go na drugim miejscu, za Arsenalem.

Rok 1999 był chyba najlepszym w historii tego klubu. Manchester United doszedł do finału Ligi Mistrzów i po jednym z najbardziejdramatycznych meczów wszech czasów tych rozgrywek (do 90. min przegrywał 0:1), pokonał Bayern Monachium 2:1. Bramki dla „Czerwonych diabłów” strzelali Teddy Sheringham i Ole Gunnar Solskjaer. Sezon ligowy także zakończyli na pierwszej pozycji, a dokładając do tego Puchar Anglii, stali się jedyną angielską drużyną która zdobyła tzw. „potrójną koronę„. Nie należy też zapomnieć o zdobyciu Pucharu Interkontynentalnego. Za swoje osiągnięcia Ales Ferguson od Brytyjskiej Królowej otrzymał tytuł szlachecki. Od tej pory był to Sir Alex Ferguson.

Dobra passa United w lidze trwała, nie mieli sobie równych w 2000 i 2001 roku. Tym samy zdobyli mistrzostwo trzy razy z rzędu wyrównując rekord ligi. Nieco gorszy sezon 2001/2002 odbił sobie w kolejnych, zdobywając 15 mistrzostwo kraju. Nowym nabytkiem „Czerwonych diabłów” był bramkostrzelny Holender – Ruud van Nistelrooy.

Manchester odzyskał tytuł mistrza Premiership w następnym sezonie (2002/2003) i zaczął dobrze kolejny sezon, ale ich forma spadła znacząco kiedy Rio Ferdinand został zawieszony na osiem miesięcy, za niezgłoszenie się na badanie antydopingowe. W 2003 roku M.U opuścił ówczesny symbol klubu i jeden z najpopularniejszych piłkarzy świata – David Backham.

Przez trzy sezony Manchester musiał w walce o mistrzostwo i Puchar Anglii musiał uznawać wyższość Arsenalu i Chelsea, jedynie w 2004 roku Puchar Anglii powędrował do M.U. Również w europejskich pucharach nie szło, w Lidzie Mistrzów w sezonie 2005/2006 odpadł już w fazie grupowej. Na pocieszenie M.U zdobył Puchar Ligi Angielskiej.

Poza murawą głównym tematem była możliwość przejęcia klubu na koniec sezonu, przez biznesmena z Tampy na Florydzie, Malcolma Glazera, który aktualnie posiadał na własność zespół Tampa Bay Buccaneers, który gra w futbol amerykański. Glazer przejął kontrolę nad interesami klubu.

Od sezonu 2006/2007 nastąpiła kolejna fala sukcesów klubu. Manchester ponownie trzy razy z rzędu wygrał ligę, i co ważniejsze, w 2008 roku wayne Rooney, Cristiano Ronaldozwyciężył w Lidze Mistrzów. W finale tych rozgrywek Czerwone diabły spotkali się lokalnym rywalem Chelsea Londyn, wygrywając po rzutach karnych. Do sukcesów tych poprowadził m.in. nowi gwiazdorzy drużyny z Old Traford – Cristiano Ronaldo iWayne Rooney. Tego roku M.U po raz pierwszy triumfował w Klubowych Mistrzostwach Świata.

6 maja 2009 r. klub zagwarantował sobie 18 tytuł mistrza Anglii, wyrównując tym samym rekord Liverpoolu. W Lidze Mistrzów dotarł do finału, w którym przegrał 0:2 z FC Barceloną. Również w sezonie bramkarz Manchesteru – Edwin van der Sar ustanowił rekord wszystkich lig brytyjskich w ilości rozegranych spotkań bez utraty bramki. Zachował czyste konto przez 14 kolejnych meczów – 1311 minut. Ta seria skończyła się 4 marca 2009 r. w meczu przeciwko Newcastle United.

Po sezonie w 2009 roku klub opuścił Cristiano Ronaldo za rekordową w historii futbolu kwotę 80 mln funtów (93 mln euro). Po oddaniu prymatu w lidzie w 2010 roku, Manchester odzyskał tytuł mistrza w 2011 stając się najbardziej utytułowaną drużyną angielską pod tym względem.

źródło: wikipedia