Real Madryt

Real Madryt Club de Futbol

Real Madryt logo

Rok założenia: 1902

Osiągnięcia

  • Mistrzostwo Hiszpanii (31 razy): 1932, 1933, 1954, 1955, 1957, 1958, 1961, 1961/1962, 1963, 1964, 1965, 1967, 1968, 1969, 1972, 1975, 1976, 1978, 1979, 1980, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990, 1995, 1997, 2001, 2003, 2007, 2008, 2012
  • Puchar Hiszpanii (18 razy): 1905, 1906, 1907, 1908, 1917, 1934, 1936, 1946, 1947, 1962, 1970, 1974, 1975, 1980, 1982, 1989, 1993, 2011
  • Super Puchar Hiszpanii (8 razy): 1988, 1989, 1990, 1993, 1997, 2001, 2003, 2008
  • Zwycięstwa w Pucharze Europy (Liga Mistrzów): 1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1965, 1998, 2000, 2002
  • Zwycięstwa w Pucharze UEFA: 1985, 1986
  • Zwycięstwa w Pucharu Interkontynentalnym: 1960, 1998, 2002
  • Zwycięstwa w Super Pucharze Europy: 2002

Real Madryt to jeden z najpotężniejszych klubów na świecie, mający miliony fanów i sięgający po najwyższe trofea krajowe i międzynarodowe od 100 lat. W 2000 roku został uznany przez FIFA najwybitniejszym klubem XX wieku. Najbardziej utytułowany klub hiszpański i Europejski, biorąc pod uwagę tytuły mistrzowskie i Puchary Europy.

Początki

Klub Realu Madryt zawdzięcza swoje powstanie grupie absolwentów z Oxbridge, która pod koniec XIX w. założyła drużynę Foot Ball Sky rozgrywającą mecze w każdą niedzielę. W 1900 roku nastąpiło rozłamanie klubu w wyniku którego powstały New Foot-Ball de Madrid i Espanol de Madrid z Julianem Palaciosem jako prezesem. To właśnie ta druga drużyna została 6 marca 1902 roku, oficjalnie zarejestrowana jako Madrid Foot Ball Club przez Katalończyka Juana Padrosa Rubio i zapewne nikt się nie spodziewał, że klub stanie się potęgą jakich mało nie tylko w kraju ale i na świecie.

Już trzy dni później, 9 marca 1902 roku klub rozegrał swój pierwszy mecz. Drużyna nie grała jednak wówczas z zewnętrznym przeciwnikiem – był to tylko wewnętrzny mecz mający pomóc w wyłonieniu podstawowej jedenastki oraz rozreklamowaniu nowo powstałej ekipy. Kilkanaście dni później Madrid zyskał pierwszego trenera – został nim Anglik Arthur Johnson, autor instrukcji, jak grać w piłkę. Oficjalnymi siedzibami klubu stały się zaś zaplecze sklepu Al Capricho należącego do braci Padros oraz tawerna La Taurina, z której zawsze wyruszali na mecze.

Madrycki klub był pomysłodawcą rozgrywek o Puchar Króla (Copa de Rey), kiedy do zaproponował rozegranie turnieju na cześć koronacji króla Alfonsa XIII. W jego pierwszej edycji wzięło udział pięć drużyn, w tym FC Barcelona, odwieczny rywal Realu Madryt, z którą Real przegrał 1:3.

Barcelona w finale przegrała z Vizcayą, zaś Madrid FC w meczu z przegranym drugiego półfinału, którym był Club Espanol Foot Ball, zwyciężył 3:2, wygrywając tym samym Copa de la Gran Pena,pierwsze trofeum w swojej historii. W następnej edycji udało się mu już dojść do finału tych rozgrywek, ale tam uległ Athletikowi Bilbao 2:3.

Pierwsze sukcesy

Pierwszy Puchar Hiszpanii, uznawanym wówczas również jako mistrzostwo Hiszpanii, Madrid zdobył 18 kwietnia 1905, pokonując w finale Atheltic 1:0.

23 października 1905 roku, Madrit odbył swój pierwszy mecz międzynarodowy z drużyną z Paryżu – Galia Sport, który zakończył się remisem 1:1.

W latach 1906 – 1908 Madrid również triumfował w Pucharze Hiszpanii, co dało mu łącznie cztery zwycięstwa z rzędu, tracąc trofeum dopiero w 1909 roku. W 1908 roku stanowisko prezesa klubu zajął Adolfo Melendez, a jego poprzednik, Carlos Padros, został mianowany honorowym prezesem na zawsze.

31 października 1912 roku otwarto nowy stadion – O´Donnell. W tym samym sezonie występować w białych Los Blancos zaczął młody napastnik Santiago Bernabeu – przyszła legenda madryckiego klubu, na którego cześć zostanie nazwany stadion. Klub wówczas nie miał najlepszego okresu, formę odzyskał w 1917 roku kiedy zdobył mistrzostwo po kilku latach nieurodzaju.

29 czerwca 1920 roku za sprawą króla Alfons XIII klub zyskał znaną dziś nazwę Real – co po hiszpańsku znaczy Królewski – Madrid Foot Ball Club zmienił się w ten sposób w Real Madrid Club de Futbol, zmieniono bowiem także drugi człon dotychczasowej nazwy na hiszpański.

Kilka miesięcy później Real Madryt rozpoczął swoje pierwsze zagraniczne tournee w trakcie którego odwiedził Portugalię i Włochy.

W następnych latach Real dwukrotnie zmieniał stadion – najpierw 29 kwietnia 1923 roku otwarto Ciudad Lineal, a następnie, 17 maja 1924 roku, Estadio Chamartin. Inaugurację tego spotkania uświetnił mecz z Newcastle United, a honorowego pierwszego kopnięcia piłki dokonał syn królewski, Gonzalo.

Oficjalną datą powstania rozgrywek ligi hiszpańskiej był rok 1929, kiedy to 10 lutego w inauguracyjnym meczu Realu pokonał CE Europa 5:0. Real cały sezon zakończył na drugim miejscu, tuż za FC Barceloną.

Pierwsze Mistrzostwo

Pierwsze mistrzostwo Primera Division, Real zdobył w sezonie 1931/1932– mając w składzie takich graczy jak Jacinto Quincoces, Manuel Olivares Lapena czy Ricardo Zamora. Dwa lata później Królewscy odzyskali krajowy puchar, pokonując w finale Valencię 2:1.

21 czerwca 1936 roku Real zdobył Puchar Króla pokonując w finale FC Barcelonę. W tym meczy legendarny Ricardo Zamora w swoim ostatnim oficjalnym meczu w barwach Realu, obronił bardzo silny strzał w końcówce spotkania, kiedy to Los Blancos, grając w dziesięciu, bronili prowadzenia 2:1. Tak akcja stała się symboliczna i rozpamiętywana przez lata. Na kolejne trofeum Real musiał czekać ciężkich 10 lat.

Ciężki okres

W wojnie domowej, która wybuchła w Hiszpanii w 1936 roku i trwała do 1939, klub z Madrytu poniósł ciężkie straty – zginęło lub musiało opuścić Madryt wielu członków piłkarzy i działaczy, w tym ówczesny prezes, Rafael Sanchez Guerra, a stadion służył jako więzienie i w konsekwencji uległ zniszczeniu.

Pod wodzą Pedro Paragesa i Adolfo Melendeza, Real zaczął żmudny etap odbudowy klubu. Długo nie był jednak w stanie walczyć o najwyższe trofea. Okres ten podsumowuje sezon 1942/1943, kiedy to Real zajął w lidze 10. miejsce – wówczas najsłabsze w historii występów.

13 czerwca 1943 roku w półfinałowym meczu o Puchar Hiszpanii Real odniósł słynne i najwyższe zwycięstwo w historii nad Barceloną 11:1. Mecz ten jednak budzi kontrowersje, gdyż jak się okazało, piłkarze z Katalonii byli szantażowani przez tajne służby frankistowskie.

Era Bernabeu

15 września 1943 roku, madrycki klub zyskał nowego prezesa, został nim były piłkarz, dyrektor i menadżer Realu – Santiago Bernabeu. To właśnie za jego rządów, Real Madryt odniósł największe sukcesy w dziejach klubowej piłki. W ciągu kilku miesięcy rozpoczął realizację planów budowy nowego stadionu, który w 1955 roku został nazwany jego imieniem. Prace trwały do grudnia 1947 roku, a pierwszym przeciwnikiem Realu Madryt na nowym stadionie był portugalski klub Os Belenenses; mecz zakończył się zwycięstwem gospodarzy 3:1.

1 września 1950 roku ukazał się pierwszy numer „Biuletynu informacyjnego Realu Madryt” (hiszp. Boletín Informativo), który na najbliższe 40 lat stał sięReal Madryt organem prasowym klubu i kibiców Realu Madryt. Bernabeu zaczął pozyskiwać nowych graczy i tworzyć ówczesną drużynę Galacticos. W sezonie obchodów 50-lecia powstania klubu(1951/1952), do Madrytu trafił Alfredo Di Stefano, o którego Real toczył długi spór z Barceloną. Real Madryt ukończył ligę na trzecim miejscu za Athletikiem i Barceloną. Oficjalny debiut najwybitniejszego zawodnika Realu (Alfredo Di Stefano) nastąpił 22 września 1953 roku.

Real Madryt pod wodzą Argentyńczyka (później uzyskał obywatelstwo hiszpańskie), zaczął sięgać po tytuły seryjnie. Najpierw był pierwszego od 1933 roku triumfu w lidze, a następnie niesamowita passa w rozgrywkach o Puchar Europy, które wystartowały w 1955 roku Los Blancos zapisali w kartach historii wyczyn nie do powtórzenia w dzisiejszej piłce nożnej – po Puchar Europy sięgnęli 5 razy z rzędu w latach 1956(jako pierwsi), 1957, 1958, 1959, 1960. do pomocy Di Stefano przybyli inny wybitni piłkarze jak; Raymond Kopaszewski i Ferenc Puskas. Od 1954 roku do 1970, Królewscy zdobyli 12 tytułów mistrza kraju, dwa Puchary Hiszpanii i w sumie i sześciokrotnie triumfowali w Pucharze Europy, który zdobyli również 1965 roku.

W czasie tym Alfredo Di Stefano wyrósł na żyjącą legendę Realu Madryt, stając się rekordzistą klubu, rozgrywek europejskich i Ligi Hiszpańskiej pod wieloma względami(ilość występów, ilość goli).

Futbol się zmieniał a era Puskasa i Di Stefano minęła, Real już nie dominował tak na boiskach światowych, jednak nadal w kraju to Królewscy dominowali. W Primera Division zwyciężali w latach 1972, 1975, 1976, 1978, 1979, 1980. Na boiskach Europejskich Real w 1971 roku dotarł do finału rozgrywek o Puchar Zdobywców Pucharów gdzie musiał uznać wyższość Chelsea Londyn.

Po słabych występach w sezonie 1973/1974, Santiago Bernabéu rozwiązał umowę z trenerem Munozem. Na jego miejsce zatrudniony został Luis Molowny, również od lat związany z klubem, ale nie pomógł wiele. Real Madryt zakończył sezon na ósmej pozycji doznając dotkliwej porażki 0:5 na własnym stadionie z FC Barcelona. Luis Molowny musiał pożegnać się ze stanowiskiem. 5 lipca 1974 jego następcą został Milja Miljanić, któremu w trzy sezony udało się zdobyć dwa mistrzostwa Hiszpanii i jeden Puchar Hiszpanii.

Miljanić odszedł we wrześniu 1977 roku, po sezonie, w którym Real Madryt zajął dziewiąte miejsce w lidze, a na stanowisko powrócił Luis Molowny. Tym razem pozostał w klubie dłużej, do czerwca 1979, i z lepszym skutkiem – dwukrotnie wygrał ligę.

2 czerwca 1978 roku zmarł Santiago Bernabeu, prezesował w klubie trzydzieści pięć lat. Jego tymczasowym następcą został wiceprezes Raimundo Saporta, a oficjalnym nowym prezesem został przez aklamację wybrany Luis de Carlos, były skarbnik klubu. Pozostał na stanowisku do 1985 roku, kiedy to zastąpił go Ramón Mendoza.

Koniec niesamowitej ery

31 sierpnia 1979 został rozegrany pierwszy turniej o Trofeo Santiago Bernabéu, turniej ku pamięci wielkiej osobistości Realu. Poza Realem Madryt prowadzonym już przez Vujadin Boskova, w rozgrywkach udział wzięły trzy ówczesne trzy najlepsze kluby: Ajax Amsterdam, Bayern Monachium i A.C. Milan. Puchar trafił w ręce Bayernu Monachium

Sezon 1979/1980 był więc bardzo udany dla Los Blancos, gdyż oprócz krajowego pucharu zdobyli teżMistrzostwo Hiszpanii (znów trzecie z rzędu), a w Pucharze Mistrzów doszli do półfinałów, gdzie jednak lepszym okazał się Hamburger SV (wygrana 2:0 w Madrycie, ale przegrana aż 1:5 na wyjeździe) W uznaniu tych sukcesów magazyn „France Football” uznał Real Madryt najlepszym klubem Europy 1980.

W 1981 roku madrycki klub miał szansę zdobyć siódmy Puchar Mistrzów, jednak w finale uległ Liverpoolowi 1:0.

1982 roku na stadionie Bernabeu odbył się mecz finałowy Mistrzostw Świata, w którym Włosi pokonali Niemców 3:1.

Minęło osiem dni od tego meczu do chwili, w której Luis De Carlos zaprezentował nowych trenerów pierwszej i drugiej drużyny. Zostali nimi byli wielcy piłkarze Realu Madryt, odpowiednio Alfredo Di Stefano i Amancio Amaro. Blond strzała dwa razy z rzędu zakończył ligę na drugim miejscu za Athletikiem Bilbao i musiała pożegnać się z klubem, a na sezon 1984/1985 na stanowisko trenera powołano Amaro. W pierwszej drużynie grał już wówczas wychowanek Castilli, Emilio Butragueno.

Dwa Puchary UEFA

Rozgrywki ligowe sezonu 1984/1985 nie były udane dla Królewskich – zajęli piąte miejsce, a Amancio Amaro jeszcze przed ostatnią kolejką stracił pracę na rzecz Luisa Molownego, ale za to w Pucharze UEFA udało się dojść do finału. Tam w dwumeczu uporali się z węgierskim Videotonem i po raz pierwszy historii sięgnęli po Puchar UEFA.

Rok później Real Madryt stał się pierwszą w historii drużyną, która obroniła Puchar UEFA. W pierwszej odsłonie finałowego dwumeczu (30 kwietnia 1986) Los Blancos pokonali 1. FC Koln 5:1, a w rewanżu przegrali 0:2.

Było to jedno z dwóch w tym sezonie trofeów Realu Madryt – drugim stało się mistrzostwo Hiszpanii zdobyte z 11 punktami przewagi nad FC Barceloną. Królem strzelców został nowy nabytek Meksykanin – Hugo Sanchez. Sanchez koronę Króla strzelców zdobył jeszcze cztery razy.

Po piąty z rzędu tytuł Mistrza Hiszpanii, Real sięgnął w 1990 roku, zdobywając wówczas 107 goli w 38 meczach co jest rekordem.

17 listopada 1990 pracę w Madrycie stracił John Toshack. Prezes Mendoza tymczasowo zatrudnił trenerski duet Alfredo Di Stéfano – José Antonio Camacho, którzy oddali pałeczkę Radomirowi Antićowi.

W trakcie sezonu 1991/1992 Antic został zwolniony, a jego posadę zajął i Holender Leo Beenhakker. W tamtym momencie Real Madryt miał jeszcze cztery punkty przewagi nad drugą w tabeli Barceloną, ale w ciągu osiemnastu kolejek roztrwonił ją, ostatecznie przegrywając mistrzostwo w ostatnim meczu ligowym.

Kolejny sezon wyglądał podobnie, na najwyższym podium stanęła Barcelona Johana Cruuyfa, a Los Blancos, już z Benito Floro na ławce trenerskiej, byli drudzy.

W 1994 roku zakończyły się przebudowa stadionu Santiago Bernabeu, w pierwszym meczy na odświeżonym stadionie z FC Barceloną, Real przegrał 0:1.

Niezbyt dobre występy sprawiły, że z posadą porzegnał się zatrudniony wcześniej Vicente del Bosque, zastąpił go Argentyńczyk Jorge Valdano. W tym samym okresie piłkarzami Realu Madryt zostali między innymi Fernando Redondo, Michael Laudrup (sprowadzony z FC Barcelona) i SantiagoCanizares. Z nowym trenerem klub z Madrytu odzyska tytuł mistrzowski, pokonując po drodze broniącą tytułu Barcę 5:0.

W 1995 roku swoją prezesurę zakończył Ramon Mendoza, kiedy to okazało się, że Real Madryt ma poważne długi. Jego miejsce zajął Lorenzo Sanz. 52-letni wówczas nowy włodarz Królewskich zatrudnił na stanowisku pierwszego trenera Włocha Fabio Capello. Za sprawą Capello do kluby przybyli tacy piłkarze jak; Clarence’a Seedorfa, Davora Sukera, Predrag Mijatovicia i Roberto Carlosa.

W sezonie 1996/1997 Capello sięgną ze swoimi piłkarzami po mistrzostwo Hiszpanii, orazSuperpuchar Hiszpanii pokonując FC Barcelonę. Mimo sukcesów, Capello stracił posadę trenera.

Puchar Europy po 33 latach

Real Madryt

12 stycznia 1998 Real Madrid Club de Futbol, został uznany przez FIFA za najlepszy klub XX wieku. Wyróżnienie te widocznie znobilitowało piłkarzy Realu, gdyż po 33 latach ponownie zdobyli Puchar Europy zwyciężając Ligę Mistrzów. W finale pokonali 1:0 Juventus Turyn, po goluMijatovicia.

Mimo ogromnego sukcesu nowy trener Królewskch Jupp Heynckes stracił pracę, gdyż w lidze Los Blancos byli dopiero czwarci. Kolejnych trenerem Królewskich był Guus Hiddink, pod wodzą którego Real zdobył Puchar Interkontynentalny, pokonując w Tokio 2:1 Club de Regatas Vasco da Gama, ale wytrwał na stanowisku tylko do lutego 1999 roku.

Tasowanie trenerami stało się domeną Realu, co raz na ławce trenerskiej siedział kto inny, ale sukcesów w lidze brakowało. Jednak Real po zaledwie dwóch latach od ostatniego triumfu w lidze mistrzów, ponownie sięgną po Puchar Europy, ekipa kierowana przez Vicente del Bosque w 2000 roku w finale pokonał 3:0 Valencję(gole Fernando Morientesa, Steve’a McManamana i Raula).

Florentino Pereza i Galaktyczni

W czerwcu 2000 roku, nowym prezesem kluby został Lorentino Preze, który jeszcze przed wyborami obiecał sprowadzenie jedną z największych gwiazd – Luisa Figo, który grał wówczas w ekipie największego wroga Realu – FC Barcelony. Perez obietnicy dotrzymał i zapoczątkował nową politykę kluby, polegającą na pozyskiwaniu największych gwiazd ówczesnego futbolu. Z godnie z obietnicą Portugalczyk trafił na Santiago Bernabeu, ustalając przy tym nowy rekord zakupu wynoszący 56 mln dolarów.

Natomiast 5 listopada 2000 roku legendarny Alfredo Di Stéfano został mianowany dożywotnim honorowym prezesem klubu, a 11 grudnia podczas odbywającej się w Rzymie gali FIFA Real Madryt otrzymuje oficjalny tytuł Najlepszego Klubu XX wieku wraz z pamiątkową statuetką. Przełom lat 2000/2001 był zresztą bardzo przyjemny dla kibiców Los Balncos, gdyż 14 stycznia Figo otrzymał przyznawaną przez France Football Złotą Piłkę, a ich klub zdobył Mistrzostwo Hiszpanii. Natomiast 5 lutego zarząd klubu, rozpoczynając obchody jego setnych urodzin, podjął decyzję o zaproponowaniu królowi Janowi Karolowi I tytułu drugiego honorowego prezesa Realu Madryt; monarcha ofertę przyjął.

Kolejną wielką gwiazdą która przybyła do Madrytu był Zinedine Zidane, który zaczął grać w barwach Realu od sezonu 2001/2002. I tym razem padł rekord, gdyż Real za Francuza zapłacił Juventusowi aż64,5 miliona dolarów. Nowa gwiazda poprowadziła Real do kolejnego triumfu w Lidze Mistrzów, a sam zawodnik w finale z Bayerem Leverkusen strzelił przepiękna bramkę z woleja. Choć w sezonie 2001/2002 madrycka drużyna zajęła trzecie miejsce w lidze, to rok był udany, szczególnie, że Los Blanco zdobyli także Super Puchar Europy pokonując Feyenoord Rotterdam 3:1.

W sezonie po MŚ nowym piłkarzem Vicente del Bosque został Brazylijczyk Ronaldo, który po powrocie po ciężkiej kontuzji, został największą gwiazdą MŚ. Cena jaką Real zapłacił Interowi za pozyskanie El fenomeno to 44,5 miliona dolarów.

3 grudnia 2002, z trójką Los Galacticos w składzie, Real Madryt wygrał ostatnie trofeum, jakie było do wygrania w tym roku – Puchar Interkontynentalny, który zdobyli pokonując w Jokohamie paragwajski Club Olimpia Asuncion po golach Ronaldo i Gutiego. A 18 grudnia, na oficjalne zakończenie obchodów stulecia, klub rozegrał mecz z drużyną Reszty Świata; Spotkanie rozegrane w ulewnym deszczu zakończyło się remisem 3:3. Sezon 2002/2003 Real zakończył na pierwszy miejscu, z koroną króla strzelców dla Ronaldo.

Mimo sukcesu ligowego Vicente del Bosque, podobnie jak kilka lat wcześniej Fabio Capello, stracił pracę, a wraz z nim kapitan drużyny, FernandoGalacticosHierro. Nowym szkoleniowcem Realu Madryt został Portugalczyk Carlos Queiroz, dotychczasowy asystent Aleksa Fergusoa w Manchesterze United.

Wkrótce, 2 lipca, z tego samego klubu przybywa do Madrytu angielski prawy pomocnik David Beckham, za którego Florentino Pérez zapłaciłCzerwonym Diabłom 41 milionów dolarów. Łącznie na „Galaktycznych” Real Madryt wydał więc równowartość 205,5 miliona dolarów.

Wydawałoby się, że mając w składzie takich piłkarzy jak Zidane, Figo, Ronaldo, Beckahm, Roberto Carlos i nowoprzybyły Michael Owen, Królewscy powinni grać tak jak słynna drużyna z przełomu lata 50 i 60-tych, ale było inaczej. Real przestał wypadać dobrze w Europejskich Pucharach, a i w lidze nie potrafił pokonać rosnącej w siłę Barcelony. Od triumfów w 2003 roku, na kolejne sukcesy trzeba do 2007 roku, kiedy to udało się zdobyć Mistrzostwo Hiszpanii.

W latach tych znowu często dochodziło do roszad na ławce trenerskiej, ale ani Camacho czy Vanderleia Luxemburgo nie sprostali oczekiwaniom. Gratka dla polskich fanów Realu było przybycie Galktycznych do Krakowa w 2004 roku kiedy to Real zagrał z Wisłą Karaków w eliminacjach Ligi Mistrzów.

27 lutego 2006 do dymisji po pięciu i pół roku pełnienia funkcji podał się prezes Floretnino Perez. Początkowo jego miejsce zajął Fernando Martín Álvarez, ale po wyborach nowym prezesem został Luís Gómez-Montejano Arroyo. Tak zakończyła się era Galaktycznych. W między czasie dokonano oficjalnej inauguracji stadionu imienia Alfredo Di Stéfano wchodzącego w skład kompleksu Ciudad Deportiva de Valdebebas.

Sezon 2007/2008 Królewscy rozpoczęli od dwumeczu z Sevillą o Superpuchar Hiszpanii, którego ostatecznie zdobyli. Bez sukcesów zakończyła się walka o Ligę Mistrzów i Puchar Króla, ale 4 maja 2008 roku piłkarze Madrytu pokonali na wyjeździe Osasunę Pampeluna 2:1 i na trzy kolejki przed końcem sezonu ligowego zapewnili sobie zdobycie 31. tytuł mistrza Hiszpanii.

W sezonie 2008/2009 Real zmienił ponownie trenera z Bernda Schustera na Juan de la Cruz Ramos Cano. Klub z Madrytu zaczął sezon od zdobycia Superpucharu Hiszpanii, pokonując w dwumeczu Valencję. Pozyskani zostali tacy piłkarze jak Klaas-Jan Huntelaar z Ajax Amsterdam za 27 mln euro oraz Lassana Diarra z Portsmouth F.C. za 20 mln euro.

Na początku 2009 hiszpańska prasa odkryła, iż Ramón Calderón poprzez podstawionych delegatów zmanipulował wynikami Walnego Zgromadzenia socios, które odbyło się w grudniu 2008 roku. 16 stycznia 2009 złożył dymisję.

Jego następcą został Vicente Boluda, dotychczasowy wiceprezes. Równocześnie ogłoszono, iż nowe wybory odbędą po zakończeniu sezonu 2008/2009. Później termin ten ustalono na dzień 14 czerwca 2009 roku. Po objęciu stanowiska przez Ramosa Real Madryt był niepokonany w lidze przez osiemnaście meczów z rzędu. Passa ta została przerwana porażką 2:6 z FC Barceloną na Santiago Bernabéu. Drużyna przegrała pozostałe mecze sezonu i ostatecznie zakończyła rozgrywki ligowe na drugim miejscu, ze stratą dziewięciu punktów do zwycięskiej Barcelony. W rozgrywkach Ligi Mistrzów Real Madryt po raz piąty z rzędu odpadł w 1/8 finału. Tym razem lepszy był FC Liverpool.

W 2009 roku ponownie prezesem klubu został Fiorentino Perez, który sprowadził do Realu Gwiazdora Manchesteru United – Cristiano Ronaldo za kwotę 80 milionów funtów (93 miliony euro), w wyniku czego stał się on najdroższym piłkarzem świata.

Recepta na brak największych sukcesów Realu miał być charyzmatyczny Jose Mourinho, który trafił od Realu w 2010 roku. Już w pierwszym sezonie były wielkie oczekiwania, jednak na drodze do triumfu w Lidze Mistrzów i w Primera Division stanęła Barcelona.

źródło: wikipedia