Ronaldinho

Ronaldinho Gaucho (Ronaldo de Assis Moreira)

Ronaldinho de Assis Moreira, w świecie piłkarskim znany jako Ronaldinho, czyli „mały Ronaldo” nie jednokrotnie udowodnił że jego zdolności piłkarskie do małych się absolutnie nie zaliczają. Jest to jedna z najbarwniejszych postaci w świecie footbolu. Na swoim koncie ma liczne sukcesy, zarówno jako członek zespołu, jak również indywidualny zawodnik. Ale po kolei…

Data i miejsce urodzenia: 21.03.1980, Porto Alegre
Narodowość: Brazylia
Pozycja na boisku: Pomocnik/Napastnik

Największe Osiągnięcia

  • Mistrz Świata 2002 r.(Korea i Japonia)
  • Zdobywca Pucharu Ligi Mistrzów(FC Barcelona) – 2006
  • Mistrz Świata U-17
  • Mistrz Ameryki Południowej(Copa America) – 1999
  • Zdobywca Pucharu Konfederacji – 2005
  • Brązowy Medalista Igrzysk Olimpijskich(Pekin) – 2008
  • Zdobywca Złotej Piłki France Football – 2005, oraz trzeci w 2004 r.
  • Najlepszy Piłkarz Świata FIFA – 2004, 2005, oraz trzeci w 2006 r.
  • Najlepszy Piłkarz Świata według World Soccer – 2004, 2005
  • Piłkarz Dekady według magazynu World Soccer (2000-2009)
  • Zdobywca Golden Foot
  • 2-krotny Mistrz Hiszpanii(FC Barcelona) – 2005, 2006
  • 2-krotny zdobywca Superpucharu Hiszpanii(FC Barcelona) – 2005, 2006
  • Najlepszy Piłkarz Ligi Hiszpańskiej – 2004, 2006
  • Najlepszy Napastnik Ligi Mistrzów – 2005

Początki

Ronaldinho urodził się 21 marca 1980 roku, w Porte Alegre. Pochodził z rodziny, w której piłka nożna była od zawsze. Ojciec słynnego piłkarza również kiedyś zajmował się tą dyscypliną sportu. Podobnie jego brat Roberto, dzięki któremu rodzina mogła przenieść się z najbiedniejszej dzielnicy w mieście do luksusowych rejonów. Już od najmłodszych lat młody Brazylijczyk wykazywał niespotykany wręcz talent do piłki nożnej. W wieku 6 lat rozpoczął grę w swoim pierwszym klubie jakim był Gremio Porto Alegre. Stawiał tam pierwsze kroki w drużynach juniorów. Udało mu się również dokonać niezwykłego wyczynu. Mianowicie w wieku 13 lat, podczas jednego meczu strzelił 23 gole! W tym 3 z rzutów rożnych. Nie zasiadał na laurach, podczas Mistrzostw Świata do lat 17, zdobył swój pierwszy mistrzowski tytuł, jak również tytuł króla strzelców.

Profesjonalna kariera w Gremio Porto Alegre rozpoczęła się wraz z osiągnięciem pełnoletności czyli w 1998 roku. Dzięki obiecującym początkom w juniorach, Ronaldinho nie musiał długo czekać na wystąpienie w reprezentacji seniorów. W 1999 roku wystąpił podczas turnieju Copa America, gdzie reprezentacja Brazylii pokonała rywali. Ronaldinho pokazał się kibicom z jak najlepszej strony i w Brazylii zapanowała wręcz fala uwielbienia dla młodego zawodnika.

Paris Saint – Germain

Nie przeszkodziło to jednak w podjęciu decyzji o transferze wschodzącej gwiazdy piłki nożnej do paryskiego klubu Paris Saint -Germain. Działacze klubu ocenili wtedy młodego piłkarza na kwotę 9 milionów euro, którą to sumę Francuzi musieli uiścić chcąc mieć w swoich szeregach Ronaldinho. Jednak obecność brazylijskiego asa nie poprawiła formy paryskiego klubu, mimo iż sam zawodnik wielokrotnie wzbudzał w zachwyt swoim akcjami i sztuczkami piłkarskimi.

Mimo braku sukcesów zespołu czas spędzony w Paris Saint – Germain nie należał do straconych. Podczas gry we francuskim klubie Ronaldinho, otrzymał powołanie na Mistrzostwa Świata w Korei i Japonii w 2002 roku. To właśnie tam talent Brazylijczyka objawił się na dobre, strzelając dwa gole i znakomicie obsługując podaniami kolegów. Reprezentacja Brazylii podczas całych mistrzostw nie miał sobie równych i choć świetne występy Ronaldinho zaćmił powracający do wielkiej formy Ronaldo, to i tak stał się on megagwiazdą światowej piłki. W finale Brazylia pokonała Niemcy i tym samym Ronaldinho zostaje ponownie mistrzem świata, tym razem już jako senior.

FC Barcelona i nowy geniusz futbolu

W tym momencie zaczynają o niego walczyć największe potęgi piłkarskie Starego Kontynentu. W szranki o gwiazdę piłki nożnej stanęły Manchester United, Real Madryt oraz FC Barcelona. Ostatecznie Ronaldinho w 2003 roku rozpoczął grę w barwach Barcelony. Kwota, jaką klub ze stolicy Katalonii musiał zapłacić za brazylijskiego zawodnika wyniosła równe 32,25 miliona euro.

Klub hiszpański borykał się w poważnymi problemami, grał bardzo słabo jak na potęgę klubowej piłki, a Ronaldinho miał przyczynić się do poprawy tej sytuacji. Sprowadzono nowego trenera w postaci Holendra Franka Rijkaarda, byłego znakomitego gracza, który miał przebudować i odświeżyć zespół.

Ronaldinho szybko odnalazł się w nowych barwach i praktycznie od pierwszego meczu dawał popis swoich niesamowitych umiejętności; dryblował, strzelał piękne gole i zdobywając wiele punktów dla swojej drużyny wręcz sam. Już w pierwszym meczu Barcelony na własnym stadionie, Ronaldinho wręcz oszołomił kibiców i Rijkaarda po rajdzie i bombie pod poprzeczkę. Zawsze uśmiechnięty Brazylijczyk podbijał serca kibiców na całym świecie, nie tylko za sprawą swojej skuteczności, ale przede wszystkim poprzez finezyjne sztuczki, które pokazywał na boisku jak żaden inny futbolista. W drugiej połowie sezonu Barcelona grała wyśmienicie, do zespołu został wypożyczony słynny holender Edgar Davids, który znakomicie współpracował z Ronaldinho. Drużyna ze środka tabeli awansowała na drugą lokatę, tuż za naszpikowanym gwiazdami Realem Madryt.

Nadchodził czas największych sukcesów zespołu z Katalonii i samego Ronaldinho. Klub wzmocnił znakomity Samuel Eto. W sezonie 2004/2005 świat opanowała „Ronaldinhomania”, a talent Brazylijczyka zaczęto porównywać do największych w historii piłki nożnej jak; Pele, Maradona, Cruyff. Ronaldinho Gaucho był na samy szczycie, strzelając choćby przepiękne gole w Lidze Mistrzów dla Chelsea Londyn czy AC Milan. Kulminacją był chyba mecz Realu Madryt z Barceloną,  w którymGalaktyczni( w składzie z Ronaldo, Zidanem, Roberto Carlosem Beckham, Figo) na własny stadionie zostali rozłożenie na łopatki przegrywając 0:3 z Barcą. W spotkaniu tym Ronaldinho strzelił dwie niesamowite bramki po kilkudziesięciometrowym krosie, mijając piłkarzy Realu niczym tyczki w slalomie. Wyczyn ten docenili nawet kibice z Madrytu, którzy nagrodzili fenomenalnego Brazylijczyka owacją na stojąco. Tego sezonu Ronaldinho wraz z drużyną zdobył Mistrzostwo Hiszpanii i Superpuchar Hiszpanii.

Zwycięstwo w Lidze Mistrzów

Gra Brazylijczyka w 2005 r. została w końcu doceniona przez France Football, który we wcześniejszych latach z braku sukcesów klubowych omijał Ronaldinho jako laureata tej prestiżowej nagrody. Znakomita passa Barcelony z jej największym asem trwała nadal. Do Ronaldinho dołączył przyszły najlepszy piłkarz świata Lionel Messim, a tacy piłkarze jak Xavi i Iniesta na dobre rozwinęli swe skrzydła, tym samy Barcelona stało się drużyną wręcz idealną. Rezultatem tego wszystkiego był triumf w Lidze Mistrzów, po raz pierwszy od 1992 roku. Do tego sukcesu Ronaldinho dołożył również Mistrzostwo Hiszpanii i Superpuchar Hiszpanii.

MŚ w Niemczech

Ronaldinho jechał na tą imprezę jako największa gwiazda futbolu, a wraz kolegami miał sięgnąć po szósty tytuł Mistrza Świata. Wszystko zaczęła się dobrze, efektowne zwycięstwa w fazie grupowej i w 1/8 finału sprawiały sprawiły, że Brazylia nadal byłą główny faworytem. W ćwierćfinale Ronaldinho spotkał się z drużyną Francji. Meczu nadano otoczkę rewanżu z finału MŚ z 1998 r. Niestety fatum Francji nadal pozostało, a nadzieję na kolejne mistrzostwo tak samo jak w 1998 r. odebrał Zinedine Zidane, strzelając jedynego gola w tym meczu.

Kolejne sezony w Barcelonie

Forma podłamanego Ronaldinho po nieudanych MŚ nieco spadła, tak samo jak zespołu. Mimo pozyskania znakomitego francuskiego napastnika w postaci Thierry’ego Henry, Barca już nie zachwycała tak jak w poprzednich sezonach. Straciła prym w Primera Division na rzecz Realu i nie zwojowała ponownie Ligi Mistrzów. Nie znaczy to, że Brazylijczyk notował słabe występy, bo co jakiś czas błysną talentem jak choćby w meczu w którym strzelił gole przyjmując w biegu piłkę na klatkę piersiową, a potem przewrotką wpakował ją do siatki. Bramka ta zdaniem wielu przyćmiła słynny gol z przewrotki Rivaldo.

AC Milan

Ronaldinho grał w Barcelonie do 2008 r., nękany przez kontuzje, mecze często rozpoczynał na ławce rezerwowych, a gdy grał nie zachwycał już tak jak dawniej. Pojawiły głosy, że Brazylijczyk już się wypalił w Barcelonie i czas na opuszczenie tego klubu.

I tak się stało!. Latem 2008 roku, Ronaldinho dołączył do AC Milan, odrzucając lukratywną ofertę z Manchester City . Ronaldinho grał w barwach Milanu do 2010 r.. W pierwszym sezonie strzelił 10 bramek, a w kolejnym wyróżniał się ilością asyst stając jednym z najlepszych dogrywających w lidze. To jednak nie przekonało trenera Milanu, którzy co raz częściej kazał Ronaldinho zaczynać mecz na ławce rezerwowych. Podczas gry w Mediolanie zdobył 25 bramek i tyle samo asyst.

Flamengo

Pod koniec 2010 r. Ronaldinho został sprzedany do Flamengo za 3 mln euro. Od razu został kapitanem drużyny. Ronaldinho zadebiutował w koszulce Flamengo w wygranym przez nich meczu (1-0) z Novą Iguaçą 02.02.2011. Pierwszą bramkę dla nich zdobył z rzutu karnego z Bovistą 06.02.2011, w wygranym meczu przez nich 3-2.

Podsumowanie

Jak się to rozkłada na poszczególne kluby , w których gwiazdor występował?

W Gremio Porto Alegre na boisku pojawił się w 52 meczach, zdobywając 24 gole. Według danych , w tym klubie nie zaliczył żadnej asysty.

W kolejnym klubie, dla którego grał młody piłkarz, czyli Paris Saint – Germain, na murawie kibice mogli zobaczyć go 77 razy. Podczas wszystkich meczy rozegranych dla francuskiego klubu 25 razy pokonał bramkarza przeciwników i zaliczył 18 asyst.

W FC Barcelona rozpoczął się prawdziwy popis. Ronaldinho wziął udział w sumie w 207 meczach, doprowadzając do rozpaczy golkiperów przeciwników aż 95 razy. Może się również pochwalić niewiele mniejszą liczbą asyst, ponieważ według statystyk, w tym klubie zaliczył ich aż 79.

Nic dziwnego, że taka skuteczność i finezja na boisku , niejednokrotnie została doceniona. Na koncie Ronaldinho jest bowiem mnóstwo odznaczeń, które w świecie piłki nożnej są na wagę złota.

Począwszy od roku 1999 , kiedy to został uznany za najlepszego piłkarza Pucharu Konfederacji, jak również króla strzelców Pucharu Konfederacji, zaszczytne tytuły namnażały się. Następnym indywidualnym sukcesem było zdobycie tytułu najlepszego piłkarza, przyznany przez portal La Liga, w sezonach 2003/2004 oraz 2005/2006. Został również wybrany najlepszym południowo -amerykańskim piłkarzem w sezonie 2003/2004, również za sprawą portalu La Liga. Doceniono go również w Lidze Mistrzów. W Sezonie 2004/2005 został wybrany najlepszym napastnikiem Ligi Mistrzów. W sezonie 2005/2006 zasłużył na dwa tytuły: pierwszy z nich to najlepszy piłkarz Ligi Mistrzów oraz wicekról strzelców. Do tego dochodzą jeszcze takie tytuły jak piłkarz dekady,Golden Foot z 2009 roku, dwukrotny tytuł Piłkarza Roku według FIFY. Przyznano mu również Złota Piłkę , Brązową Piłkę Klubowych Mistrzostw Świata, oraz dwukrotny tytuł Obcokrajowca roku.

Ronaldinho kocha piłkę nożną, i zdaje sobie sprawę , jak wielu młodych ludzi chciałoby odnieść taki sukces jak on. Dlatego postanowił im to ułatwić. Pod koniec 2006 roku, otworzył w Sao Paulo ośrodek piłkarski o nazwie „Instytut Ronaldinho”. Tam, dzieci z ubogich rodzin mogą pod okiem profesjonalnych trenerów doskonalić swoje umiejętności piłkarskie. Być może w ten sposób Ronaldinho wytrenuje swojego przyszłego następcę, który kiedyś zajmie jego miejsce w historii piłki nożnej. Jednak jeszcze nie teraz. Piłkarz nadal jest w doskonałej formie i ma w planach jeszcze długo cieszyć kibiców swoją finezyjną techniką, bez względu na to w jakich barwach będzie występował.

 

źródło: wikipedia