Category Archives: Legendy Futbolu

Zinedine Zidane

Zinedine Yazid Zidane

Data i miejsce urodzenia: 23.06.1972, Marsylia
Narodowość: Francja
Pozycja na boisku: Pomocnik

Największe osiągnięcia

Zinedine Zidane

  • Mistrz Świata z 1998 (Francja)
  • Wicemistrz Świata z 2006 (Niemcy)
  • Mistrz Europy z 2000 (Belgia i Holandia)
  • Zdobywca Pucharu Europy (Real Madryt) – 2002
  • 2-krotny zdobywca Superpucharu Europy – 1996 (Juventus), 2002 (Real Madryt)
  • 2-krotny zdobywca Pucharu Interkontynentalnego – 1996 (Juventus), 2002 (Real Madryt)
  • 2-krotny Mistrz Włoch (Juventus) – 1997, 1998
  • 2-krotny zdobywca Superpucharu Włoch – 1997, 1998
  • Mistrz Ligi Hiszpańskiej (Real Madryt) – 2003
  • 2-krotny zdobywca Superpucharu Hiszpanii – 2001, 2003
  • Zdobywca Złotej Piłki France Football – 1998, drugi w 2000 oraz trzeci w 1997
  • 3-krotnie Najlepszy Piłkarzem Świata FIFA – 1998, 2000, 2003, drugi w 2006, oraz trzeci w 1997 i 2002
  • Najlepszy Piłkarz Świata według World Soccer – 1998
  • Najlepszy Zagraniczny Piłkarz Ligi Włoskiej – 1997, 2001
  • Najlepszy Piłkarz Ligi Włoskiej – 2001
  • Piłkarz Roku Ligi Francuskiej – 1996
  • Najlepszy Piłkarz ME – 2000
  • Złota Piłka za Najlepszego gracza MŚ w 2006
  • Najlepszy Francuski Piłkarz 0 1998, 2002
  • 3- krotnie w „11” roku UEFA – 2001, 2002, 2003
  • Zwycięzca w sondzie UEFA na Najlepszego Europejskiego Piłkarza ostatnich 50 lat – 2004
  • Zdobywca 31 goli w 108 meczach dla reprezentacji Francji
  • Ogółem zdobywca 126 goli w 614 meczach seniorskich

Zinedine Yazid Zidane urodził się 23 czerwca 1972 roku w Marsylii, występował na pozycji pomocnika, nosząc przydomek „Zizou„. 108–krotny reprezentował swój kraj,  zdobywając Mistrzostwo Świata 1998 roku oraz Mistrzostwo Europy dwa lata później. Był laureatem plebiscytu Złota Piłka w 1998 roku, wybrano go także najlepszym zawodnikiem Mistrzostw Świata 2006, w których był finalistą. Mistrz rozgrywania akcji o bajecznej technice.

Grał w klubach: AS Cannes, Girondins Bordeaux, Juventusie Turyn oraz Realu Madryt, z którym w 2002 roku wygrał Ligę Mistrzów. Trzy razy był wybierany Piłkarzem Roku FIFA, raz okrzyknięto go najlepszym zawodnikiem w Europie. W 2004 znalazł się na liście stu najlepszych żyjących piłkarzy na świecie sporządzonej przez Pele.

Piłkarską karierę zawodnik zakończył w 2006 roku po mistrzostwach świata.

Kariera klubowa

AS Cannes

Zinedine Zidane przygodę z futbolem rozpoczął już w 1982 roku kiedy dołączył do szkółki juniorów klubu US Saint-Henri, jego stadion znajdował się bowiem w jednej z dzielnic Marsylii, w której mieszkał. Potem Zidane trenował w juniorskich zespołach SO Septèmes-les-Vallons. W wieku czternastu lat wyruszył na nabór do ligi juniorów, gdzie został zauważony przez skauta AS Cannes. W wieku 17 lat zadebiutował w dorosłej kadrze tej drużyny. 8 lutego 1991 roku zdobył pierwszą bramkę. W pierwszym sezonie w zespole z Cannes Zidane wystąpił w dwóch ligowych spotkaniach, w następnym sezonie nie pojawił się już ani razu na boisku. W kolejnym (1990/1991) był już podstawowym zawodnikiem zespołu. W wieku 20 lat, ze zdobyczą pięciu bramek, został jednym z najlepszych strzelców drużyny.

Bordeaux

Latem 1992 roku przeniósł się do Girondins Bordeaux. Tam od razu był podstawowym graczem zespołu. W pierwszym sezonie zdobył 10 bramek. W 1995 roku zdobył Puchar Intertoto, a w 1996 roku dotarł do aż do finału Pucharu UEFA. W 1995 roku chęć pozyskania Zidane’a wyraził trener Blackburn Rovers  Kenny Dalglish.

Juventus

W czerwcu 1996 roku Zidane stał się zawodnikiem Juventusu Turyn, który zapłacił za niego trzy miliony funtów. Miał udział w wywalczeniu przez klub mistrzostwa Włoch oraz Pucharu Interkontynentalnego. W sezonie 1996/1997 włoski klub dotarł też do finału Ligi Mistrzów, przegrywając wówczas 3:1 z Borussią Dortmund. W pierwszym roku pobytu w Turynie Zidane wystąpił w 29 meczach i zdobył 5 goli.

Siedem goli w 32 spotkaniach ligi włoskiej, Zidana w kolejnym sezonie pomogło Juventusowi obronić tytuł mistrza Włoch. W Lidze Mistrzów wystąpił trzynaście razy  strzelając pięć bramekI dotarł do finału rozgrywek w którym uległ Realowi Madryt. Rozgrywki ligowe w następnym sezonie Juventus zakończył na szóstym miejscu, potem dwa razy z rzędu zdobył drugie miejsce. Dla Juventusu Zidane zagrał 151 meczów w Serie A, strzelając 24 gole. W Lidze Mistrzów w 35 występach zanotował osiem trafień.

Real Madryt

W 2001 za 76 milionów euro Zidane trafił do Realu Madryt, rekord był niepobity aż do 2009 roku. 15 maja 2002 roku w finale Ligi Mistrzów w meczu z Bayerem Leverkusen zdobył bardzo ważną i piękną bramkę strzałem z woleja ustalając wynik na 2:1 i zapewniając Realowi dziewiąty w historii klubu Puchar Europy. W kolejnym sezonie Zidane zdobył Superpuchar Europy, a także Superpuchar Hiszpanii. Po raz trzeci został też Piłkarzem Roku FIFA.

Po nieudanym sezonie zapowiedział zakończenie kariery, ostatnie spotkanie w barwach Realu Madryt rozegrał 7 maja 2006 roku.

Kariera reprezentacyjna

Zidane w młodzieżowych reprezentacjach swojego kraju wystąpił łącznie 30 razy strzelając cztery bramki.

Były piłkarz posiada podwójne obywatelstwo – francuskie i algierskie, był więc uprawniony do gry w reprezentacji Algierii. Pierwszy występ w barwach reprezentacji Francji Zidana miał miejsce 17 sierpnia 1994 roku i był to towarzyski mecz z Czechami.  „Zizou” wszedł w 63 minucie i strzelił dwie bramki ratując remis. Aimé Jacquet zaczął na nim opierać grę drużyny narodowej.

W 1998 roku Zidane, razem z reprezentacją Francji wywalczył mistrzostwo świata, sam zaś został wybrany najlepszym piłkarzem finału. Zespół W finale Francja pokonała 3:0 Brazylijczyków. Zidane zobył w tym meczu dwa gole. Wcześniej, w  fazie grupowej turnieju, został ukarany czerwoną kartką.

Bardzo udanym turniejem było też Euro 2000, Francuz był jedną z gwiazd. W finałowym meczu dowodzeni przez Zidane Francuzi pokonali po dogrywce Włochów.

W 2002 Mistrzostwa Świata odbywały się w Korei Południowej i Japonii. Zidane wystąpił jedynie w przegranym 0:2 meczu z Danią, z gry we wcześniejszych meczach eliminowała go Kontuzja. Francuzi nawet nie wyszli z grupy.

Mistrzostwa Europy 2004 także wypadły zdecydowanie poniżej oczekiwań. Drużyna Jacques’a Santiniego została wyeliminowana w ćwierćfinale. Ale Zidane rozgrywał dobre mecze.

Koniec kariery i powrót

Po porażce z Grekami na Euro 2004 Zidane postanowił zakończyć reprezentacyjną karierę. Rok później jednak, na prośbę selekcjonera – Raymonda Domenecha „Zizou” powrócił i ponownie został wybrany kapitanem drużyny. Razem z nim do kadry powrócili również Claude Makélélé oraz Lilian Thuram.

27 maja 2006 tego samego roku Zidane zaliczył setny występ w reprezentacji Francji.

Mistrzostwa Świata 2006

Mundial 2006 Francuzi rozpoczęli nienajlepiej, bo od dwóch remisów.Trzeci mecz z Togo jednak wygrali i wyszli z grupy. W 1/8 finału z Hiszpanią Zidane zaliczył asystę, a także zdobył gola w 92 minucie. W ćwierćfinale Francja pokonała 1:0 z Brazylię, a „Zizou” został wybrany przez FIFA najlepszym zawodnikiem spotkania. Cztery dni później,  w półfinałowym pojedynku z Portugalią zdobył jedynego gola, wykorzystując rzut karny.

W Finale Francja trafiła na dobrze dysponowane Włochy, które wcześniej straciły tylko jednego gola. O wszystkim musiała zadecydować dogrywka.

W 110. minucie Włoch Marco Materazzi po raz kolejny obraził rodzinę Zidana, czego ten nie wytrzymał i uderzył go głową:

 

W efekcie Zidane otrzymał czerwoną kartkę, a Francuzi przegrali w rzutach karnych 5:3. Zidane jednak został wybrany najlepszym zawodnikiem Mistrzostw Świata 2006. Po nich zakończył piłkarską karierę.

Prezydent Francji – Jacques Chirac nazwał Zidane’a bohaterem narodowym Francji.

W wyniku decyzji FIFA, chcącej wyjaśnić to zdarzenie Materazzi został ukarany karą finansową pięciu tysięcy franków szwajcarskich i zdyskwalifikowany na dwa mecze. Francuz dostał z kolei karę 7,5 tysiąca franków szwajcarskich i zakaz gry w trzech meczach. Ponieważ zakończył karierę w zadośćuczynieniu przez trzy dni wykonywał prace społeczne na rzecz FIFA.

Zidane jest z pochodzenia Kabylem. Jego rodzice w 1953 roku wyemigrowali ze wsi Aguemone w północno-zachodniej Algierii do stolicy Francji, a stamtąd kilka lat później przeprowadzili się do Marsylii. Zidane dorastał w jednej z jej najbiedniejszych dzielnic.

źródło: wikipedia

Marco Van Basten

Marco van Basten

Marco van Basten, to po Johanie Cruyffie, najwybitniejszy piłkarz holenderski, jak również jeden z najbardziej skutecznych napastników w historii futbolu. Van Bastena nazywano napastnikiem idealnym, posiadał znakomite warunki fizyczne, był silny szybki, świetnie uderzał z dystansu i dryblował. Jego wspaniałą karierę przerwała przedwcześnie kontuzja.

Data i miejsce urodzenia: 31. 10. 1964, Utrecht
Narodowość: Holandia
Pozycja na boisku: Napastnik

Marco van Basten

Największe osiągnięcia

  • Mistrz Europy z 1988 roku
  • 3-krotny Mistrz Holandii – 1982, 1983, 1985 (Ajax Amsterdam)
  • Zdobywca Pucharu Holandii – 1983, 1986 (Ajax Amsterdam)
  • Zdobywca Pucharu Zdobywców Pucharów – 1987 (Ajax Amsterdam)
  • 4-krotny Król Strzelców Ligi Holenderskiej
  • 3-krotny Mistrz Włoch – 1988, 1992, 1993 (AC Milan)
  • Zdobywca Superpucharu Włoch – 1988, 1992, 1993
  • 2-krotny Król Strzelców Ligi Włoskiej(AC Milan) – 1990 (19 goli), 1992 (25 goli)
  • 2-krotny zdobywca Pucharu Europy – 1989, 1990 (AC Milan)
  • Zdobywca Superpucharu Europy – 1990 (AC Milan)
  • 2-krotny Zdobywca Pucharu Interkontynentalnego (AC Milan) – 1989, 1990
  • 3-krotny laureat Złotej Piłki France Football – 1988, 1989, 1992
  • Najlepszy Piłkarz FIFA – 1992
  • 2-krotny Najlepszy Piłkarz roku według World Soccer – 1988, 1992
  • Król Strzelców Mistrzostw Europy -1988 (5 goli)
  • Najlepszy Piłkarz Mistrzostw Europy – 1988
  • Najskuteczniejszy piłkarz Pucharu Europy – 1989
  • Zdobywca Złotego Buta – 1986
  • Zdobywca 24 goli dla Reprezentacji Holandii
  • Ogółem zdobywca 218 goli w 280 meczach seniorskich

Początki i kariera w Ajaxie

Marco Van Basten przygodę z piłką nożną rozpoczynał w lokalnych klubach w Utrechcie(Elinkwijk i UVV Utrecht). Jako nastolatek został zauważony przez obserwatorów z Ajaxu Amsterdam i 1981 roku podpisał kontrakt z tym klubem. Zadebiutował w kwietniu 1982 roku w zwycięskim meczu z Nijmegen, w którym to strzelił swego pierwszego gola w barwach tego klubu. Kariera van Bastena rozwijała się szybko, w kolejnym sezonie jak równy z różnym rywalizował o pozycję napastnika ze znakomitym Wimem Kieftem. Gdy ten opuścił klub w 1983 roku, Marco van Basten stał się głównym napastnikiem Ajaxu, mając 19 lat.

Rozpoczął się festiwal bramek w wykonaniu Van Bastena. W sezonie 1983/84 został po raz pierwszy „Królem strzelców” zdobywając 28 goli. Liderem w tym aspekcie był cztery lata z rzędu! Szczeglónie sezon 1986/87 był rekordowy dla van Bastena, gdyż w 26 meczach ligowych zdobył 37 bramek, zdobywając tym samy Złotego Buta dla najskuteczniejszego napastnika w Europie. Grając dla Ajaxu zdobył trzy Mistrzostwa Holandii, dwa Puchary i jeden Super Puchar. W ostatnim sezonie w Amsterdamie wygrał z kolegami Puchar Zdobywców Pucharów, strzelając jedyną bramkę dla przeciwnej drużyny – Lokomotive Lipsk. Dla Ajaxu zdobył 128 goli w 133 meczach. Holenderski piłkarz był na ustach menadżerów największych europejskich potęg.

AC Milan

W 1987 roku ostatecznie przeniósł się do Włoskiego AC Milan, wraz z kolegą z zespołu Frankiem Rijkardem, dołączył do nich również Ruud Gullit. W ten sposób powstało jedne z największych klubowych trio, które siało postrach na stadionach włoskich jak i europejskich. Jednak pierwszy sezon nie do końca był udany dla Holendra, doznał on kontuzji kostki i pauzował przez dłuższy czas rozgrywając tylko 11 meczów ligowych. Mimo tego AC Milan zdobył Mistrzostwo Włoch.
Po wyleczeniu kontuzji i rewelacyjnym występie na wygranych Mistrzostwach Europy w 1988 r., van Basten był największą gwiazdą piłki. Został nagrodzony pierwszą Złotą Piłką. Świetną formę z ME podtrzymał w kolejnym sezonie w Milanie. Wraz z równie utalentowanym Gullitem i Rijkardem zwyciężył Seria A i doszedł do finału Pucharu Europy, gdzie Milan spotkał się z Steauą Bukareszt. Drużyna Sylvio Berlusconiego nie dała szans klubowi z Rumunii, gromiąc rywali 4:0, po dwie bramki strzelili Gullit i van Basten. Kolejnym trofeum był Puchar Interkontynentalny. Van Basten ponownie został laureatem Złotej Piłki.

Bliźniaczy, a nawet lepszy wyczyn w Europejskich rozgrywkach Milan osiągnął w sezonie 1989/1990. Marco van Basten wraz z kolegami zdobył wszystko co się da zdobyć na arenie międzynarodowej; drugi z rzędu Puchar Europy, Puchar Interkontynentalny oraz Superpuchar Europy. Marco został też „Króle strzelców” Serii A z dorobkiem 19 bramek. Nieudane Mistrzostwa Świata spowodowały, że notowania Marco nieco spadły. W 1992 roku van Basten pomógł Milanowi zdobyć wyczekiwane przez kilka lat mistrzostwo kraju. Natomiast w Lidzie Mistrzów, w meczu przeciwko IFK Goteborg, pobił rekord tych rozgrywek strzelając 4 bramki w tym jedną z przepięknej przewrotki. Sezon w Milanie, Holender zakończył z koroną najlepszego strzelca Serii A(25 goli). Dobra połowa sezonu 1992/1993 spowodował, że van Basten ponownie został już trzecią Złotą Piłką, wyrównując rekord Michela Platiniego i Johana Cruyffa.

Niestety co raz bardzie Holendrowi doskwierająca kontuzja kostki i musiał się poddać operacji. Na boisko wrócił na kilka gier przed zakończeniem sezonu. Zagrał w finałowym meczu Ligi Mistrzów z Olympique Marsylia, Milan przegrał 1:0, i jak się okazało był to ostatni występ tego wybitnego zawodnika w Milanie. Kolejne dwa lata w klubie van Basten spędzał na próbie odzyskania pełnej funkcjonalności stawu skokowego, jednak bez powodzenia.
W dniu 17 sierpnia 1995 r., przy rozpaczy wielu kibiców ogłosił zakończenie kariery. Miał wówczas niespełna 31 lat.

Kariera Reprezentacyjna

Van Basten, swoją równie wielką karierę w reprezentacji zaczynał od młodzieżówki, gdzie w 1983 roku startował na Młodzieżowych Mistrzostwach Świata. Ale już tego samego roku zadebiutował w reprezentacji seniorskiej strzelając w trzech meczach dwie bramki. Jednak Marco van Basten i Oranje fanom piłki nożnej kojarzą się głównie z Mistrzostwami Europy z 1988 roku. Na tym turnieju odbywającym się w RFN, talent van Basten rozbłysną najjaśniej, a team Holenderski z takimi indywidualistami jak Ruud Gullit, Frankn Rijkard i Ronal Koeman był nazywany drużyną niemal doskonałą.

Van Basten w drugim meczy turnieju ustrzelił Anglikom hat-tricka. Było to ważne zwycięstwo gdyż „Pomarańczowi” rozpoczęli turniej od porażki z ZSSR. Następnie było zwycięstw z Irlandią i awans do półfinału(w rozgrywkach uczestniczyło 8 zespołów). Tam Marco z kolegami spotkał się z gospodarzami turnieju. W meczu tym, w 88 minucie strzelił zwycięskiego gola na 2:1 i Holandia mogła się cieszyć z finału.

W finałowym meczu Oranje spotkali się ze swoimi pogromcami z grupy, Reprezentacją ZSSR. Główne skrzypce w tym meczu grali Gullit i van Bastem. Pierwsza bramka podał po dośrodkowaniu i zgraniu głową piłki przez Marco do Gullita, który z główki wpakował piłkę do siatki. W drugiej połowie padła jedna z najbardziej spektakularnych bramek w historii ME. Po dośrodkowaniu piłki z lewej strony, van Bastena potężnym ale i bardzo dokładnym volleyem posłał piłkę pod poprzeczką. Holendrzy zdobyli pierwsze międzynarodowe trofeum, a van Basten był na ustach wszystkich.

Potencjał w reprezentacji Holandii był niesamowity, dlatego na Mistrzostwa Świata w 1990 r. „Pomarańczowi” jechali jako jedni z głównych faworytów. Jednak ich gra nie zachwycała. Po dwóch remisach i zwycięstwo awansowali do następnej fazy. Tam spotkali się z przyszłymi Mistrzami – RFN. Mecz ten przegrali 1:2 i odpadli z turnieju, na którym van Bastenowi nie udało się się strzelić żadnego gola.

Na kolejnej wielkiej imprezie, Mistrzostwach Europy odbywające się w Szwecji, Holendrzy mieli obronić tytuł. W grupie ograli 3:1 Niemców, a na szpicy brylował Dennis Bergkamp. W półfinale Holendrzy spotkali się z rewelacją rozgrywek Danią z fantastycznym Peterem Schmeichelem na bramce. Po 90 minutach gry i dogrywce był remis 2:2. Doszło do rzutów karnych, do jednego z nich podszedł Marco van Basten i jak się okazało był to jeden z najbardziej pechowych mementów w karierze wybitnego piłkarza, gdyż obroniony przez Schmeichela strzał va Bastena, zadecydował o tym, że Dania zagra w finale. Van Basten z powodu kontuzji i przedwczesnego odejścia na piłkarską emeryturę nie miał więcej okazji na pokazanie swoich niezwykłych umiejętności jako reprezentant. W 58 meczach strzelił 24 bramek dla Oranje.

Kariera trenerska

Holender dopiero po 7 latach od oficjalnego zakończenia kariery, za namową dawnego kolegi z drużyny Johna van’t Schipa, podjął pracę jako szkoleniowiec. Na początku pracował jako asystent i trener juniorów w Ajaxie Amsterdam. W 2004 roku, nie mając większego doświadczenia, niespodziewanie został selekcjonerem reprezentacji Holandii. Jego decyzje szybko wzbudziły sporo kontrowersji, gdyż w ramach odmładzania drużyny nie powołał na MŚ w 2006 roku kilku wieloletnich pewniaków jak; Clarence’a Seedorfa, Edgara Davidsa czy Patrickiem Kluivertem. Podopieczni van Bastena nie sprostali wyzwaniom i celom, odpadając w 1/8 finału z Portugalią.

Mimo iż w opinii wielu ekspertów mistrzostwa nie były dla podopiecznych van Bastena udane, przedłużono z nim kontrakt do 2010 r. W tym czasie popadł on konflikt z kilkoma piłkarzami m.in z Ruudem van Nistelrooyem.
Mistrzostwa Europy w 2008 r., rozpoczęły się dla van Bastena znakomicie. Trzy wygrane w grupie, w tym wysoko z Francją i Włochami, sprawiły iż Holandię upatrywano jako głównego faworyta do zwycięstwa w turnieju. Wszystko prysło w kolejnej fazie, gdzie Holandia nie wiadomo z jakiej przyczyny prezentowała się zupełnie inaczej niż parę dni wcześniej, przegrywając z Rosją 1:3. Po mundialu van Basten zakończył swoją przygodę z reprezentacją.
W  2008 r. objął posadę trenera w Ajaxie Amsterdam, ale z powodu słabych wyników zdymisjonował w maju 2009 r.

W plebiscycie na 100 Największych Holendrów, Marco van Basten zajął 25 miejsce. W ankiecie zorganizowanej przez France Football, uplasował się na 8 pozycji wśród najlepszych piłkarzy stulecia.

 

info:wikipedia

Ronaldo

Ronaldo Luis Nazario de Lima

Data i miejsce urodzenia: 18.09.1976, Rio de Janeiro
Narodowość: Brazylia
Pozycja na boisku: Napastnik

Ronaldo

Największe osiągnięcia

  • Mistrz Świata: 1994 (USA), 2002 (Niemcy)
  • Wicemistrz Świata: 1998 (Francja)
  • 2-krotny zwycięzca Copa America (Mistrzostwo Ameryki Płd.): 1997, 1999
  • Zdobywca Pucharu Konfederacji: 1997
  • Zdobywca Pucharu Zdobywców Pucharu: 1997 (FC Barcelona)
  • Zdobywca Pucharu UEFA: 1998 (Inter Mediolan)
  • Zdobywca Pucharu Interkontynentalnego: 2002 (Real Madryt)
  • 2-krotny zdobywca Złotej Piłki France Football: 1997, 2002, drugi w 1996, trzeci w 1998
  • 3-krotny Najlepszy Piłkarz FIFA: 1996, 1997, 2002, oraz drugi w 1998 i trzeci w 2003
  • 3-krotny Najlepszy Piłkarz Świata według World Soccer – 1996, 1997, 2002
  • Król strzelców MŚ w 2002
  • Najlepszy Piłkarz MŚ w 1998
  • Mistrz Brazylii (Corinthians): 2009
  • 2-krotny Mistrz Hiszpanii (Real Madryt): 2003, 2007
  • Zdobywca Pucharu Hiszpanii: 1997 (FC Barcelona),
  • Zdobywca Pucharu Holandii (PSV Eindhoven): 1996
  • 2-krotny zdobywca Pucharu Brazylii
  • Król strzelców Ligi Holenderskiej (PSV): 1995 r.
  • 2-krotny Król strzelców Ligi Hiszpańskiej: 1997 (FC Barcelona), 2004 (Real Madryt)
  • Złoty But dla najlepszego strzelca w Europie: 1997
  • Najlepszy Piłkarz Ligi Włoskiej: 1998
  • Sportowiec Roku według BBC: 2002
  • Sportowy Powrót Roku: 2002
  • „11” wszech czasów według France Football: 2007
  • Najlepszy strzelec MŚ w historii: 15 goli na trzech MŚ
  • Zdobywca 62 goli w 97 meczach dla reprezentacji Brazylii (Rekord)
  • Ogółem Zdobywca 309 goli w 440 meczach seniorskich

Ronaldo Luís Nazário de Lima urodził się 22 września 1976 w Rio de Janeiro. Oprócz brazylijskiego posiada także obywatelstwo Hiszpanii.

Największym sukcesem piłkarskim zawodnika jest złoty medal na MŚ 1994 w USA oraz MŚ 2002 i tytuł króla strzelców na mistrzostwach 2002.

Kariera klubowa

Cruzeiro

Pierwszym zawodowym klubem Ronaldo, do którego trafił wieku 16 lat, było Cruzeiro Belo Horizonte. Został przedstawiony kierownictwu drużyny przez Jairzinho – byłego reprezentanta Brazylii. Jairzinho, widząc w piłkarzu wielki talent, wcześniej wykupił Ronaldo z klubu juniorskiego Sao Christovao , za 10 tysięcy dolarów. Cruzeiro z kolei zapłaciło Jairzinho za część praw do Ronaldo 50 tysięcy dolarów. Swój pierwszy oficjalny mecz zagrał 25 maja 1993.

Dobre występy w drużynie juniorów, a także odejście z klubu jednego z napastników spowodowały, że znalazł się na stałe w pierwszym składzie. Niedługo potem miał szansę na pierwszy w karierze tytuł mistrza Brazylii. W finale Recopa 1993 przeciwko Sao Paulo FC doszło do serii rzutów karnych. Ronaldo nie wykorzystał jedenastki, a Cruzeiro przegrało tytuł.

Do historii przeszedł jego wyczyn w spotkaniu z Bahii (7 listopada 1993), w którym 17-letni Ronaldo strzelił 5 z 6 goli dla swojego klubu. Jest 6. graczem w historii rozgrywek o mistrzostwo Brazylii, który dokonał podobnego wyczynu (rekord został pobity w 1997 roku przez Edmundo, który zdobył 6 bramek w jednym meczu).

Kilka dni po wspaniałym wyczynie otrzymał pierwsze powołanie do reprezentacji, na mecz z Niemcami, w którym jeszcze nie zagrał. To powołanie Ronaldo zawdzięczał też występom w Supercopa 1993. Tu w 4 spotkaniach zdobył 8 bramek. Kibice okrzyknęli go przydomkiem „Matador Azul” (Niebieski Zabójca, od koloru strojów klubu w którym grał), a słowo „matador”, oznaczające niezwykle skutecznego napastnika, weszło do kanonu słownictwa brazylijskich komentatorów.

W mistrzostwach stanu Minas Gerais (Campeonato Mineiro), dalej imponował swoją znakomitą skutecznością. W 18 meczach tych mistrzostw zdobył 22 gole, zostając królem strzelców, jegoCruzeiro zdobyło tytuł.

23 marca 1994 w meczu przeciwko Argentynie, wygranym przez Brazylię 2-0 Ronaldo zadebiutował w reprezentacji. W drużynie był już Ronaldo, stąd nasz bohater otrzymał przydomek „Ronaldinho”.  W następnym meczu, rozegranym 4 maja przeciwko Islandii, strzelił swoją pierwszą bramkę. Cruzeiro już w kwietniu wykupiło za milion dolarów resztę praw do piłkarza.

Ronaldo wziął zaś udział w Copa Libertadores 1994. Rozegrał w nim 8 meczów i strzelił 2 gole. Jego drużyna odpadła w 1/8 finału z chilijskim Unión Española. Ronaldo utkwił w pamięci kibiców dzięki bramce strzelonej Boca Juniors, kiedy przeszedł z piłką prawie połowę boiska mijając argentyńskich zawodników.

Ronaldo został powołany na Mistrzostwa Świata 1994. Nie zagrał jednak na nich ani jednego meczu.

PSV Eindhoven zapłacił za niego 6 milionów dolarów i Ronaldo znalazł się w Europie. Został najdroższym piłkarzem wytransferowanym z brazylijskiego klubu za granicę.

Ronaldo grając w Cruzeiro rozegrał 44 spotkania i strzelił w nich 44 gole, zdobył tytuł króla strzelców Campeonato Mineiro, które jego zespół wygrał oraz Supercopa Libertadores, został też wicekrólem Campeonato Brasileiro.

PSV

PSV zapłaciło za piłkarza 6 milionów dolarów. W swoim debiutanckim sezonie gry dla nowego klubu,  rozegrał w I lidze 33 mecze i strzelił 30 goli. Został królem strzelców i pierwszym od siedmiu lat zawodnikiem, któremu udało się zdobyć przynajmniej 30 bramek.

W tym samym sezonie Brazylijczyk zaliczył debiut w europejskich pucharach. W spotkaniu przeciwko Bayerowi Leverkusen strzelił trzy gole. Niestety PSV odpadło.

W całym sezonie Ronaldo wystąpił w 36 meczach i strzelił 35 bramek. Na początku nowego sezonu Il Fenomeno doznał pierwszej kontuzji w karierze – pęknięcia kości goleniowej. Ale mógł grać już w rundzie wiosennej, w której w 13 meczach strzelił 12 bramek. W całym sezonie wyszedł na boisko 21 razy i zdobył 19 goi. Następnym klubem Brazylijczyka była FC Barcelona, która wydała na transfer 19 milionów dolarów.

FC Barcelona

Jeden sezon spędzony w Barcelonie był prawdopodobnie jego najlepszym w całej karierze. Tylko w samej Primera División w 37 spotkaniach dobył 34 gole. Rok 1996 zwieńczył tytuł najlepszego piłkarza świata według plebiscytów FIFA i World Soccer Magazine.

Był też drugi w najważniejszym plebiscycie o Złotą Piłkę. W całym sezonie 1996/1997 Ronaldo strzelił aż 47 goli w 49 meczach, zdobył Superpuchar Hiszpanii, Puchar Króla i Puchar Zdobywców Pucharów. Po tym sezonie trafił do Interu Mediolan, za kwotę 27 milionów dolarów za zerwanie kontraktu z Barceloną oraz 53 miliony dolarów za sam transfer.

Inter Mediolan

Pierwszy sezon w nowym klubie był dla Ronaldo był bardzo dobry. Świadczy o tym zdobycie wicemistrzostwa Serie A, zdobycie Pucharu UEFA, tytuł wicekróla strzelców Serie A z 25 golami na koncie, w całym sezonie w  47 meczach strzelił 34 bramki.

Pod koniec 1997 roku wygrał wszystkie najważniejsze plebiscyty na najlepszego piłkarza świata.  Następny sezon zmarnowały piłkarzowi kontuzje (29 spotkań i 15 bramek). Powszechnie uchodził za najlepszego piłkarza świata, a lata 1996 – 1998 uznaje się za najbardziej zdominowane przez jedengo piłkarza w historii futbolu.

W sezonach 1999/2000 i 2000/2001 Ronaldo przytrafiła mu się bardzo groźna kontuzja zerwania więzadeł krzyżowych w prawym kolanie. W Interze piłkarz rozegrał 99 spotkań i strzelił 59 goli. Po Mistrzostwach Świata trafił do Realu Madryt za 45 milionów euro.

Real Madryt

Kontuzje odwlokły jego debiut w Realu do października, wszedł na ostatnie 30 minut w ramach 4. kolejki w meczu przeciwko Deportivo Alaves. Strzelił dwa gole. Ronaldo nie potrafił strzelić gola przez ponad miesiąc i po raz pierwszy zaczęto mówić o jego nadwadze.

W grudniu otrzymał też wiele nagród dla najlepszego piłkarza świata. Po raz trzeci wygrał plebiscyt World Soccer Magazine, jako pierwszy piłkarz w historii oraz został piłkarzem roku FIFA, co także stanowi rekord, rok później wyrównany przez Zinedine Zidane‚a. Ronaldo drugi raz zdobył Złotą Piłka i otrzymał Złoty But dla króla strzelców Mistrzostw Świata.

W tym samym roku Ronaldo wygrywa też jako trzeci piłkarz w historii – po Eusébio i Pelé plebiscyt na najlepszego sportowca świata według BBC Sports (Personality of the Year). W tym samym sezonie zostaje Mistrzem Hiszpanii i awansuje do półfinału Ligi Mistrzów. Zdobywa też Superpuchar Hiszpanii.

W następnym sezonie Real zajął 4. miejsce w tych rozgrywkach, wygrała je zaś Valencia z 7 punktami przewagi nad Realem. Ronaldo został jednak królem strzelców z 24 golami w 32 meczach. Aż do sezonu 2006/2007 Real osiągał bardzo słabe wyniki. Brazylijczyk popadł w konflikt z nowym trenerem Fabio Capello i był tylko rezerwowym.

W zimie przeszedł do Milanu za 7,5 miliona euro i w bardzo niewielkim stopniu pomógł Realowi zdobyć tytuł Mistrza Hiszpanii. Łącznie w Realu Ronaldo strzelił 104 gole w 177 meczach, zdobył Puchar Interkontynentalny, Superpuchar Hiszpanii i dwukrotnie mistrzostwo.

AC Milan

Do Milanu Ronaldo przeszedł w 2007 roku. W drugim meczu w jego barwach, ze Sieną, strzelił swoje pierwsze bramki dla Milanu. Zaliczył też jedną asystę. W tym sezonie wystąpił w 13 meczach i strzelił w nich 7 goli. Zdobył także Superpuchar Europy i Klubowe Mistrzostwa Świata.

W sezonie 2007/2008 w spotkaniu z Livorno odniósł groźną kontuzję, która zmusiła go do rozwiązania kontraktu. Łącznie w Milanie rozegrał 20 meczów i strzelił w nich 9 goli. Występował tylko w meczach ligowych.

Corinthians Sao Paulo

Początkowo Ronaldo lecząc kontuzję trenował z Flamengo Rio de Janeiro, jednak 9 grudnia 2008 roku podpisał roczny kontrakt z ligowym rywalem tego klubu – Corinthians São Paulo. Pierwszego gola dla swojej nowej drużyny strzelił cztery dni później, w meczu przeciwko Palmeiras São Paulo. Do dziś w barwach Corinthians Sao Paulo wystąpił w 38 meczach strzelając w nich 23 gole. W ramach Campeonato rozegrał 10 spotkań i zdobył 8 bramek zostając najlepszym piłkarzem tych rozgrywek, 8 spotkań i 3 bramki w rozgrywkach o Puchar Brazylii i 20 spotkań z 12 bramkami w rozgrywkach ligowych Campeonato Brasileiro.

W 2007 roku w sondzie magazynu France Football Ronaldo został zaliczony do najlepszej jedenastki w historii futbolu.

W tym samym roku Statystycy i historycy piłkarscy IFFHS umieścili go na 2. miejscu najlepszych piłkarzy wszech czasów, tuż za innym Brazylijczykiem Pele.

Kariera reprezentacyjna

Ronaldo w reprezentacji swojego kraju zadebiutował w dniu 23 marca 1994 roku. Był to mecz towarzyski przeciwko Argentynie, a Ronaldo pojawił się na boisku na ostatnie 10 minut.

Jego pierwsze mistrzostwa to mundial w USA w 1994 roku. Co prawda jeszcze w żadnym meczu nie wystąpił, ale został od razu złotym medalistą. W 1995 zdobył srebro Copa America odbywającego się w Urugwaju.

Na Igrzyskach Olimpijskich w Atlancie Brazylia zdobyła 3. miejsce, a Ronaldo w meczu o brąz strzelił jedną z bramek. W następnym sezonie Il Fenomeno na Copa America w Boliwii strzelił tam pięć goli w 6 spotkaniach i został tym samym, wicekrólem strzelców i najlepszym piłkarzem całego turnieju, a Brazylia została złotym medalistą.

We francuskim mundialu w 1998 roku Ronaldo strzelił 4 gole i zaliczył trzy asysty. Przed meczem finałowym, w którym Brazylia ulegała gospodarzom turnieju aż 3:0 przeżył napad padaczki.

W 2002 roku na Mistrzostwach Świata w Korei i Japonii, Ronaldo zdobył złoto oraz tytuł króla strzelców mundialu. W finale dwa razy pokonał niemieckiego bramkarza.

34-letni gwiazdor kończy wieloletnią karierę, mając na koncie dwa tytuły mistrza świata i trzy nagrody dla najlepszego piłkarza roku w rankingu FIFA (1996, 1997, 2002). Początkowo Ronaldo miał rozstać się z piłką dopiero po zakończeniu trwającego w Brazylii sezonu ligowego, ale jego klub, Corinthians wcześniej odpadł z Copa Libertadores, co przyspieszyło decyzję „Il Fenomeno”.

Chciałem grać dalej, ale już nie mogę. Myślę o jakiejś akcji, a potem nie mogę jej przeprowadzić tak jak bym chciał. Przyszedł na mnie czas – powiedział Brazylijczyk.

Ronaldo zdecydował się zakończyć karierę w Corinthiansie po serii słabych występów. – Nie mogę już grać. Bardzo chciałem, ale nie mogę. Boję się, że wyjdę na boisko i ciało odmówi mi posłuszeństwa. To już czas, by odejść. Kiedyś powiedział swojej mamie: „Mamo spokojnie będę najlepszy na świecie i pomogę całej rodzinie”.

źródło: wikipedia

Romario

Romario de Souza Faria

Romario przeszedł już do historii piłki nożnej. Zarówno pod względem zakończonej już kariery sportowej, jak również z racji na swój dorobek. I mowa tutaj nie tylko o dorobku strzeleckim, ale również o zachowaniu Brazylijczyka, które delikatnie mówiąc pozostawiało wiele do życzenia.

Data i miejsce urodzenia: 29.01.1966, Rio de Janerio
Narodowość: Brazylia
Pozycja na boisku: Napastnik

Romario

Największe osiągnięcia

  • Mistrz Świata z 1994 (USA)
  • Zdobywca Pucharu Konfederacji: 1997
  • Zdobywca Copa America (Mistrzostwo Ameryki Południowej): 1989, 1997
  • Zdobywca Mistrzostwa Hiszpanii (FC Barcelona): 1994
  • Zdobywca Superpucharu Hiszpanii (FC Barcelona): 1994
  • Mistrz Holandii (PSV Eindhoven): 1989, 1991, 1992
  • Zdobywca Pucharu Holandii (PSV Eindhoven): 1989, 1990
  • Mistrz Brazylii (Vasco da Gama): 2000
  • Najlepszy Piłkarz roku według FIFA: 1993, 1994
  • Najlepszy piłkarz ligi Holenderskiej: 1989, 1990, 1991, 1992
  • Najlepszy Piłkarz Ligi Mistrzów: 1990, 1993
  • Najlepszy Piłkarz Ligi Hiszpańskiej: 1994
  • Najlepszy Piłkarz MŚ w 1994
  • Zdobywca 55 goli w 70 meczach dla reprezentacji Brazylii
  • Ogółem zdobywca 311 goli w 452 meczach w karierze seniorskiej

Nie można odmówić talentu Romario, ale również nie można stwierdzić, że był łatwym współpracownikiem. Grał, trenował i żył według własnych zasad. Chciał być gwiazdą i nią został. Piłkarz ten był w wiecznych konfliktach z trenerami, gdyż wiedział najlepiej na co go stać i uznawał, że komu jak komu, ale jemu treningi nie są potrzebne. Przecież jak chce to potrafi. I faktycznie. Podczas meczów, dreptał spokojnie, po czym nagle dostawał podanie, robił fenomenalny zwód, po którym następował dokładny strzał. Uważał, że w pełni wykonuje powierzone mu zadania i nie rozumiał, gdy trenerzy wymagali od niego czegoś więcej.

Owszem kochał piłkę nożną, ale nie zawsze i nie w każdej odsłonie. On kochał ten sport, przy rzeszach kibiców, przy wspaniałej murawie i doskonałej pogodzie. Niesprzyjające warunki atmosferyczne, gorszej jakości stadiony, wzbudzały w nim niesmak. Nie o tym przecież marzył, nie w taką piłkę chciał grać. Kategorycznie też nie zgadzał się z zaleceniami o tak zwanym sportowym trybie życia. To nie dla niego, on chciał z życia brać wszystko co najlepsze, a to również nie zgadzało się z zaleceniami selekcjonerów.

Romario za jeden z głównych celów życiowych przyjął sobie chyba utrudnianie życia dziennikarzom. Nie rozumiał, że taką mają pracę i potrzebują rozmowy z jednym z lepszych brazylijskich piłkarzy, która mogłaby się ukazać w gazecie czy telewizji.

Mimo wszystkich grzeszków jakie miał na sumieniu, był piłkarzem uwielbianym. Uwielbianym przez kibiców, ba nawet przez media, z którymi tak niechętnie współpracował. Za to nienawidzony przez trenerów, którzy widząc w nim ogromny potencjał załamywali ręce nad niechęcią do treningów i utrzymania dyscypliny. Jednak co mogli zrobić, skoro tryb gry i treningów Romario przynosił efekty?

Początki

Romario, a właściwie Romario da Souza Faria, pochodzi z Rio de Janerio. Tam, 29 stycznia 1966 roku, przychodzi na świat przyszła legenda piłki nożnej. Piłkarz, który w całej swojej karierze zdobędzie 1002 gole! Co prawda, dane te pochodzą z osobistych statystyk Romario, i nie są uznawane przez FIFA, ale dla kibiców to nie istotne.

Pierwsze kroki na murawie stawiał jako nastolatek w klubie CR Vasco de Gama. Tu rozpoczął jak również zakończył swoją karierę piłkarza. Łącznie, podczas całej swojej kariery w barwach tego klubu, która przypadała na lata 1985-1987, 2000-2001, 2005-2006, oraz 2007-2008, wystąpił w 410 meczach, strzelając przy tym 326 bramek.

Po pierwszych latach w rodzinnym klubie, ruszył na podbój Europy, trafiając do PSV Eindhoven. Występował tam przez 4 lata , w 165 spotkaniach, 163 razy pokonał bramkarza przeciwników. Romario, również w Europie, nie zrezygnował ze swojego stylu życia. Zamiast treningów preferował szaleństwa do białego rana, mimo to wciąż był jednym z najskuteczniejszych graczy, wręcz fenomenem.

Nic więc dziwnego, że o fenomenalnego Brazylijczyka upomniała się legenda europejskiej i zarazem światowej piłki nożnej, czyli FC Barcelona. W ciągu dwóch lat, swoja grę zaprezentował w 84 spotkaniach, podczas których 53 razy celnie strzelił do bramki przeciwników. Jednak po dwóch latach, nazywany pieszczotliwie przez kibiców „Malutki” postanowił wrócić do Brazylii. Rozpoczął prace w jednym z najlepszych klubów na kontynencie – Flamengo Rio de Janerio. Tutaj, z przerwą na półroczny epizod w Valencia CF, grał przez dwa sezony, zdobywając w sumie 204 bramki.

Na początku nowego milenium wrócił do swojego matecznika, czyli CR Vasco de Gama. Tu spróbował swoich sił jako grający trener, po czym na krótko związał się z Fluminence FC. Następnym klubem był katarski Al- Sadd. Jednak od 2003 roku, znowu występował w barwach Fluminence FC. Podczas sezonu w tym klubie, w wieku 39 lat, zdobył 22 bramki i został wybrany królem strzelców ligi brazylijskiej, bijąc na głowę swoich o wiele młodszych przecież kolegów.

Kolejne lata to wędrówki pomiędzy klubami na wielu kontynentach. Romario występował w barwach rodzinnego klubu, następnie pojawił się w Stanach Zjednoczonych, gdzie grał jeden sezon w Miami FC, aby później przenieść się do australijskiego Adelaide United. Stamtąd wrócił ponownie do CR Vasco da Gama, gdzie pozostał do zakończenia kariery. Tam również 20 mają 2007 roku, podczas meczu ze Sport Recife, w 48. minucie, zdobył swoją 1000. bramkę, z rzutu karnego. Kibice oszaleli, a mecz przerwano na 16 minut.

Reprezentacja

Nie można zapomnieć o dokonaniach Romario w reprezentacji Brazylii. Piłkarz karierę w barwach narodowych rozpoczął w wieku 20 lat, a zakończył 19 lat później mając na swoim koncie 73 rozegrane spotkania i 56 bramek strzelonych przeciwnikom.

Jest zdobywcą pierwszego po 24 latach tytułu Mistrza Świata (1994, USA). Na kolejne Mistrzostwa Świata nie był powoływany, głównie z racji ciągłych konfliktów z trenerami. Mimo to kibice za nim szaleli.

Gdy Romario żegnał się z reprezentacją, podczas ostatniego meczu, zdobytego gola zadedykował swojej córeczce Ivy, która jest chora na zespół Downa. Piłkarz nie boi się o tym mówić i po zdobyciu bramki, wystąpił w koszulce z napisem „Mam malutką córkę z zespołem Downa. To moja kochana księżniczka”. Po tym, jeśli to jeszcze w ogóle możliwe, kibice jeszcze bardziej go pokochali.

Karierę sportową fenomenalny Romario zakończył w 2008 roku, w barwach swojego ukochanego CR Vasco da Gama.

Poza boiskiem

Na chwilę obecną, gwiazda światowego futbolu, walczy z przeciwnikami na politycznym boisku. Romario bowiem wystartował w wyborach do parlamentu. Zdobył prawie 150 tysięcy głosów, co dało mu 6 lokatę w całym stanie Rio de Janeiro. „Malutki” po raz kolejny rozgromił rywali, o czym świadczy wysoka pozycja pośród 821 kandydatów. Dzięki takiemu poparciu swoich wiernych fanów, otrzymał miejsce w Izbie Deputowanych, czyli w niższej izbie Parlamentu.

Wydaje się, że polityka, to dla byłego piłkarza idealna dziedzina. Romario niewątpliwie się tam odnajdzie. Przecież podstawową domeną wszystkich polityków jest nie zgadzanie się. Z kolegami z innych partii, z partią rządzącą, z projektami ustaw. A Romario niejednokrotnie pokazał, że oprócz zdobywania bramek, potrafi się świetnie buntować i zgłaszać veto. Czy ta cecha charakteru krnąbrnego piłkarza pomoże mu w karierze politycznej? Na pewno mu nie zaszkodzi, no chyba, że Romario nie będzie znał umiaru. Polityka to nie piłka nożna, gdzie mógł wszystkie grzeszki zmazać fenomenalnymi strzałami. Tutaj musi dbać o interesy 150 tysięcy wyborców, którzy mu zaufali i uwierzyli, że sukcesy, z którymi wiążę się jego całe życie, przeniosą się na niwę polityki krajowej. I że dzięki Romario, coś się zmieni w brazylijskie polityce, tak jak zmienił on brazylijski i światowy futbol.

źródło: wikipedia

Rivaldo

Rivaldo (Victor Barbosa Ferreira)

Data i miejsce urodzenia: 19.04.1972, RecifeRivaldo
Narodowość: Brazylia
Pozycja na boisku: Napastnik

Największe osiągnięcia:

  • Mistrz Świata z 2002 (Korea Płd. i Japonia)
  • Mistrz Ameryki Południowej (Copa America) – 1999
  • Zdobywca Pucharu Konfederacji – 1997
  • Zdobywca Pucharu Europy (AC Milan) – 2003
  • 2-krotny zdobywca Superpucharu Europy – 1997 (FC Barcelona), 2003 (AC Milan)
  • 2-krotny Mistrz Hiszpanii (FC Barcelona) – 1998, 1999
  • Zdobywca Pucharu Hiszpanii (FC Barcelona) – 1998
  • Zdobywca Pucharu i Superpucharu Włoch (AC Milan) – 2003
  • 3-krotny Mistrz Grecji (Olympiakos) – 2005, 2006, 2007
  • 2-krotny zdobywca Pucharu Grecji (Olympiakos) – 2005, 2006
  • Mistrz Brazylii (Palmeiras) – 1994
  • 2-krotny Mistrz Uzbekistanu – 2008, 2009
  • Zdobywca Złotej Piłki France Football – 1999
  • Najlepszy Piłkarz Świata FIFA – 1999 oraz trzeci w 2000
  • Najlepszy Piłkarz Świata według World Soccer – 1999
  • Najlepszy piłkarz Ligi Hiszpańskiej – 1999
  • Najlepsza jedenastka MŚ 1998 i 2002
  • Zdobywca 34 goli w 74 meczach dla reprezentacji Brazylii

Trudne Początki

Dzieciństwo nie było różowe, gdyż Brazylijczyk wychowywał się w bardzo ubogiej rodzinie. Od najmłodszych lat Rivaldo fascynował się piłką nożną, jednak sytuacja materialna rodziny nie pozwalała nawet na zakup podstawowych atrybutów przyszłego piłkarza. Jednak już wtedy Rivaldo wykazał się konsekwencją w działaniu. Trenował strzały na ulicy, kopiąc co się da.

Jako nastolatek postanowił podszkolić swoje umiejętności pod okiem prawdziwych trenerów. Dlatego postanowił się zgłosić do mało znanego klubu piłkarskiego Paulista, gdzie zaczął trenować nabyte samodzielnie umiejętności. W klubie tym przebywał od 1988 do 1991 roku. Czas ten poświęcił na treningi, które jednak nie miały przełożenia na występy, ponieważ Rivaldo w barwach tego klubu nie zagrał żadnego spotkania. Gdy stwierdził, że nadaje się już do występów przed publicznością zmienił klub.

W latach 1991-1992 grał w barwach Santa Cruz. Tam rozegrał 18 spotkań, zdobywając 8 goli. Jednak również nie zagrzał tam długo miejsca, cały czas szukając swojego miejsca w piłce nożnej.

Corinthians

Kolejnym klubem z którym związał się na następny sezon czyli 1992-93, był klub Mogi Mirim. Przez rok rozegrał tam 27 spotkań, dopisując do swojego konta kolejne 9 goli. Jego kariera zaczęła nabierać rozpędu dopiero w 1994 roku, kiedy to rozpoczął treningi w Corinthians Sao Paulo.

Można stwierdzić, że ten moment jest początkiem jego profesjonalnej kariery sportowej. W tym klubie zaczął zarabiać przyzwoite pieniądze, które pozwoliły mu rozpocząć życie na wyższym poziomie. Dotychczasowe doświadczenia w poprzednich klubach, podszkoliły jego umiejętności, co było widać w występach, w których brał udział. W barwach Corinthians Sao Paulo rozegrał 41 meczy, w których 17 razy pokonał bramkarzy przeciwników.

Przeprowadzka do Europy i gra w Barcelonie

Po roku Rivaldo postanowił skorzystać z oferty złożonej przez Palmeiras. Pozostał w tym klubie od 1994- 1996 roku. Do jego statystyk doszły 104 rozegrane spotkania, podczas których zdobył kolejne 53 bramki. Jednak w dalszym ciągu nie był to klub jego marzeń. W 1996 roku przeszedł na rok do Deportivo La Coruna. Podczas rozegranych w barwach tego klubu 41 meczach, zdobył 21 goli. I wreszcie nadszedł czas na klub z prawdziwego zdarzenia.

Rivaldo wzbudził zainteresowanie słynnego FC Barcelona. Był to skok w krainę profesjonalnego futbolu z najwyższej możliwej półki, za naprawdę duże pieniądze. Katalończycy zdecydowali się wyłożyć aż 26,7 mln dolarów, aby Rivaldo grał w ich barwach, i tak się właśnie stało. Od 1997 roku do 2002 reprezentował klubowe barwy Barcelony. Zdobył w nich 86 bramek, uzyskanych podczas 159 rozegranych spotkań. Jego domeną były fantastycznie wykonywane rzuty wolne oraz celne podania do lepiej ustawionych zawodników.

Wszystko układało się doskonale do momentu zmiany selekcjonera słynnej Barcy. W momencie gdy stanowisko trenera Katalończyków objął Luis van Gaal, okazało się że w Barcelonie Rivaldo nie ma już czego szukać.

Musiał po raz kolejny szukać nowego klubu, który mógłby reprezentować. Na szczęście dla Brazylijczyka, zdążył on już wyrobić sobie renomę wśród środowiska piłkarskiego. Miał więc do wyboru wiele ofert, postanowił jednak dalsza karierę związać z AC Milan. Co prawda, kwota, którą Włosi zapłacili za zdolnego piłkarza nie była powalająca, gdyż wynosił „tylko” 4,5 mln euro, jednak była to najkorzystniejsza oferta spośród wszystkich, które do Rivaldo spłynęły.

Okazało się jednak, że potencjał Rivaldo nie do końca został doceniony. W barwach Milanu wystąpił tylko w 22 spotkaniach, strzelając 5 goli. Większość czasu spędził grzejąc ławkę rezerwowych. Nic więc dziwnego, że taka sytuacja wzbudzała jego niezadowolenie, które często manifestował.

W roku 2003 przeszedł do Cruzeiro Esporte Clube. Był to kolejny klub, w którym nie zagrzał długo miejsca i nie oszukując się wielkich czynów tam nie dokonał. Rozegrał 11 spotkań, popisując się zaledwie dwoma celnymi strzałami. Nie wiadomo jak potoczyłaby się dalej kariera zdolnego, ale nie docenianego Brazylijczyka, gdyby nie propozycja , która spłynęła z greckiego klubu Olympiakos Pireus. Ponownie Rivaldo miał okazję się wykazać. W Grecji spędził klika sezonów, odnosząc wreszcie sukcesy. W latach 2004-2007 w barwach Olympiakosa rozegrał 70 spotkań, 36 razy celnie trafiając do bramki przeciwnika.

Do kolejnej zmiany klubu doszło w 2007 roku, kiedy to zarząd klubu nie wpłacił na fundację Rivaldiego obiecanej kwoty, która miała wspomóc biedne , brazylijskie dzieci. Oliwy do ognia dolała chęć przedłużenia kontraktu z piłkarzem tylko na jeden rok. Rivaldo stwierdził, że współpraca z tym klubem już go nie interesuje i podpisał na dwa lata kontrakt z klubem AEK Ateny. Po wygaśnięciu kontraktu w 2008 roku, po rozegraniu 52 spotkań i zdobyciu 18 bramek, 36- letni wtedy Rivaldo postanowił znowu zmienić barwy. Tym razem skorzystał z oferty uzbeckiego klubu Bunyodkor Taszkent. W jego barwach gra do chwili dzisiejszej.

Według statystyk, na chwile obecna rozegrał tam 53 spotkania, a bilans zdobytych bramek wynosi 33. To tyle na temat osobistych wyników bramkowych Rivaldo.

Do doskonałych osiągnięć strzeleckich można doliczyć również sukcesy drużynowe. Zaliczają się do nich dwukrotne Mistrzostwo Hiszpanii oraz Superpuchar Europy i Puchar Króla zdobyty z FC Barceloną. Podczas współpracy z AC Milan, zdobył Puchar Włoch, tytuł Ligi Mistrzów oraz Superpuchar Europy. Równie istotne tytuły zdobył grając w barwach Olympiakos Pireus. Trzykrotnie sięgnął z nimi po Mistrzostwo Grecji oraz dwukrotnie po Puchar Grecji.

W obecnych barwach zdołał już przyczynić się do podwójnego Mistrzostwa Uzbekistanu oraz zdobycia Pucharu Uzbekistanu. Wielokrotnie został też doceniony jako indywidualny zawodnik. Na jego koncie są takie tytuły jak 4-krotny tytuł Obcokrajowca roku w lidze greckiej, 3-krotny wicekról strzelców Prima Devision, jak również piłkarz roku Prima Devision. Do tego warto doliczyć tytułkróla strzelców Ligi Mistrzów czy Srebrny But Mistrzostw Świata w 2002 roku.

Oprócz tego tytuł piłkarza roku według FIFA, piłkarz roku według World Soccer Magazine, zaliczenie do 100 najlepszych piłkarzy FIFA oraz nagroda Złotej Piłki (1999). Jest to doprawdy imponujący dorobek, którym niewielu piłkarzy może się pochwalić.

Reprezentacja

Do tych wszystkich sukcesów warto doliczyć występy w reprezentacji Brazylii. Rivaldo rozegrał tam 86 spotkań i zdobył 36 goli. Udało mu się również wywalczyć srebrny medal na Mistrzostwach Świata we Francji w 1998 roku oraz złoto podczas Mistrzostwa Świata w Japonii i Korei Południowej w 2002 roku.

Rivaldo jak widać ma na swoim koncie mnóstwo sukcesów, zarówno indywidualnych jak i zespołowych. Nic dziwnego, w końcu to piłkarz światowej klasy. Co prawda, nie udało mu się nawiązać długotrwałej współpracy z żadnym z klubów, ale widocznie taki jest jego styl gry. Widocznie polega on na ciągłym próbowaniu nowych rozwiązań, nowych trenerów i nowych kolegów z zespołu. Dzięki temu, ma on grono wiernych kibiców chyba w każdym zakątku świata.

Rivaldo dive

Rivaldo zostanie przez niektórych zapamiętany z powodu występu na Mistrzostwach Świata 2002 w Japonii i Korei Południowej. Bynajmniej nie z powodu wysokiej jakości gry.

Cała sytuacja miała miejsce w meczu półfinałowym Brazylia – Turcja (2-1). Hakan Ünsal kopnął piłkę w kierunku Rivaldo, ta odbiła się od jego kolana, po czym Rivaldo… złapał się za twarz i przewrócił teatralnie!

Turecki piłkarz został przez to ukarany niesłusznie czerwoną kartką. Brazylijski piłkarz nie miał skrupułów by grać niefair.[1]

Literatura

[1] World Cup moments – Rivaldo’s dive an early instance of simulation (ang.)

[2] Rivaldo – Wikipedia


Ferenc Puskas

Ferenc Puskas

Data i miejsce urodzenia: 01.04.1927, KipsetFerenc Puskas
Data i miejsce śmierci: 17.11.2006, Budapeszt
Narodowość: Węgry
Pozycja na boisku:
Napastnik

Największe osiągnięcia

  • Mistrz Olimpijski z 1952 (Helsinki)
  • Wicemistrz Świata z 1954 roku (Szwajcaria)
  • Najlepszy Piłkarz MŚ w 1954 r.
  • 5-krotny Mistrz Węgier – 1949/50, 1950, 1952, 1954, 1955 (Budapest Honvéd)
  • 4-krotny Król Strzelców ligi węgierskiej
  • 4-krotny Król Strzelców ligi hiszpańskiej
  • 5-krotny Mistrz Hiszpanii – 1961, 1962, 1963, 1964, 1965 (Real Madryt)
  • Zdobywca Pucharu Hiszpanii – 1962 (Real Madryt)
  • 3-krotny Zdobywca Pucharu Europy – 1959, 1960, 1966 (Real Madryt)
  • Zdobywca Pucharu Interkontynentalnego – 1960 (Real Madryt)
  • Najlepszy Piłkarz Węgierski XX wieku.
  • Najlepszy Piłkarz Europejski XX wieku według L’Equipe
  • Drugi Najlepszy Piłkarz Europy według France Football (1960)
  • 7. miejsce w rankingu na Najlepszego piłkarz XX wieku według World Soccer
  • 6. miejsce w rankingu na Najlepszego Piłkarza XX wieku według IFFHS (4. w Europie)
  • Najwięcej goli w finałach Pucharu Europy (7)
  • Złoty But za najskuteczniejszego napastnika świata – 1948
  • Zdobywca 85 goli w 84 występach dla reprezentacji Węgier
  • Ogółem zdobywca 616 goli w 620 meczach historii (3 wynik wszech czasów)

Ferenc Puskás (właściwie to Ferenc Purczfeld) urodził 1 kwietnia 1927 roku w Kispet, wiosce położonej na obrzeżach Budapesztu, zmarł 17 listopada 2006 roku.

W reprezentacji Węgier rozegrał 85 meczy strzelając 84 bramki, a w lidze Węgierskiej oraz Hiszpańskiej wystąpił 529 razy zdobywając 514 goli. Był mistrzem Olimpijskim w 1952 roku oraz finalistą mundialu dwa lata później.

Z drużyną Realu Madryt zdobył trzy puchary Europy. Na swoim koncie miał również 10 mistrzostw krajowych, pięć z ekipą Królewskich oraz pięć z Budapest Honvéd, ośmiokrotnie zdobył koronę króla strzelców ligi.

Po zakończeniu kariery piłkarskiej Ferenc Puskás został trenerem. Jego największym osiągnięciem jako szkoleniowca było dotarcie do finału Pucharu Europy z drużyną  Panathinaikosu Ateny w 1971 roku. Niestety na drodze do pełni szczęści stanęła drużyna Ajaxu Amsterdam, z którą koniczynki przegrały 2:0.

Ułaskawienie w 1993 roku przez rząd Węgierski jego ucieczki z 1956 r. pozwoliło ma na objęcie stanowiska selekcjonera drużyny narodowej. W 2002 roku stadion narodowy Népstadio w Budapeszcie został nazwany imieniem Ferenca Puskása. Rok później krajowa federacja piłkarska ogłosiła gonajlepszym węgierskim zawodnikiem ostatnich 50 lat.

Również UEFA postanowiła uczcić pamięć jednego z najlepszychj graczy w historii tego sportu ustanawiając nagrodę jego imienia wręczaną zdobywcy najpiękniejszej bramki w Europie.

Kariera klubowa

Swoją karierę zaczynał w drużynie Kipseti, która w roku 1950 została przemianowana na Budapest Honvéd. W czasie swoich występów w lidze Węgierskiej czterokrotnie został najlepszym strzelcem na krajowym podwórku, a w sezonie 1948/49 z liczbą 50 trafień był najlepszym snajperem w Europie.

W 1950 roku przejął kapitańską opaskę reprezentacji Węgier zwanej w tym okresie Złotą Jedenastką. Osiem lat później w związku z rewolucją Węgierską wyemigrował do Hiszpanii gdzie rozpoczął swoją przygodę z Realem Madryt. Pod czas gry w składzie Królewskich czterokrotnie zdobył tzw. nagrodę „Pichichis” (przyznawana przez największy w Hiszpanii dziennik sportowy „Marca” dla najlepszego strzelca ligi). W dwóch finałach Pucharu Europy strzelił 7 bramek, a w roku 1995 IFFHS wybrała go na najlepszego piłkarza XX wieku.

Młodzieńcze lata Puskás spędził na obrzeżach Budapesztu w wiosce Kispeti. W miejscowej drużynie stawiał swoje pierwsze kroki na murawie jako junior. Później, aby obejść przepisy dotyczące minimalnego wieku zawodników występował pod pseudonimem Miklós Kovács.

Już w czasie gry w drużynie juniorskiej poznał swojego późniejszego przyjaciela z reprezentacji Węgier Józsefa Bozsika. Swój pierwszy oficjalny mecz w drużynie seniorów rozegrał w listopadzie 1943 roku przeciwko drużynie Nagyváradi AC. Po tym spotkaniu otrzymał przydomki „Öcsi” oraz „Buddy”.

W 1949 roku drużynę Kipseti przejęło ministerstwo obrony narodowej, tworząc klub wojskowy i zmieniając nazwę na Budapest Honvéd. W związku z tą zmianą ówcześni piłkarze otrzymali rangi wojskowe, a Puskás awansował do rangi majora, skąd wzięło się jego późniejsze przezwisko „Galopujący Major”. W czasie pobytu w Budapest Honvéd zdobył 5 tytułów mistrza kraju, oraz 4 razy sięgał po koronę króla strzelców.

Bramki w sezonach: 1947/48 – 50 bramek, 1949/50 – 31 bramek, 1950 – 25 bramek, 1953 – 27 bramek. Z liczbą 50 trafień został najlepszym strzelcem w Europie w roku 1948.

W 1956 wraz ze swoim klubem wywalczył awans do Pucharu Europy, gdzie w pierwszym spotkaniu miał zmierzyć się na wyjeździe z Hiszpańskim Atletic Bilbao. W międzyczasie czasie na Węgrzech wybuchła rewolucja. W związku z tym kilku piłkarzy odmówiło powrotu do ojczyzny i pozostali na półwyspie Iberyjskim.

Na początku rozegrał kilka nieoficjalnych spotkań w Espanyolu Barcelona, a w międzyczasie o jego pozyskanie starały się dwa Włoskie kluby AC Milan i Juventus Turyn. Jednak transfer nie doszedł do skutku w wyniku dwuletniej dyskwalifikacji nałożonej na Puskása przez UFEA za odmowę powrotu na Węgry.

Wyjechał do Austrii, a następnie do Włoch, gdzie po zakończeniu kary szukał nowego klubu. Niestety żaden czołowy zespół Serie A nie był zainteresowany zatrudnieniem 31-letniego Ferenca. Również ówczesny manager Manchesteru United – Jimmy Murphy – wyrażał zainteresowanie reprezentantem Węgier. Niestety przez zbyt restrykcyjne przepisy dotyczące cudzoziemców piłkarz nie dostał pozwolenia na grę w Premier League. W kilka miesięcy później trafił do Realu Madryt.

Real Madryt

W pierwszym sezonie 1958/1959 hiszpańskiej La Liga, Puskás strzelił łącznie cztery hat-tricki, z czego pierwszy już w swoim drugim występie dla Królewskich przeciwko Sportingowi Gijon (21 września 1958). Nie całe 4 miesiące później Ferenc wraz z Argentyńczykiem Alfredo Di Stefano zdobyli po trzy bramki w meczu przeciwko Union Deportivo Las Palmas, a całe spotkanie zakończyło się wygraną Królewskich 10:1.

W sezonie 1960/1961 węgierski napastnik strzelił w dwóch ligowych meczach przeciwko ekipie Club de Fútbol Elche SAD 9 bramek. Zapisał się grubymi literami w historii potyczek z odwiecznym rywalemRealu Madryt – Barceloną. W dwóch meczach Grand Derbi w roku 1963 strzelił sześć bramek: trzy na Santiago Bernabeu oraz trzy w stolicy Katalonii.

Podczas 8 sezonów w La Lidze wystąpił w 180 meczach, 156 razy wpisując się na listę strzelców. Wydatnie pomógł drużynie ze stolicy Hiszpanii zdobyć tytuł mistrza kraju pięć raz z rządu, a sam czterokrotnie był najskuteczniejszym strzelcem z pośród ligowych zawodników.

Europejskie występy Ferenca były równie udane co te na krajowych boiskach. W 39 meczach strzelił 35 bramek. Do pięciu tytułów mistrza kraju trzy razy dołożył najważniejszy europejski puchar klubowy –Puchar Europy. Z powodu kontuzji mógł zagrać jedynie w dwóch meczach finałowych, wystarczyło to jednak aby zdobyć łącznie 7 bramek.

W finale z 1961 roku zdobył cztery bramki przeciwko niemieckiemu Eintrachtowi Frankfurt w wygranym 3:7 meczu (kolejne trzy bramki dorzucił Argentyńczyk Alfredo Di Stefano). Rok później w kolejnym meczu finałowym dorzucił hat-tricka z Benficą Lizbona.

W 1966 roku swoimi pięcioma trafieniami dla Królewskich przeciwko Feyenoordowi Rotterdam dosadnie pomógł drużynie awansować do kolejnego finału Pucharu Europy. Niestety z powodu kontuzji nie mógł wystąpić w finałowym spotkaniu. W 1967 roku jako doświadczony i już zaawansowany wiekowo zawodnik towarzysko występował w angielskim klubie amatorskim South Liverpool ku uciesze kibiców z dziesięciotysięcznego stadionu Hooly Park.

Puskás rozegrał 620 oficjalnych meczy strzelając 616 bramek co jest trzecim wynikiem w historii futbolu.

Kariera reprezentacyjna

W reprezentacji Węgier Ferenc Puskás zadebiutował 20 sierpnia 1945 w wygranym 5:2 meczu z Austrią wpisując się na listę strzelców. Łącznie rozegrał 85 meczów na arenie międzynarodowej i strzelił 84 bramki.

Jego życiowym rekordem było strzelenie sześciu bramek Austrii, oraz 4 gole w wygranym 12:0 meczu przeciwko Albanii. Wraz z Zoltánem Cziborskim, Sándorem Kocsisem, Józsefem Bozsikm oraz Nándorem Hidegkutim tworzył trzon reprezentacji Węgier, zwanej później Złotą Jedenastką.

Wygrywając 32 kolejne mecze z rzędu Węgrzy wywalczyli złoty medal Igrzysk Olimpijskich w Helsinkach w roku 1952 pokonując w finale Jugosławię 2:0, a pierwszą bramkę strzelił właśnie Ferenc Puskás. Turniej zakończył z dorobkiem 4 bramek. Pod czas Mistrzostw Świata w 1945 roku strzelił 3 bramki w dwóch meczach pierwszej rundy, Węgrzy pokonali Koreę Południową 9:0 oraz RFN 8:3. W finałowym meczu turnieju ponownie spotkali się z drużyną RFN tym razem przegrywając 3:2.

Kariera trenerska

Swoją karierę trenerską Ferenc Puskás rozpoczął w roku 1967 od prowadzenia San Francisco Golden Gate Gales. W 1970 roku został szkoleniowcem mistrza Grecji Panathinaikosu Ateny. Z klubem ze stolicy doszedł do finału Pucharu Europy co nie udało się żadnemu innemu klubowi z Grecji do dzisiaj. W drodze po trofeum pokonał w ćwierćfinale faworyzowany klub z Wysp Brytyjskich Everton. Kolejnym przeciwnikiem na drodze koniczynek była ekipa z Belgradu – Red Star. Półfinał między obiema drużynami na korzyść drużyny prowadzonej przez Węgra rozstrzygnął korzystniejszy bilans bramek strzelonych na terenie przeciwnika z Belgradu. W finale Pucharu Europu mistrzowie Grecji spotkali się z holenderskim Ajaxem Amsterdam prowadzonym przez znakomitego piłkarza, a później trenera Johana Cruyff‚a. Panathinaikos wałczył dzielnie, jednak drużyna z Holandii zapewniła sobie najważniejsze Europejskie trofeum strzelając dwie bramki w końcówce spotkania i wygrywając finał 2:0.

W sumie pod czas pięciu lat pracy w klubie, dwa razy zdobył mistrzostwo ligi Greckiej. Niestety nie udało mu się przenieść swojego sukcesu piłkarskiego na grunt trenerski. Łącznie Ferenc Puskás prowadził 11 drużyn klubowych na sześciu kontynentach oraz reprezentację Węgier.

Śmierć legendy

W połowie września 2006 Puskas trafił do szpitala w Budapeszcie na oddział intensywnej terapii. W połowie listopada jego stan znacznie się pogorszył. Jeden z najlepszych piłkarzy w historii zmarł 17 listopada 2006 roku. Ku pamięci gwiazdy reprezentacji Węgier nazwano jedną z ulic w pobliżu Stadionu Bozsika w Budapeszcie. W 2009 roku powstał o nim film w reżyserii Tamása Almásiego. Obraz można było oglądać na festiwalu „ERA Nowe Horyzonty”. Pochowany został w Bazylice Świętego Stefana, a żegnany był jak bohater narodowy. Jego pamięć pozostanie w ludzkich sercach jeszcze bardzo długo…

Autor: Przemysław Szymański


Michel Platini

Michel PlatiniPlatini

Data i miejsce urodzenia: 21.06.1955/ Joeuf
Narodowość: Francja
Pozycja na boisku: Napastnik/ofensywny pomocnik

Największe osiągnięcia

  • Mistrz Europy z 1984 r(RFN)
  • Trzecie miejsce na MŚ w 1986 r.(Meksyk)
  • Zdobywca Pucharu Europy w 1985 r.(Juventus)
  • Zdobywca Superpucharu Europy(Juventus) – 1984
  • Zdobywca Pucharu Zdobywców Pucharu(Juventus) – 1984
  • 2-krotny Mistrz Włoch(Juventus) – 1984, 1986
  • 3-krotny król strzelców Seri A
  • Zdobywca Pucharu Włoch(Juventus)
  • Mistrz Francji z 1981 r.(Saint-Etienne)
  • Zdobywca Pucharu Francji z 1978 r.(AS Nancy)
  • 3-krotny zdobywca Złotej Piłki France Football – 1983, 1984, 1985
  • Najlepszy piłkarz świata roku 1984 według World Soccer
  • Król strzelców Mistrzostw Europy w 1984 r. – 9 goli
  • Zdobywca 41 bramek w 72 meczach dla reprezentacji Francji

Michel Francois Platini – urodzony 21 czerwca 1955 roku francuski piłkarz, menedżer oraz obecny prezydent UEFA. Był członkiem reprezentacji Francji, która w 1984 roku zwyciężyła na Mistrzostwach Europy, po których został wybrany najlepszym piłkarzem oraz najskuteczniejszym zawodnikiem tego turnieju. Występował na Mistrzostwach Świata w 1978, 1982 i 1986 roku. Wraz z Alainem Giressem, Luisem Fernandezem oraz Jeanem Tiganą tworzyli tak zwany magiczny kwadrat – grupę piłkarzy grających jako pomocnicy, którzy tworzyli podporę francuskiego teamu w latach osiemdziesiątych XX wieku.

Jest również uważany za jednego z najlepiej podających piłkarzy w historii piłki nożnej, oraz wybitnego wykonawcę stałych fragmentów gry. Był posiadaczem tytułu strzelca największej ilości goli w barwach narodowych (41) aż do 2007 roku, kiedy to Thierry Henry poprawił to osiągnięcie.
Platini był również trenerem reprezentacji Francji przez 4 lata oraz współorganizatorem Mistrzostw Świata w swojej ojczyźnie w 1998 roku. Jego ojciec – Włoch o imieniu Aldo – był profesjonalnym piłkarzem oraz dyrektorem francuskiego zespołu AS Nancy, w którym młody Michel stawiał swoje pierwsze kroki.

Kariera Piłkarska

W listopadzie 1972 roku, po wcześniejszej grze w lidze regionalnej, został dołączony do rezerw zespołu AS Nancy, prowadzonego przez ojca. Bardzo szybko pokazał swoje umiejętności strzeleckie, zdobywając 3 bramki w spotkaniu przeciwko Wittelsheim. Dalsze postępy zaowocowały przesunięciem go do pierwszego zespołu. Jego debiut nie był udany – w spotkaniu przeciwko Valenciennes, po wejściu z ławki rezerwowych, został kilkukrotnie trafiony przez przedmioty rzucane z trybun podczas zamieszek, które wybuchły w trakcie meczu. Kilka dni później, podczas kolejnego występu w zespole rezerw, nabawił się poważnej kontuzji kostki, która wykluczyła go z rozgrywek aż do maja 1973 roku.

Sezon 1973/1974 skończył się dla drużyny Nancy spadkiem z najwyższej klasy rozgrywkowej we Francji. Duży wpływ na to niepowodzenie miała kolejna kontuzja Platiniego – w marcu 1974 roku, kiedy liga wkraczała w decydującą fazę, doznał on podwójnego złamania lewego ramienia w jednym ze spotkań.

Jednak kolejny rok zaowocował powrotem do Ligue 1. Francuz stał się najważniejszym piłkarzem swojej drużyny, strzelając 17 bramek, w tym kilka z rzutów wolnych, które stały sie jego specjalnością. Trenował stałe fragmenty przy pomocy swego przyjaciela, bramkarza Moutiera, oraz rzędu manekinów, które tworzyły swego rodzaju mur.

Po udziale w Igrzyskach Olimpijskich w Montrealu w 1976 roku, w których Francja doszła do ćwierćfinału, podpisał on z Nancy swój pierwszy profesjonalny kontrakt.

Przed wylotem na Mistrzostwa Świata w Argentynie, Platini zdobył pierwsze cenne trofeum w karierze, wygrywając finał Pucharu Francji przeciwko Nice i strzelając jedyną bramkę w spotkaniu.

Przed rozpoczęciem mundialu w 1978 r. wszyscy mieli w pamięci mecz eliminacyjny z Bułgarią, wygrany 3-1, w którym Michel zdobył jedną z bramek. Dzięki temu zwycięstwu Trójkolorowi zapewnili sobie awans na odbywającą się co cztery lata imprezę. W jednym z meczów towarzyskich przed mundialem zapisał się w pamięci kibiców, strzelając słynnemu włoskiemu bramkarzowi, Dino Zoffowi, dwie bramki z rzutów wolnych. Same mistrzostwa były bardzo nieudane dla reprezentacji Francji. Po wygranej z Węgrami oraz porażkach z Argentyną i Włochami, Francuzi wyjechali z Argentyny już po pierwszej rundzie. Mimo, że Michel Platini był jednym z najlepszych zawodników podczas tego nieudanego turnieju, to właśnie jego kibice uznali za winnego klęski Francuzów.

Jego kontrakt z Nancy wygasł w czerwcu 1979 roku. Rywalizowało o niego kilka mocnych francuskich klubów i ostatecznie zdecydował się na przenosiny do Saint-Etienne.

Trzyletni pobyt w nowym klubie był dla Platiniego mieszaniną sukcesów i porażek. Saint-Etienne miało zamiar podbić piłkarską Europę, lecz mimo kilku fantastycznych spotkań, piłkarzom tego klubu nie udało się nawiązać do sukcesu z 1976 roku, kiedy to drużyna ta wystąpiła w finale Pucharu Europy.
W 1981 roku Saint-Etienne zdobyło mistrzostwo Francji, lecz w tym samym roku przegrało z Bastią w finale krajowego pucharu. Ostatnim meczem Michela Platiniego w barwach tego klubu przed przenosinami do włoskiego Juventusu Turyn, był kolejny, ponownie przegrany, finał tych rozgrywek przeciwko Paris Saint-Germain. Zanim Francuz zaczął występować w barwach Starej Damy, dotarł wraz z kolegami do półfinału Mistrzostw Świata w 1982 roku w Hiszpanii. Porażka po rzutach karnych z RFN pozbawiła ich marzeń o finale.

W pierwszym sezonie gry dla Juventusu Platini był bliski szybkiego odejścia z tego klubu, gdyż nie potrafił się dostosować do włoskiego stylu gry. Po zmianie taktyki dokonanej przez trenera, Francuz zaczął jednak grać o wiele lepiej. Piłkarze „Starej Damy” dotarli aż do finału Pucharu Europy, gdzie przegrali z niemieckim Hamburgerem SV, oraz zdobyli Puchar Włoch. Kolejne sezony to pasmo sukcesów Platiniego w Juventusie – Mistrzostwo Włoch w 1984 i 1986 roku, Superpuchar Europy w 1984 roku, Puchar Europy w 1985 roku oraz Puchar Interkontynentalny w 1985 roku. Trzy sezony z rzędu był królem strzelców Serie A, a także trzykrotnie był wybierany najlepszym piłkarzem Europyw latach 1983-1985. W 1984 roku reprezentacja Francji zdobyła tytuł Mistrza Europy, a Platini z 9 golami w 5 spotkaniach, został królem strzelców tej imprezy.

Puchar Europy zdobyty w 1985 roku powinien być ukoronowaniem kariery Francuza, lecz został on zdobyty w cieniu wielkiej katastrofy na stadionie Heysel, kiedy to podczas finałowego meczu przeciwko Liverpoolowi, w czasie trwania zamieszek na trybunach zginęło 39 osób, a ponad 600 zostało rannych. Mecz rozpoczął się z półtoragodzinnym opóźnieniem. Jedyną bramkę z rzutu karnego, podyktowanego za faul na Zbigniewie Bońku, strzelił Platini. Dzień po tym spotkaniu, Francuz był krytykowany za brak powściągliwości w świętowaniu zwycięstwa. Platini utrzymywał jednak, że nie był w pełni świadomy skali katastrofy, która wydarzyła się na stadionie.

Na Mistrzostwach Świata w 1986 roku Francja zajęła 3. miejsce, a Platini zdobył ostatnie 2 bramki w swej reprezentacyjnej karierze. Rok później zawiesił swe piłkarskie korki na kołku, kończąc bogatą i fantastyczną karierę w wieku 32 lat. Ostatnie spotkanie w reprezentacji Francji to mecz z Islandią 29 kwietnia w 1987 roku. W sumie w 72 spotkaniach w trójkolorowych barwach zdobył 41 bramek, a w 432 oficjalnych występach klubowych, do bramki rywala trafiał aż 224 razy.

Po zakończeniu kariery piłkarskiej

1 listopada 1988 roku Michel Platini został selekcjonerem reprezentacji Francji. Po wygraniu 19 spotkań z rzędu został wybrany trenerem roku. Jednak po odpadnięciu Francji z Euro 1992, został zwolniony z tej posady.

W kolejnych latach był między innymi, razem z Fernandem Sastre, głową Komitetu Organizacyjnego Mistrzostw Świata w 1998 roku, które odbywały się we Francji, oraz członkiem Komitetu Wykonawczego FIFA.

źródło: wikipedia

Pele

Pele – jeden z najsłynniejszych brazylijskich piłkarzy. Powszechnie uważany przez ekspertów piłki nożnej, byłych graczy oraz fanów za najlepszego piłkarza wszech czasów.

Pele – Edson Arantes do Nascimento

pele

Data i miejsce urodzenia: 23.10.1940, Tres Coracoes, Brazylia
Pozycja na boisku: Napastnik

Największe osiągnięcia

  • 3-krotny Mistrz Świata w Piłce Nożnej: 1958, 1962, 1970
  • Najlepszy piłkarz wszech czasów według plebiscytu FIFA: 2000
  • Najlepszy piłkarza wszech czasów według  France Football: 1999
  • Rekordzista pod względem zdobytych bramek – 1280 w 1363 meczach
  • 2-krotny zdobywca Pucharu Interkontynenatlnego (Santos)
  • 2-krotny zdobywca Copa Libertadores (Klubowy Puchar Ameryki Południowej)
  • 10-krotny zdobywca Mistrzostwa Brazylii(Campeonato Paulista): 1958, 1960, 1961, 1962, 1964, 1965, 1967, 1968, 1969, 1973
  • 11-krotny król strzelców Campeonato Paulista
  • Zdobywca Złotej Piłki za Najlepszego Piłkarza MŚ w 1970

Biografia

Prawdziwe imię Brazylijczyka to Edison Arantes do Nascimento. Urodził się 23 października 1940 roku w brazylijskim mieście Tres Coracoes. Jest synem znanego piłkarza krajowej drużyny Fluminense, Joao Ramosa do Nascimento, znanego również jako Dondinho. Pseudonim „Pele” nadano mu w czasach szkolnych na cześć jego ulubionego gracza, bramkarza drużyny Vasco da Gama, o przydomku Bile. Pele dorastał w biedzie, dorabiał jako pucybut oraz jako pracownik herbaciarni.

Jego talent piłkarski został zauważony przez Waldemara de Brito, byłego reprezentanta Brazylii, który zatrudnił Pelego w drużynie Santos FC. Po roku gry w juniorach, został włączony do drużyny seniorskiej.

Pierwszy mecz w reprezentacji Brazylii rozegrał 7 lipca 1957.

Brazylia przegrała z Argentyną 1:2, a jedyną bramkę dla Canarinhos strzelił właśnie Pele, zostającnajmłodszym zawodnikiem, który strzelił bramkę dla reprezentacji własnego kraju. Miał wtedy zaledwie 16 lat i 9 miesięcy.

W 1958 roku, mimo swego młodego wieku, zadebiutował na Mistrzostwach Świata, dzięki czemu stał się najmłodszym zawodnikiem, jaki kiedykolwiek wystąpił w turnieju tej rangi.

Jego gra podczas mundialu wprawiła w zachwyt znawców, komentatorów i kibiców piłkarskich. Strzelił 6 goli i w dużej mierze dzięki niemu Brazylia sięgnęła po tytuł mistrzowski. Następne 2 turnieje rangi Mistrzostw Świata były dla niego nieudane, lecz w 1970 roku po raz kolejny sięgnął z reprezentacją po złote medale.

Pele postanowił zakończyć karierę w 1974 roku, a jego pożegnalny mecz oglądały tłumy (przypuszczalnie ponad 200 tysięcy ludzi). Po pewnym czasie postanowił wrócić do piłki nożnej, grając dla drużyny New York Cosmos, a jego ostatni oficjalny mecz miał miejsce 1 października 1977 roku.

Był to mecz pomiędzy dwoma brazylijskimi zespołami, w których Pele spędził większość kariery klubowej – Santos i Cosmos. W każdej z drużyn rozegrał po jednej połowie tego meczu.

Po zakończeniu przygody z piłką nożną był dyrektorem sportowym piłkarskiej drużyny Santosu, udzielał się również jako komentator sportowy. W 1995 został wybrany na ministra sportu w Brazylii oraz ambasadora Dobrej Woli UNESCO.

Promował wiele firm, np. PepsiCo., czy MasterCard. Wystąpił, jako jeden z aktorów, w filmie „Ucieczka do zwycięstwa”.

W 1999 roku został uznany najlepszym sportowcem XX wieku, a w 2006 roku, został wybrany do rozlosowania grup Mistrzostw Świata w Niemczech w 2006 roku.

Osiągnięcia reprezentacyjne

Pele rozegrał dla reprezentacji Brazylii 91 meczy, w których strzelił  77 bramek. Reprezentacyjny debiut nastąpił  7 lipca 1957 roku, podczas meczu Brazylia – Argentyna, a jego ostatni występ w narodowych barwach to potyczka z Jugosławią 18 lipca 1971 roku.

Z reprezentacją Brazylii odniósł 66 zwycięstw, 14 razy remisował, a 11 razy poniósł porażkę. Brazylijczyk wpisywał się na listę strzelców w 51 meczach, 7-krotnie popisując się hat-trickami. Brał udział w 4 edycjach Mistrzostw Świata, w latach 1958-1970 (w Szwecji, Anglii, Chile oraz Meksyku). Tylko raz brał udział w Copa America, zdobywając koronę króla strzelców po zdobyciu 8 goli w 6 spotkaniach. Pele grał również w 23 meczach reprezentacji uznanych za nieoficjalne, strzelając w nich 18 goli.

Osiągnięcia klubowe

Pele przez większość swojej kariery (18 lat) grał w brazylijskim klubie Santos. W barwach tego klubu zadebiutował 7 września 1956 roku, strzelając jednego z goli w wygranym meczu z Corinthians (7-1), a jego ostatni występ w Santosie to zwycięstwo nad Ponte Preta (2-0) 2 października 1974 roku. Z  tym zespołem zdobył, między innymi, – Copa Libertadores (2 razy) oraz Mistrzostwo Brazylii (10 razy).

W latach 1975-1977 grał w zespole New York Cosmos, z którym zdobył Mistrzostwo ligi północnoamerykańskiej.

Rodzina

21 lutego 1966 roku Pele poślubił Rosemeri dos Reis Cholby. Ma dwie córki – Kelly Cristinę i Jennifer oraz syna Edsona. W 1978 rozwiódł się z żoną. W kwietniu 1994 roku wziął ślub z psycholożką i śpiewaczką gospel Assirią Lemos Seixas, która urodziła w 1996 roku bliźniaki – Joshuę i Celeste.

Osiągnięcia i rekordy

Dzięki 12 golom zdobytych w Mistrzostwach Świata znajduje się na 5 miejscu na liście najskuteczniejszych strzelców tego turnieju, jest również jedynym piłkarzem, który z reprezentacją swojego kraju sięgał trzykrotnie po Mistrzostwo Świata.

W 1367 oficjalnych meczach strzelił 1281 bramek.

 

źródło: wikipedia

Gerd Muller

Gerhard MullerGerd Muller

Data i miejsce urodzenia: 03.11.1945, Nordlingen
Narodowość: Niemcy
Pozycja na boisku: Napastnik
Warunki fizyczne: Wzrost – 176 cm, waga – 80 kg

Osiągnięcia

  • Mistrz Świata z 1974 r.(RFN)
  • Brązowy medalista Mistrzostw Świata z 1970 r.(Meksyk)
  • Mistrz Europy z 1972 r.(Belgia)
  • Zdobywca Pucharu Europy – 1974, 1975, 1976
  • Zdobywca Pucharu Interkontynentalnego – 1976
  • Zdobywca Pucharu Zdobywców Pucharu – 1967
  • Mistrz Niemiec – 1969, 1972, 1973, 1974
  • Zdobywca Pucharu Niemiec – 1966, 1967, 1969, 1971
  • Zdobywca Złotej Piłki France Football – 1970
  • Niemiecki Piłkarz Roku – 1967, 1969
  • Król strzelców MŚ 1970 r.
  • Najlepszy Napastnik Europy – 1970, 1972
  • Król Strzelców Bundesligi – 1967, 1969, 1970, 1972, 1973, 1974, 1978
  • Król strzelców Mistrzostw Europy – 1972
  • Najlepszy strzelec rozgrywek o Puchar Europy – 1973, 1974, 1977
  • Zdobywca 62 goli w 68 meczach dla Reprezentacji Niemiec(rekord)
  • Ogółem zdobywca 555 goli w 623 meczach seniorskich

Gerd Muller, a dokładniej Gerhard Muller to najlepszy napastnik w historii niemieckiej piłki i jeden z najskuteczniejszych napastników wszech czasów. Cechował się niesamowitą skutecznością na boisku. Nie radzili sobie z nim obrońcy drużyn przeciwnych, a bramkarze raz po raz zmuszeni byli wyciągać futbolówkę z bramki po jego kolejnych precyzyjnych uderzeniach. Gdyby grał kiedyś w Premier League, to angielscy dziennikarze z pewnością pisaliby o nim, że jest idealnym „fox in the box”, czyli „lisem pola karnego”.

Podczas jego kariery zawodniczej mało kto umiał z nim konkurować i go pokonywać. Gdy Gerd Muller skończył swoją przygodę z czynnym uprawianiem futbolu silniejsze od niego okazały się nałogi. Nie jest tajemnicą, że niemiecki piłkarz miał olbrzymie kłopoty z alkoholem, co było też pokłosiem jego depresji. Z pomocną ręką przyszedł do niego wówczas m.in.: Franz Beckenbauer, który zaproponował mu szkolenie młodzieży w Bayernie Monachium. W końcu Gerd Muller „wyszedł na prostą”. Warto przypomnieć sobie pokrótce karierę tego wspaniałego niemieckiego zawodnika.

Kariera klubowa

Gerd Muller przyszedł na świat 3 listopada 1945 roku w Nordlingen (miasto w Bawarii). Od samego początku wykazywał wielkie umiejętności do gry w piłkę nożną. Na podwórku był o wiele lepszy od swoich rówieśników. Zawsze chciał strzelać bramki i przesądzać o losach potyczek. Nie interesowały go funkcje defensywne. Koledzy wiedzieli, że Gerhard w ofensywie jest naprawdę niezły dlatego nie protestowali. Od początku było zatem wiadome, że Muller może zrobić wielką karierę zawodniczą.

Niemiec jako 18-latek rozpoczął swoją przygodę z piłką od mało znanego klubu TSV Nordligen. Już tam wyróżniał się niesamowitym instynktem snajperskim. W 33 spotkaniach Gerd zdobył aż 46 bramek. Lepsze kluby nie zamierzały czekać i usilnie starały się o podpisanie z nim umowy. Pierwszeństwo miał oczywiście Bayern Monachium, który przez cały okres kariery Mullera był jego ukochanym zespołem. Bawarczycy zrobili świetny interes angażując tego piłkarza, ponieważ odpłacił im się za to rewelacyjną grą i bardzo dużą ilością bramek.

W Bawarii występował przez 15 lat swojej kariery. Już w pierwszym sezonie 1964/1965 potwierdził, że jego sprowadzenie było genialnym posunięciem włodarzy monachijczyków. Wystąpił bowiem w 26 spotkaniach, podczas których zdobył aż 33 bramki! Przyczyniło się to do awansu Bawarczyków do Bundesligi. Tak tak – może teraz ciężko w to uwierzyć, ale Bawarczycy w tym sezonie grali w Regionalliga Sud, której teraz odpowiednikiem jest 2. Bundesliga. Gerd Muller nie przestawał zadziwiać kibiców. Na wyższym szczeblu w 33 spotkaniach zdobył 15 bramek.

W kolejnych sezonach było jeszcze lepiej: odpowiednio 28 i 19 trafień. Napastnik rodem z Nordlingen był ważnym ogniwem zespołu z Monachium, który w tym okresie sięgnął po Puchar RFN (1966, 1967) i Puchar Zdobywców Pucharów (1967).

W końcu nadszedł sezon 1968/1969. Muller trafiał  średnio… w każdym spotkaniu Bundesligi. W 30 spotkaniach zanotował 30 goli, co walnie przyczyniło się do triumfu w tych rozgrywkach. Bawarczycy dodatkowo „dorzucili” wiktorię w Pucharze RFN i zakończyli ten sezon w „podwójnej koronie”.

Forma Mullera, jak też całego klubu, rozkwitała. Lata 1972-1976 to prawdziwa dominacja Bayernu na własnym i europejskim podwórku, z ogromną zasługą niemieckiego napastnika.

Najlepsze indywidualne osiągnięcie zanotował w rozgrywkach 1971/1972. Wtedy to w 34 spotkaniach zdobył aż 40 bramek. Wraz z Bayernem Monachium zdobył jeszcze 3 tytuły mistrza Niemiec (1972, 1973, 1974) i jeden Puchar RFN (1971). Wówczas Bayern grał znakomicie. To był okres największych sukcesów klubu na arenie międzynarodowej.

W 1974 roku Bayern sięgnął po swój pierwszy w historii Puchar Europy, a Muller znakomicie prezentował się w tych rozgrywkach strzelając chociażby dwie bramki w finałowym dwumeczu zAtletico Madryt. Bawarczycy zdobyli Puchar Europy jeszcze dwa razy. Kolejno w 1975 i 1976 roku. Za każdym razem Gerd Muller była najskuteczniejszym piłkarzem Bayernu i jednym z najskuteczniejszych w całych rozgrywkach.

Ostanim z dziewięciu sezonów Mullera w Bayernie były rozgrywki 1978/1979. 33-letni Muller wystąpił już wtedy w tylko 19 meczach, w których zdobył 9 bramek.

Karierę klubową zakończył w Fort Lauderdale Strikers i Smiths Brothers Lounge (sezon 1981/82). Ogółem wystąpił w 427 spotkaniach Bundesligi, podczas których zdobył aż 365 bramek. Był również bardzo bramkostrzelny w DFB Pokal. Tam Gerd Muller zagrał 62 mecze i 78-krotnie „wpisywał się” na listę strzelców. Przez wszystkie lata doczekał się przydomku „Bomber der Nation” (niem.Bombowiec), co miało też swoje odzwierciedlenie w postawie Mullera w reprezentacji narodowej Niemiec.

Kariera reprezentacyjna

W reprezentacji Niemiec Gerhard Muller również od samego początku zaskarbił sobie zaufanie kolejnych selekcjonerów. W seniorskiej reprezentacji zadebiutował w 1966 roku. Już rok potem wystąpił w czterech oficjalnych spotkaniach, podczas których zdobył łącznie 6 bramek. Praktycznie z miejsca stał się filarem kadry naszych zachodnich sąsiadów.

Podczas jednego ze spotkań kwalifikacyjnych do Mistrzostw Europy w 1968 roku Muller zdobył w jednym spotkaniu 4 bramki. Było to w potyczce z Albanią. Co ciekawe kadra RFN finalnie nie pojechała na ten turniej, ponieważ potem Niemcy zdobyli tylko 3 punkty w dwumeczu z Jugosławią (jeden gol Mullera) i zaledwie zremisowali na wyjeździe z Albanią 0-0.

Dwa lata potem zawodnicy RFN powetowali sobie te niepowodzenia. Na Mistrzostwach Świata 1970 rozgrywanych w Meksyku zajęli 3. miejsce. Muller zdobył łącznie 10 bramek i został Królem Strzelców, co do dziś jest to rekordem ilości zdobytych bramek na mundialu. Trafiał praktycznie w każdym meczu. Nie udało mu się to jedynie podczas konfrontacji o najniższe miejsce na podium.

W 1972 roku Mistrzostwa Europy odbywały się w Belgii. Kadra RFN jechała tam jako wielki faworyt. Miała bowiem w swoich szeregach tego niesamowitego Gerda Mullera. „Bombowiec” po raz kolejny nie zawiódł i poprowadził swoją reprezentację do wygranej. W całym turnieju zdobył 4 bramki i znowu okazało się to wynikiem „nie do przebicia”. W finale Muller zdobył 2 gole w potyczce z ZSRR (było 3:0 dla RFN – przyp. red.).

Ostatnią wielką imprezą, na którą pojechał Gerd Muller były pamiętne dla nas Mistrzostwa Świata w 1974 roku. Napastnik może nie błyszczał jak poprzednio, ale kilka razy potwierdził, że nie był zwykłym zawodnikiem o przeciętnych umiejętnościach. Przed spotkaniem z Polakami na koncie Mullera widniały tylko dwie bramki. Stawka potyczki z „Orłami Górskiego” była spora – zawodnicy RFN musieli wygrać, aby rywalizować w finale. Pamiętny „mecz na wodzie” zakończył się skromnym triumfem gospodarzy turnieju 1-0. Jedynego gola zdobył nie kto inny, jak Gerd Muller.

W finale reprezentacja dowodzona przez Helmuta Schoena pokonała znakomitą Holandię 2-1. „Bomber der Nation”, obok Franza Beckebaauera, po raz kolejny był jednym z głównych „ojców” tego zwycięstwa. To on zdobył gola na 2-1, który jak się później okazało, był decydującym trafieniem na wagę zwycięstwa w tej imprezie.

Muller zakończył przygodę z reprezentacją właśnie w 1974 roku. Zagrał w 62 spotkaniach kadry RFN, podczas których zdobył aż 68 bramek. Zdobył tytuł mistrza Świata (1974) i mistrza Europy (1972).W 1970 rozpoczął kompletowanie swojej kolekcji od brązu (3. miejsce w Meksyku).

Podsumowanie

Gerd Muller przez swoją karierę ustanawiał liczne rekordy. Ostatnio wiele mówiło i pisało się o jego dwóch kapitalnych osiągnięciach. Jeśli chodzi o pierwszy rekord, to jego geneza miała miejsce w 1972 roku. Wówczas 25-letni napastnik w jednym roku kalendarzowym strzelił w różnych rozgrywkach aż 85 bramek. To osiągnięcie po 40 latach przebił Leo Messi. Muller po tym zdarzeniu nie był zły, ale powiedział, że wspaniały Argentyńczyk ma jedną wadę. Chodziło o to, że „Atomowa Pchła” nie gra… dla Bayernu Monachium. Muller dodał jeszcze, że życzy Messiemu, aby jego nowy rekord także przetrwał minimum 40 lat.

W drugie rewelacyjne osiągnięcie po części był zamieszany Robert Lewandowski. Generalnie Muller zasłynął również z tego, że w sezonie 1969/1970 zdobywał bramki w 16 spotkaniach Bundesligi z rzędu. „Lewy” próbował gonić ten rekord, ale ostatecznie się mu nie udało.

Po Mistrzostwach Świata 2014 w Brazylii Gerd Muller z wynikiem 14 bramek zdobytych na MŚ plasuje na trzeciej pozycji na liście wszech czasów za Miroslavem Klose (16 bramek) i Ronaldo (15 goli).

Warto dodać, że „Bomber Der Nation” w 1970 roku został wybrany przez prestiżowy magazyn „France Football” piłkarzem sezonu. W 2000 roku IFFHS nazwał go najlepszym strzelcem wszech czasów. W głosowaniu z 2003 roku został wybrany najlepszym piłkarzem Bundesligi ostatnich 40 lat. W 1977 r. został odznaczony Krzyżem Zasługi na Wstędze Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec.

Obrońcy wspominają tego zawodnika jako bardzo silnego piłkarza, z którym ciężko rywalizowało się „na ziemi”, jak i w pojedynkach powietrznych. Nie ma się co dziwić – wszak Gerd Muller miał bardzo mocną i krępą sylwetkę. Przy wzroście 176 cm ważył aż 80 kg. Po skończonej karierze piłkarz znalazł się na „życiowym zakręcie”. Z pomocą innych udało mu się pokonać problemy. Ostatnio trudnił się szkoleniem młodzieży w Bayernie Monachium.

Diego Maradona

Diego Armando Maradona

Data i miejsce urodzenia: 30.10.1960, LanusMaradona
Narodowość: Argentyna
Pozycja na boisku: Napastnik
Największe osiągnięcia:

  • Mistrz Świata z 1986 r.(Meksyk), Wicemistrz Świat z 1990 r.(Włochy)
  • Mistrzostwo Argentyny z Boca Juniors- 1981 r.
  • Puchar Króla, Puchar Ligi Hiszpańskiej i Super Puchar Hiszpanii – 1983(FC Barcelona)
  • Mistrzostwo Włoch (SSC Napoli) – 1987, 1990
  • Zdobywca Puchary UEFA(SSC Napoli) – 1989
  • Król strzelców Seri A -1988
  • Król strzelców Ligi Argentyńskiej – 1979, 1980, 1981
  • Najlepszy Piłkarz Świata według World Soccer Magazine – 1986
  • Złota Piłka France Football za całokształt.
  • Złota Piłka dla najlepszego piłkarza MŚ w 1986 r.
  • Najlepszy piłkarza wszech czasów według głosowania internautów zorganizowanym przez FIFA
  • 5-krotnie wybierany najlepszych piłkarzem Argentyny i Ameryki Południowej.
  • W 1999 roku ogłoszony najwybitniejszym sportowcem XX wieku Argentyny
  • Zdobywca 34 goli w 91 meczach dla reprezentacji Argentyny

Biografia

Diego Armando Maradona urodził się 30 października 1960 w Lanús w  Argentynie. Jako piłkarz posiadał przydomki „El Diez” („Dziesiątka”) i „Pelusa” („Puszek”).  W internetowej sądzie na oficjalnej stronie FIFA, gdzie należało wskazać najlepszego piłkarza XX wieku uzyskał 53% głosów. W podobnym głosowaniu członków Komisji Futbolowej FIFA i prenumeratorów FIFA Magazine uzyskał trzecie miejsce. Jego największe sukcesy w karierze reprezentacyjnej to: mistrzostwo świata w 1986, wicemistrzostwo na mundialu w 1990 oraz na mistrzostwach świata juniorów w 1979 roku. Gdy był graczem włoskiego Napoli zdobył z nim sporo trofeów klubowych: zdobył Puchar UEFA, a także jedyne dwa tytuły mistrza Włoch w historii tego klubu.

Wkrótce po zakończeniu kariery zawodniczej prowadził program telewizyjny w stacji Canal 13 o nazwie La Noche del 10. (od końca 2005 roku).  W okresie od czerwca 2005 do sierpnia 2006 roku zajmował stanowisko wiceprezesa Komisji Futbolowej Atlético Boca Juniors. W 2008 roku został trenerem seniorskiej reprezentacji Argentyny. Karierę selekcjonera zakończyła, poniesiona w katastrofalnym stylu porażka z Niemcami.

Kariera klubowa Maradony

Przygodę z futbolem Maradona rozpoczął w wieku 10 lat, gdy zapisał się do szkółki Los Cebollitas. Debiut w profesjonalnym futbolu datuje się na1976, gdy został piłkarzem Argentinos Juniors. W tym zespole rozegrał 167 spotkań, w których strzelił 115 bramek. Kolejnym klubem był CA Boca Juniors (1981-1982), w barwach którego wystąpił w 40 spotkaniach i strzelił 28 bramek. W latach 1979, 1980 i 1981 zdobywał tytuł króla strzelców Primera División, z osiągiem odpowiednio 27, 25 i 40 goli.

Pierwszym zagranicznym klubem piłkarza była FC Barcelona. Grając w tym zespole Maradona zdobył Puchar Króla, Puchar Ligi Hiszpańskiej oraz Superpuchar Hiszpanii. Popadł jednak w konflikt z prezesem klubu Josepem Lluisem Núñezem, dodatkowo odniósł groźną kontuzję w starciu z Andonim Goikoetxeą. To wszystko zadecydowało o przeprowadzce do Włoch. Maradona przeszedł do włoskiego Napoli.W Neapolu został przywitany przez 75 tysięcy kibiców, co stanowiło niepobity rekord do 2009 roku. Pierwsze trofeum zdobył po trzech latach gry dla klubu i było to od razu Mistrzostwo Włoch. Kolejnymi zdobyczami były: puchar i superpuchar Włoch, a także kolejne scudetto. W 1989 roku Napoli zdobyło Puchar UEFA. Maradona stał się ikoną klubu. Dla Napoli zagrał 258 meczów i strzelił 115 bramek.

Kolejnym klubem była hiszpańska Sevilla FC. Tutaj nie zanotował sukcesów. Głośny stał się konflikt z wiceprezesem Jose Marią del Nido i innymi członkami władz, dlatego spędził w nim ledwie sezon, po czym powrócił do Ojczyzny. Z zespołem Newell’s Old Boys, zajął ostatnie, 20. miejsce w argentyńskiej ekstraklasie.

W tym samym czasie FIFA nałożyła na Maradonę 15-miesięczną dyskwalifikację, za stosowanie niedozwolonych środków dopingujących. Piłkarz powrócił do piłki nożnej w 1995, podpisał wówczas ostatni w karierze kontrakt – z klubem Boca Juniors. Kłopoty ze zdrowiem i narkotykami nie przeszkodziły mu w zdobyciu tytułu wicemistrza Argentyny w 1998.

Swój ostatni oficjalny mecz Maradona rozegrał 25 października 1997 roku, przeciwnikiem było River Plate, a drużyna Maradony wygrała 2:1. Piłkarz wystąpił w pierwszej połowie spotkania.

30 października 1997 oficjalnie ogłosił zakończenie kariery sportowej.

Reprezentacja Argentyny

Debiut Maradony w reprezentacji Argentyny miał miejsce 27 lutego 1977 na La Bombonerze, w wygranym meczu z Węgrami (5:1).

Pierwszy poważny sukces reprezentacyjny osiągnął zdobywając w 1979 tytuł Mistrza Świata Juniorów. W finale jego drużyna pokonała ZSRR 3:1. Zajął ponadto drugie miejsce w klasyfikacji strzelców

W 1982 po raz pierwszy pojechał na turniej Mistrzostw Świata Seniorów. Argentyna odpadła w drugiej rundzie, a Maradona w ostatnim meczu został wyrzucony z boiska.

Następne mistrzostwa w 1986 roku w Meksyku, drużyna Maradony wygrała, a on był zdecydowanie największą gwiazdą turnieju. W ćwierćfinale z Anglią Maradona strzelił dwa gole. Każdy wyjątkowy. Pierwszego ręką, natomiast drugiego po rajdzie przez niemal całe boisko i minięciu sześciu reprezentantów Anglii. Odnosząc się do pierwszego gola stwierdził, że pomogła mu ręka Boga.

W przepięknym finale Argentyna pokonała reprezentację RFN 3:2.

Cztery lata później na turnieju we Włoszech Maradona był kapitanem reprezentacji. Kierowana przez niego drużyna dotarła do finału, pokonując po drodze m.in. Brazylię, Jugosławię i Włochy. W finale przegrała jednak z drużyną RFN 0:1. Jedyny gol został zdobyty z karnego w ostatnich minutach spotkania.

Przeprowadzony w marcu 1991 test antydopingowy wykrył w organizmie Mardony niedozwolone środki.

Zakończenie kariery

Kolejny mundial, w Stanach Zjednoczonych w 1994 roku, był końcem reprezentacyjnej kariery Maradony. Rozegrał na nim co prawda świetne mecze przede wszystkim z Grecją, jednak wykluczenie po kolejnym w karierze pozytywnym teście antydopingowym było ciosem dla całego zespołu, z którego już się nie podniósł.

Ostatnim meczem w reprezentacyjnej karierze było spotkanie z 25 czerwca 1994 roku z Nigerią, wygrane 2:1

W 2000 roku Maradona wydał swoją autobiografię, którą zatytułował „El Diego”. Napisał ją we współpracy z Danielem Arcuccim i Ernesto Cherquisem Bialo.  W książce opisał swoje dzieciństwo, karierę piłkarską, a także umieścił listę stu, według niego, najlepszych piłkarzy świata. Książka ukazała się także w Polsce pięć lat później.

W 2004 roku, z okazji stulecia FIFA, Maradona oraz brazylijczyk Pelé, został wybrany najwybitniejszym zawodnikiem wszech czasów. Zawał serca zatrzymał go w klinice medycznej na Kubie.

W 2005 roku wziął udział w drugiej edycji włoskiego Tańca z gwiazdami. Zrezygnował, po trzecim odcinku. Zajął ostatecznie 9 miejsce.

Trener

Pierwszym zespołem prowadzonym przez Diego było Deportivo Corrientes już w 1994. Zajął z nim dopiero trzynaste miejsce w Primera División. Po roku objął posadę trenera w Racing Club, gdzie również nie odniósł sukcesów zajmując 12. pozycję.

29 października 2008 Maradona został selekcjonerem reprezentacji Argentyny. W debiucie pokonał Szkocję 1:0. Z trudem wywalczył z Argentyną awans na Mistrzostwa Świata 2010. Tam dotarł do ćwierćfinału, wygrywając wszsystkie mecze, po czym przegrała 0:4 z Niemcami i odpadła z turnieju. 27 lipca 2010 roku nie zgodził się na wymianę sztabu współpracowników i przestał być selekcjonerem.

 

 

źródło:wikipedia