Diego Maradona

Diego Armando Maradona

Data i miejsce urodzenia: 30.10.1960, LanusMaradona
Narodowość: Argentyna
Pozycja na boisku: Napastnik
Największe osiągnięcia:

  • Mistrz Świata z 1986 r.(Meksyk), Wicemistrz Świat z 1990 r.(Włochy)
  • Mistrzostwo Argentyny z Boca Juniors- 1981 r.
  • Puchar Króla, Puchar Ligi Hiszpańskiej i Super Puchar Hiszpanii – 1983(FC Barcelona)
  • Mistrzostwo Włoch (SSC Napoli) – 1987, 1990
  • Zdobywca Puchary UEFA(SSC Napoli) – 1989
  • Król strzelców Seri A -1988
  • Król strzelców Ligi Argentyńskiej – 1979, 1980, 1981
  • Najlepszy Piłkarz Świata według World Soccer Magazine – 1986
  • Złota Piłka France Football za całokształt.
  • Złota Piłka dla najlepszego piłkarza MŚ w 1986 r.
  • Najlepszy piłkarza wszech czasów według głosowania internautów zorganizowanym przez FIFA
  • 5-krotnie wybierany najlepszych piłkarzem Argentyny i Ameryki Południowej.
  • W 1999 roku ogłoszony najwybitniejszym sportowcem XX wieku Argentyny
  • Zdobywca 34 goli w 91 meczach dla reprezentacji Argentyny

Biografia

Diego Armando Maradona urodził się 30 października 1960 w Lanús w  Argentynie. Jako piłkarz posiadał przydomki „El Diez” („Dziesiątka”) i „Pelusa” („Puszek”).  W internetowej sądzie na oficjalnej stronie FIFA, gdzie należało wskazać najlepszego piłkarza XX wieku uzyskał 53% głosów. W podobnym głosowaniu członków Komisji Futbolowej FIFA i prenumeratorów FIFA Magazine uzyskał trzecie miejsce. Jego największe sukcesy w karierze reprezentacyjnej to: mistrzostwo świata w 1986, wicemistrzostwo na mundialu w 1990 oraz na mistrzostwach świata juniorów w 1979 roku. Gdy był graczem włoskiego Napoli zdobył z nim sporo trofeów klubowych: zdobył Puchar UEFA, a także jedyne dwa tytuły mistrza Włoch w historii tego klubu.

Wkrótce po zakończeniu kariery zawodniczej prowadził program telewizyjny w stacji Canal 13 o nazwie La Noche del 10. (od końca 2005 roku).  W okresie od czerwca 2005 do sierpnia 2006 roku zajmował stanowisko wiceprezesa Komisji Futbolowej Atlético Boca Juniors. W 2008 roku został trenerem seniorskiej reprezentacji Argentyny. Karierę selekcjonera zakończyła, poniesiona w katastrofalnym stylu porażka z Niemcami.

Kariera klubowa Maradony

Przygodę z futbolem Maradona rozpoczął w wieku 10 lat, gdy zapisał się do szkółki Los Cebollitas. Debiut w profesjonalnym futbolu datuje się na1976, gdy został piłkarzem Argentinos Juniors. W tym zespole rozegrał 167 spotkań, w których strzelił 115 bramek. Kolejnym klubem był CA Boca Juniors (1981-1982), w barwach którego wystąpił w 40 spotkaniach i strzelił 28 bramek. W latach 1979, 1980 i 1981 zdobywał tytuł króla strzelców Primera División, z osiągiem odpowiednio 27, 25 i 40 goli.

Pierwszym zagranicznym klubem piłkarza była FC Barcelona. Grając w tym zespole Maradona zdobył Puchar Króla, Puchar Ligi Hiszpańskiej oraz Superpuchar Hiszpanii. Popadł jednak w konflikt z prezesem klubu Josepem Lluisem Núñezem, dodatkowo odniósł groźną kontuzję w starciu z Andonim Goikoetxeą. To wszystko zadecydowało o przeprowadzce do Włoch. Maradona przeszedł do włoskiego Napoli.W Neapolu został przywitany przez 75 tysięcy kibiców, co stanowiło niepobity rekord do 2009 roku. Pierwsze trofeum zdobył po trzech latach gry dla klubu i było to od razu Mistrzostwo Włoch. Kolejnymi zdobyczami były: puchar i superpuchar Włoch, a także kolejne scudetto. W 1989 roku Napoli zdobyło Puchar UEFA. Maradona stał się ikoną klubu. Dla Napoli zagrał 258 meczów i strzelił 115 bramek.

Kolejnym klubem była hiszpańska Sevilla FC. Tutaj nie zanotował sukcesów. Głośny stał się konflikt z wiceprezesem Jose Marią del Nido i innymi członkami władz, dlatego spędził w nim ledwie sezon, po czym powrócił do Ojczyzny. Z zespołem Newell’s Old Boys, zajął ostatnie, 20. miejsce w argentyńskiej ekstraklasie.

W tym samym czasie FIFA nałożyła na Maradonę 15-miesięczną dyskwalifikację, za stosowanie niedozwolonych środków dopingujących. Piłkarz powrócił do piłki nożnej w 1995, podpisał wówczas ostatni w karierze kontrakt – z klubem Boca Juniors. Kłopoty ze zdrowiem i narkotykami nie przeszkodziły mu w zdobyciu tytułu wicemistrza Argentyny w 1998.

Swój ostatni oficjalny mecz Maradona rozegrał 25 października 1997 roku, przeciwnikiem było River Plate, a drużyna Maradony wygrała 2:1. Piłkarz wystąpił w pierwszej połowie spotkania.

30 października 1997 oficjalnie ogłosił zakończenie kariery sportowej.

Reprezentacja Argentyny

Debiut Maradony w reprezentacji Argentyny miał miejsce 27 lutego 1977 na La Bombonerze, w wygranym meczu z Węgrami (5:1).

Pierwszy poważny sukces reprezentacyjny osiągnął zdobywając w 1979 tytuł Mistrza Świata Juniorów. W finale jego drużyna pokonała ZSRR 3:1. Zajął ponadto drugie miejsce w klasyfikacji strzelców

W 1982 po raz pierwszy pojechał na turniej Mistrzostw Świata Seniorów. Argentyna odpadła w drugiej rundzie, a Maradona w ostatnim meczu został wyrzucony z boiska.

Następne mistrzostwa w 1986 roku w Meksyku, drużyna Maradony wygrała, a on był zdecydowanie największą gwiazdą turnieju. W ćwierćfinale z Anglią Maradona strzelił dwa gole. Każdy wyjątkowy. Pierwszego ręką, natomiast drugiego po rajdzie przez niemal całe boisko i minięciu sześciu reprezentantów Anglii. Odnosząc się do pierwszego gola stwierdził, że pomogła mu ręka Boga.

W przepięknym finale Argentyna pokonała reprezentację RFN 3:2.

Cztery lata później na turnieju we Włoszech Maradona był kapitanem reprezentacji. Kierowana przez niego drużyna dotarła do finału, pokonując po drodze m.in. Brazylię, Jugosławię i Włochy. W finale przegrała jednak z drużyną RFN 0:1. Jedyny gol został zdobyty z karnego w ostatnich minutach spotkania.

Przeprowadzony w marcu 1991 test antydopingowy wykrył w organizmie Mardony niedozwolone środki.

Zakończenie kariery

Kolejny mundial, w Stanach Zjednoczonych w 1994 roku, był końcem reprezentacyjnej kariery Maradony. Rozegrał na nim co prawda świetne mecze przede wszystkim z Grecją, jednak wykluczenie po kolejnym w karierze pozytywnym teście antydopingowym było ciosem dla całego zespołu, z którego już się nie podniósł.

Ostatnim meczem w reprezentacyjnej karierze było spotkanie z 25 czerwca 1994 roku z Nigerią, wygrane 2:1

W 2000 roku Maradona wydał swoją autobiografię, którą zatytułował „El Diego”. Napisał ją we współpracy z Danielem Arcuccim i Ernesto Cherquisem Bialo.  W książce opisał swoje dzieciństwo, karierę piłkarską, a także umieścił listę stu, według niego, najlepszych piłkarzy świata. Książka ukazała się także w Polsce pięć lat później.

W 2004 roku, z okazji stulecia FIFA, Maradona oraz brazylijczyk Pelé, został wybrany najwybitniejszym zawodnikiem wszech czasów. Zawał serca zatrzymał go w klinice medycznej na Kubie.

W 2005 roku wziął udział w drugiej edycji włoskiego Tańca z gwiazdami. Zrezygnował, po trzecim odcinku. Zajął ostatecznie 9 miejsce.

Trener

Pierwszym zespołem prowadzonym przez Diego było Deportivo Corrientes już w 1994. Zajął z nim dopiero trzynaste miejsce w Primera División. Po roku objął posadę trenera w Racing Club, gdzie również nie odniósł sukcesów zajmując 12. pozycję.

29 października 2008 Maradona został selekcjonerem reprezentacji Argentyny. W debiucie pokonał Szkocję 1:0. Z trudem wywalczył z Argentyną awans na Mistrzostwa Świata 2010. Tam dotarł do ćwierćfinału, wygrywając wszsystkie mecze, po czym przegrała 0:4 z Niemcami i odpadła z turnieju. 27 lipca 2010 roku nie zgodził się na wymianę sztabu współpracowników i przestał być selekcjonerem.

 

 

źródło:wikipedia