Alfredo Di Stefano

Alfredo di Stefano

Data i miejsce urodzenia: 04.07.1926 (Buenos Aires, Argentyna)
Data i miejsce śmierci: 7 lipca 2014 (Madryt, Hiszpania)
Narodowość: Argentyna / Hiszpania
Pozycja na boisku: środkowy napastnik

1. Największe osiągnięcia

  • Zdobywca Copa America (Brazylia): 1947
  • 8-krotny Mistrz Hiszpanii (Real Madryt): 1954, 1955, 1957, 1958, 1961, 1962, 1963, 1964
  • 5-krotny Zdobywca Pucharu Europy (Real Madryt): 1956 , 1957 , 1958 , 1959 , 1960
  • 3-krotny Mistrz Kolumbii (Millonarios FC): 1949, 1951, 1952
  • Zdobywca Pucharu Króla (Real Madryt): 1962
  • Zdobywca Pucharu Interkontynentalnego (Real Madryt): 1960
  • Mistrz Argentyny (River Plate): 1945, 1947
  • 2-krony zdobywca Złotej Piłki: 1957, 1959 oraz drugie miejsce w 1956
  • Hiszpański Piłkarz Roku: 1957, 1959, 1960, 1964
  • 2-krotny Król Strzelców Pucharu Europy: 1958, 1962
  • 5-krotny Król Strzelców Ligi hiszpańskiej (Real Madryt): 1954, 1956, 1957, 1958, 1959
  • Król strzelców Ligi argentyńskiej: 1947
  • Król strzelców Ligi kolumbijskiej: 1951, 1952
  • Zdobywca 23 goli w 31 meczach dla reprezentacji Hiszpanii
  • Zdobywca 6 goli w 6 meczach dla reprezentacji Brazylii
  • Ogółem zdobywca 555 goli w 697 oficjalnych meczach

reklama

 

Alfredo Di Stefano (pełne nazwisko to Alfredo Stéfano Di Stéfano Laulhé) to jeden z najlepszych piłkarzy wszech czasów, słynący z wszechstronności, inteligencji na boisku i skuteczności. Był głównym liderem słynnego Realu Madryt, który w latach 50. i 60. XX wieku zdominował hiszpańską i europejską piłkę.

Alfredo Di Stéfano miał przydomek „Saeta rubia”, czyli „Blond strzała”. Był potężnym, szybkim, zręcznym i skutecznym napastnikiem, o dużej wytrzymałości, wszechstronności taktycznej, kreatywności i wizji, który mógł grać na prawie każdej pozycji na boisku.

Jest obecnie 6. najlepszym strzelcem w historii hiszpańskiej Primera Division i trzecim najlepszym strzelcem Realu Madryt wszech czasów, z 216 bramkami w 282 meczach ligowych w latach 1953–1964.

Gol-Alfredo-di-Stefano-pieta.jpg

2. Lata młodzieńcze

Matka Alfredo (Eulalii Laulhé Gilmont) była Argentynką pochodzenia francusko-irlandzkiego. Jego ojciec Michele wyemigrował do Argentyny z Włoch w XIX wieku. Był obrońcą River Plate, ale przedwcześnie zakończył grę w 1912 roku z powodu kontuzji kolana.

Alfredo Di Stefano przyszedł na świat w 1926 roku w Barracas — jednej z argentyńskich dzielnic Buenos Aires.

Di Stéfano dorastał, grając w piłkę uliczną. W wieku 7 lat zapisał się do lokalnego klubu Unidos y Venceremos czy Imán. Już wtedy widziano w nim talent. Jednak w 1940 jego rodzina przenosi się na wieś. Di Stéfano musi przerwać naukę, by pracować z ojcem. Nie zapomniał o grze w piłkę, grając ze swoim bratem Tulio w Club Social y Deportivo Unión Progresista do 1943 roku, kiedy to rodzina wróciła do Buenos Aires.

3. Kariera klubowa

River Plate (1945)

W 1944 roku ojciec Di Stefano zagrał syna na testy do River Plate, a ten dołączył do drugiej drużyny klubu. W 1945 roku Alfredo stał się częścią pierwszego zespołu, który nazywał się La Máquina (Maszyna), ze względu na ich bezprecedensowy sukces, i składał się z takich graczy jak legendarny Pedernera, Labruna Muñoz i Loustau.

Di Stéfano uczył się zatem kopania piłki od największych gwiazd, zwłaszcza od Pedernery. Idolem Alfredo był Paragwajczyk Arsenio Erico — napastnik Independiente. Jego trener i pierwszy mentor — Carlos Peucelle — nauczył Alfredo grać w piłkę nisko, dzięki czemu zadebiutował w pierwszej drużynie w wieku 19 lat: 15 lipca 1945 roku przeciwko Huracánowi w porażce 2:1. W roku 1945 już nie zagrał w pierwszym składzie, bo grał dla Huracan, ale zdobył swój pierwszy tytuł, gdy River Plater wygrał mistrzostwo, pozostawiając Boca Juniors cztery punkty w tyle.

Wypożyczenie do Huracan (1945-1946)

Po meczu z Huracanem, prezydent Huracán był pod wrażeniem potencjału młodziutkiego Di Stéfano. Zaproponował wypożyczenie, bo legenda Argentyny — Herminio Masantonio — właśnie przeszli na emeryturę i Huracan potrzebował zawodnika. Di Stéfano zgodził się, ponieważ miał małe szanse na wejście do pierwszego zespołu River Plate.

Były napastnik Argentyny i najlepszy strzelec Pucharu Świata Guillermo Stábile, ówczesny trener drużyny narodowej Huracán i Argentyny, dał Di Stéfano swoje pierwsze prawdziwe szanse w sezonie 1946. Pierwsze 2 gole strzelił w wygranym 3:1 meczu z Estudiantes de La Plata. Później strzelił gola przeciwko swojej byłej drużynie River Plate, zdobywając najszybszego gola w historii argentyńskich mistrzostw, po około 10 sekundach gry.

Ostatecznie strzelił dla Huracana 10 bramek w 25 występach, doskonale współpracując z Norberto Méndezem, który później został najlepszym strzelcem wszech czasów w Copa América. Huracán próbował podpisać kontrakt z Di Stefano na stałe, pod koniec sezonu zakończonego na dobrym 8. miejscu, ale nie mógł sobie pozwolić na wydatek 90.000 pesos dla River Plate.

Powrót do River Plate (1946-1949)

Po powrocie do River Plate Di Stéfano stał się integralną częścią La Máquina, przyjmując rolę odchodzącego Adolfo Pedernera. Trener Carlos Peucelle początkowo umieścił Di Stéfano na flance, w której Di Stéfano grał z trudem. W meczu przeciwko Atlancie of Pedernera, Peucelle postanowił go umieścić jako środkowego napastnika. W efekcie River Plate wygrał 6:1!

Wkrótce Di Stéfano narzucił siebie jako środkowego napastnika, a jego koledzy z drużyny dostosowali się do jego gry. To wtedy uzyskał przydomek Saeta Rubia (Blond Strzała), wymyślony przez dziennikarza Roberto Neubergera. Chociaż musiał opuścić zespół na jakiś czas z powodu obowiązkowej poboru do wojska, Di Stefano znacząco przyczynił się do zwycięstwa Argentyny Primera División w 1947 roku i został najlepszym strzelcem ligi z 27 bramkami.

Zwycięstwo w lidze dało River Plate prawo do reprezentowania Argentyny w Copa Aldao przeciwko mistrzom Urugwaju Nacional Montevideo. Początki tych rozgrywek sięgają 1913 roku i dla wielu był uważany za prekursora Copa Libertadores.

W listopadzie 1947 River pokonał Nacional 4:3, a Di Stéfano strzelił jedną bramkę w Montevideo. Cztery dni później Di Stéfano świętował swoje pierwsze międzynarodowe trofeum klubowe zwycięstwem 3:1 w Buenos Aires.

W lutym 1948 roku mistrzowie River Plate wzięli udział w inauguracyjnym Mistrzostwach Ameryki Południowej Ameryki w Santiago, podczas gdy inni mistrzowie Ameryki Południowej zajęli 2. miejsce za Vasco da Gamą, a Di Stéfano strzelił 4 gole w 6 meczach.

Podczas mistrzostw Argentyny w 1948 roku Związek Piłki Nożnej zawiesił turniej na krótki czas z powodu protestów zawodników prowadzonych przez Adolfo Pedernera i Alfredo Di Stéfano i zmaterializował się ze strajkiem gracza w celu uzyskania statusu i praw piłkarza zawodowego. Mimo tego przewrotu Di Stéfano strzelił 13 goli w 23 meczach, a River Plate zajął 3. miejsce.

Strajk trwał przez 8 miesięcy do 1949 roku i ostatecznie oznaczał odejście najlepszych argentyńskich piłkarzy. W szczególności do Kolumbii, która była wówczas jedną z najbardziej dochodowych lig na świecie.

W jednym ze swoich ostatnich meczów w Argentynie, 31 lipca 1949 roku, Di Stéfano grał w roli bramkarza przez 20 minut i utrzymując czyste konto w meczu derbowym z Boca Juniors.

Millonarios (1949–1953)

Po katastrofie lotniczej Superga w maju 1949 roku rozegrano mecz towarzyski między River Plate i Grande Torino, a Di Stéfano został obiecany klubowi Granata. Jednak z argentyńskim napastnikiem wkrótce skontaktował się Adolfo Pedernera, który już uzgodnił warunki z klubem Millonarios FC z Kolumbii w Bogocie. Tym samym 9 sierpnia 1949 podpisał kontrakt z klubem kolumbijskim. River Plate nie otrzymało za niego żadnej rekompensaty, gdyż kolumbijska FA nie była wówczas powiązana z FIFA. Liga Kolumbijska, z uwagi na najwyższe pensje, stała się wówczas najlepszą na świecie, przyciągając wiele międzynarodowych gwiazd. Millonarios zaoferował Alfredo pensję wyraźnie wyższą niż ta z River Plate, a argentyński napastnik rozpoczął nowy rozdział w swojej karierze w Kolumbii, w okresie zwanym El Dorado.

Liga kolumbijska stała się profesjonalna w 1948 roku. Di Stéfano, Perdenera i Nestor Rossi, którzy dołączyli do Millonarios latem, znali się bardzo dobrze i utworzyli słynne trio o nazwie Ballet Azul (Niebieski balet).

W sezonie 1949 Di Stéfano strzelił 16 bramek w 14 meczach i zdobył pierwszy z trzech tytułów dla Millonarios. W następnym sezonie 1950 Di Stéfano strzelił 23 gole w 29 meczach, ale Millonarios zabrakło 2 punkty do Deportes Caldas.

Di Stéfano utrzymywał się w doskonałej formie, co zaprocentowało drugim tytułem mistrza Kolumbii w 1951 roku (z 11 punktami przewagi nad drugim w tabeli Boca Juniors de Cali). Strzelił przy tym 32 bramki w 34 meczach — więcej niż jakikolwiek inny gracz w lidze.

W 1952 roku Di Stefano po raz kolejny został najlepszym strzelcem z 19 bramkami i sięgnął po trzeci tytuł.  W październiku 1952 roku Di Stéfano poprowadził również Millonarios do finału Copa Colombia, po pokonaniu Deportivo Cúcuta 2:1. Finał miał być rozegrany w maju 1953, ale Di Stéfano wrócił już wtedy do Argentyny.

W sumie strzelił dla Milionarios 267 bramek w 292 meczach i jest jednym z najlepszych piłkarzy w historii ligi kolumbijskiej.

Sporny transfer do Hiszpanii

W marcu 1952 roku Real Madryt zorganizował turniej Bodas de Oro (Złoty ślub) w stolicy Hiszpanii z okazji 50. rocznicy klubu, w którym miał wziął udział także River Plate. Kiedy usłyszano o nowej potędze — Millonarios — odwołano zaproszenie dla River Plate i zaproszono Kolumbijczyków jako przedstawiciela Ameryki Południowej. Kolumbijczycy wzięli udział w turnieju i wygrali go, po zremisowaniu 2–2 ze szwedzkim mistrzem IFK Norrkoping i pokonaniu Los Blancos. Bernabéu zapytał o Di Stéfano i zawarto porozumienie między nim a właścicielem Millonariosa — Alfonso Senorem Quevedo. Obaj sympatyzowali z konserwatywnymi reżimami w Hiszpanii i Kolumbii.

Było jasne, że Di Stefano ma niezwykłe umiejętności snajperskie oraz charakter przywódcy na boisku. Był piłkarzem myślącym, często zmieniał pozycję, co utrudniało pilnowanie go przez obrońców przeciwnej drużyny. To sprawiło, że 2 hiszpańskie kluby rozpoczęły rywalizację o niego.

Wkrótce dyrektorzy Barcelony zgodzili się z River Plate na transfer Di Stefano za równowartość 150 milionów włoskich lirów (według innych źródeł 200 000 USD). River Plate był ostatnim zespołem stowarzyszonym z FIFA, który trzymał swoją kartę transferu Di Stéfano.

W Boże Narodzenie 1952 roku Di Stéfano podtrzymał kontrakt z Millonarios. Wrócił na krótko do Buenos Aires, gdzie planował porzucić piłkę nożną i rozpocząć działalność, ponieważ liga argentyńska wciąż nie była zawodowa.

FIFA wyraziła przychylne nastawienie do Barcelony w tej sprawie, jednak Hiszpański Związek Piłki Nożnej zablokował transfer. FIFA wyznaczyła na mediatora Armando Muñoz Calero —byłego prezydenta Hiszpańskiej Federacji Piłki Nożnej — powiązanego z Francisco Franco. Calero postanowił pozwolić Realowi Madryt grać w sezonach 1953–1954, a w latach 1955–1956, w Barcelonie w latach 1954–1955 i 1956–1957. Umowa została zatwierdzona przez Związek Piłki Nożnej i ich kluby. Chociaż Katalończycy się zgodzili, decyzja wywołała różne niezadowolenie wśród członków i prezydenta Barcelony, który został zmuszony do rezygnacji we wrześniu 1953.

Ponieważ jego pierwsze mecze były imponujące, Barcelona sprzedała Realowi swój udział w połowie, a Di Stéfano podpisał czteroletni kontrakt. Real zapłacił 5,5 miliona hiszpańskich peset za transfer plus 1,3 miliona premii za zakup i roczną opłatę dla Millonarios (16 000 pensji dla Argentyny z podwójną premią w porównaniu do jego kolegów z drużyny). W sumie 40% rocznych przychodów madryckiego klubu!

Fakt ten znacznie przyczynił się do rywalizacji z katalońskim klubem. Przed przybyciem Di Stéfano, klub stolicy Hiszpanii nie był ani największym klubem w kraju, ani największym w mieście. Real Madryt nie miał wielkich tradycji piłkarskich. Do tej pory wygrał tylko 2 mistrzostwa, podczas gdy Barcelona i Atlético Madryt miało odpowiednio 6 i 4.

Współtwórca potęgi Real Madryt (1953-1964)

27-letni Alfredo Di Stéfano przybył do Realu Madryt 22 września 1953 roku. Po 7 miesiącach zadebiutował białą koszulką w październiku 1953 w pojedynku z mistrzowską Barceloną, wygrywając 5-0 hat-trickem Di Stéfano!

Real Madryt miał przeciętną drużynę i nie zdobył tytułu od 20 lat. W pierwszych miesiącach Di Stefano nie przystosował się do europejskiej piłki nożnej, ale narzucił swój styl, grając na całym boisku, szybko, z piłką nisko przy ziemi.

W pierwszym sezonie z Realem Madryt Di Stéfano został najlepszym strzelcem La Ligi w latach 1953/54 z 27 bramkami w 28 występach, co znacząco przyczyniło się do tytułowego zwycięstwa: Blancos udało się wygrać mistrzostwa Hiszpanii po dwóch dekadach.

W następnym roku, po rekomendacji Di Stéfano, Real Madryt nabył argentyńskiego napastnika Héctora Riala od Nacional Montevideo. Real wygrał kolejny sezon 1954/55. Di Stéfano strzelił 25 bramek, kończąc tylko za Juanem Arzą (28) wśród strzelców ligi hiszpańskiej.

26 czerwca 1955 roku hiszpański klub wygrał swój pierwszy w historii Puchar Ameryki Łacińskiej, pokonując Raymonda Kopę i Stade de Reims Justa Fontaine’a w finale 2:0 w Paryżu.

Drugi z rzędu hiszpański tytuł pozwolił Realowi Madryt być pierwszym reprezentantem Hiszpanii w inauguracyjnym Pucharze Mistrzów, w swojej pierwszej edycji w sezonie 1955/56. Di Stéfano zadebiutował w Pucharze Mistrzów przeciwko Servette w wygranym 2:0 wyjeździe. W lidze znów był najlepszym strzelcem (24 gole), ale mimo to Athletic Bilbao wygrał turniej przed Barçą i Realem.

W Pucharze Mistrzów zespół Realu Madryt poleciał do Belgradu i pomimo śnieżycy, która nawiedziła miasto w poprzednich dniach. Prezydent Bernabéu zgodził się, aby mecz nie został przełożony. Warunki gry sprzyjały graczom Partizanu, którzy objęli prowadzenie i zdominowali grę. Rzut karny został przyznany Realowi Madryt, ale Héctor Rial poślizgnął się podczas kopnięcia i nie wykorzystał go. W ostatnich minutach, kiedy Serbowie wygrywali 3:0, Di Stéfano pomógł w obronie. W meczu rewanżowym odnieśli łatwe zwycięstwo 4:0 w Madrycie w grudniu 1956.

Blancos wyeliminowali Mediolan w półfinale i weszli do finału w Paryżu przeciwko Raymondowi Kopie i Stade de Reims Justa Fontaine’a. Real Madryt ucierpiał w pierwszej połowie, ale Di Stéfano podniósł swoich kolegów z drużyny, aby wrócić i wygrać trofeum 4:3.

18 grudnia 1956 został stworzony plebiscyt Złota Piłka. Di Stéfano zabrakło 3 głosów do Stanleya Matthewsa.

Zmiana narodowości na hiszpańską

Latem 1956 roku Real Madryt podpisał kontrakt z Raymondem Kopaszewskim (polskiego pochodzenia) ze Stade de Reims. Francuski napastnik nie mógł wziąć udziału w grach z powodu limitu obcokrajowców w La Liga i musiał czekać na zmianę narodowości Di Stèfano, który został obywatelem Hiszpanii w październiku 1956 roku.

Di Stefano sezon rozpoczął się wcześnie od udziału Realu Madryt w Mistrzostwach Świata Małych Klubów 1956 w Caracas w Wenezueli jako mistrzów Europy. Hiszpanie zmierzyli się z Vasco da Gamą, AS Roma i FC Porto grając z takimi zawodnikami, jak zwycięzca Pucharu Świata: Alcides Ghiggia i Vavá. Real wygrał trofeum 3 zwycięstwami, a Di Stéfano zakończył mecz jako najlepszy strzelec turnieju z 4 bramkami (tak samo jak Vavá).

Ponieważ Real Madryt nie zdobył tytułu w poprzednim sezonie, prezydent Santiago Bernabéu, który był również wiceprezesem zawodów, wpadł na pomysł, że zwycięzca Pucharu Mistrzów ma prawo zarejestrować się na kolejną edycję w celu obrony zwycięstwo, nawet jeśli stracił mistrzostwo. W rezultacie Real brał udział w sezonie 1956/57, eliminując Rapid Vienna, Niceę i Manchester United w półfinale i pokonując Fiorentinę 2:0 w finale w Madrycie.

W sezonie Real potwierdził się także w ostatniej edycji Pucharu Latynoskiego, pokonując Benfikę 1:0 w finale, dzięki decydującej bramce Di Stéfano, który tym razem wygrał plebiscyt Ballon d’Or w 1957 roku.

Od 23. dnia mistrzostw 1956/57 Real Madryt rozpoczął serię kolejnych zwycięstw u siebie, które zakończyły się dopiero w 1966 roku, w 25. rundzie ligi, po 121 meczach. Atak Realu był jednym z najlepszych w historii: Di Stéfano, Héctor Rial, Francisco Gento i Kopa. Real wygrał mistrzostwo 1957 roku, a Di Stéfano ponownie strzelił 31 goli w lidze.

W sezonie 1957/58 Real Madryt został wzmocniony dzięki przybyciu Urugwajczyka José Santamarii w obronie. Di Stéfano strzelił 19 bramek i zdobył nagrodę dla najlepszego strzelca, zdobywając tytuł 1958 kosztem Atletico Madryt. W ćwierćfinale Pucharu Mistrzów w 1958 roku Real Madryt zmierzył się z Sevillą, która upokorzyła swoich przeciwników w pierwszym meczu w Madrycie z wynikiem 8:0, gdzie strzelił 4 gole.

Po powrocie z Sewilli Di Stéfano został powitany przez obraźliwe wyzwiska przeciwnych fanów, a Real został zatrzymany wynikiem 2:2. W półfinale Di Stèfano przyczynił się do sukcesu przeciwko węgierskiemu Vasasowi, a zespół doszedł do finału przeciwko Milanowi Juana Alberto Schiaffino. Real Madryt wygrał finał z powrotem 3:2, a argentyński wszechstronny zawodnik zakończył turniej jako najlepszy strzelec z 10 bramkami.

Sezon 1957/58 zakończył się jednak przegraną Pucharu Generalnego 2:0 z Athletic Bilbao. W rezultacie Ferenc Puskás podpisał kontrakt z Realem Madryt latem 1958 roku, aby wzmocnić skład, a Real Madryt został pobłogosławiony jedną z najbardziej śmiercionośnych par atakujących w historii piłki nożnej. Niemniej jednak Real zajął 2. miejsce w sezonie 1959 za Barçą i Donem Alfredo z 23 bramkami. Był najlepszym strzelcem w lidze po raz piąty i ostatni, a czwarty z rzędu.

Po pokonaniu rywali Atlético Madryt po trzech meczach w półfinale, Real Madryt wygrał czwarty z rzędu Puchar Mistrzów, ponownie wyprzedzając Stade de Reims z wynikiem 2:0. Podczas finału, Enrique Mateos – zastępca Puskása (Węgier obawiał się odwetu i postanowił nie wyjeżdżać z Tam do finału w Stuttgarcie) – zamiast Di Stéfano wynonał rzut karny i spudłował. Ale na początku drugiej połowy Di Stéfano strzelił drugą bramkę, a Real Madryt był już legendą na całym świecie: najsłynniejszą drużyną, którą wszyscy chcieli oglądać.

16 lipca 1959 roku Real Madryt był gospodarzem meczu z Pelé i jego brazylijskim klubem Santos FC podczas europejskiej trasy koncertowej. Była to jedna z najbardziej oczekiwanych gier trasy, biorąc pod uwagę reputację, którą Pelé zaczął budować. Zespół Di Stéfano pokonałby Brazylijczyków o 5:3.

W grudniu France Football przyznał Di Stéfano Ballon d’Or w 1959 roku, który wygrał przed kolegą z drużyny Raymondem Kopą (ten wrócił już do Stade de Reims latem 1959 roku) i walijską gwiazdą Juventusu Johnem Charlesem. Puskás i Gento znaleźli się w pierwszej dziesiątce.

Europejski upadek i pierwszy podwójna korona

Nowy sezon rozpoczął się od inauguracyjnego Pucharu Interkontynentalnego i remisu 0:0 w pierwszym meczu finału z Peñarolem w Montevideo 4 lipca 1960. Jednak w drugim meczu Real pokonał Urugwajczyków aż 5:0, a ​​Di Stéfano strzelił jedną bramkę.

Di Stéfano zakończył sezon z 21 bramkami jako drugi strzelec ligi za Puskásem, który strzelił 28 bramek.

Passa w elitarnych europejskich rozgrywkach została przerwana w sezonie 1960/1961, gdzie na drodze Realu Madryt stanęła FC Barcelona. Mimo odpadnięcia w Pucharze Europy, Real przerzucił swoją passę zwycięstw na ligę, w której w kolejnych latach triumfował w składzie z Alfredo di Stefano pięć razy z rzędu.

Mimo, że 1962 i 1964 Los Blancos dochodzili do finałów Pucharu Europy, to jednak nie udało się go zdobyć ponownie. Sam Alfredo Di Stefano po roku 1960, nie prezentował się już tak wspaniale jak wcześniej. Prym w ataku przejął Ferenc Puskas, jednak nadal to Di Stefano był przywódcą drużyny, a z jego zdaniem liczył się nawet trener.

W sezonie 1961/62 Di Stéfano po raz pierwszy zdobył podwójną koronę, wygrywając Puchar Generalísimo.

W sezonie 1961/62 Real osiągnął finał turnieju po raz szósty w swojej historii, po wyeliminowaniu Juventusu i Standard Liege. Real grał przeciwko Benfice Eusébio i chociaż Hiszpanie dwukrotnie objęli prowadzenie, w drugiej połowie meczu Lusitańczycy zdobyli tytuł wynikiem 5:3. Real przegrał swój pierwszy finał Pucharu Europy i po raz pierwszy Di Stéfano nie strzelił gola w finale (trzy bramki strzelił Puskás). Mimo to po raz drugi w karierze znalazł się w gronie najlepszych strzelców zawodów z 7 bramkami.

Jesienią 1962 roku Blancos zostali wyeliminowani z Pucharu Europy za sprawą Anderlechtu, ale mając Di Stéfano w wieku 37 lat, Real zdobył tytuł w 1963 wyprzedzając Atletico Madryt, a Puskás ponownie został najlepszym strzelcem.

Sezon 1963/64 był ostatnim dla Di Stéfano w Realu Madryt. Na początku sezonu zespół odbył trasę przedsezonową w Wenezueli, ponieważ uczestniczył w Mistrzostwach Świata Małych Klubów 1963 przeciwko São Paulo i FC Porto. Di Stéfano grał w pierwszym meczu 20 sierpnia, ale 24 sierpnia 1963 roku argentyński mistrz został porwany przez Narodowe Siły Zbrojne Wenezueli w hotelu Potomac w Caracas i zwolniony 3 dni później bez szwanku. Incydent kosztował trofeum Los Blancos, ponieważ bez Di Stéfano nie udało im się pokonać São Paulo w finale.

„Królewscy” zdobyli czwartą ligę z rzędu i dotarli do finału Pucharu Europy 1964 po pokonaniu AC Milan w ćwierćfinale 4:3. Real Madryt zmierzył się w finale z Helenio Herrerą. Na kilka godzin przed finałem Di Stéfano wyraźnie skrytykował taktykę zaprojektowaną przez trenera Realu Madryt Miguela Muñoza przeciwko włoskiemu obrońcy Giacinto Facchetti. Relacje między Muñozem, który miał poparcie prezydenta Bernabéu, a zawodnikiem z Argentyny były już rozdarte. Inter Mediolan wygrał finał 3:1.

Latem 1964 roku Bernabéu zaproponował 38-letniemu Di Stéfano dołączenie do personelu technicznego Realu Madryt, ale Argentyńczyk odrzuca ofertę woląc kontynuować grę. Klub postanowił nie przedłużać kontraktu.

Alfredo Di Stéfano grał w Realu Madryt 11 lat i wygrał 8 mistrzostw Hiszpanii, 1 Puchar Hiszpanii, 2 Puchary Łacińskie, 5 kolejnych Pucharów Mistrzów 1956–1960 (strzelając bramki we wszystkich wygranych przez siebie finałach, w tym hat-tricka w ostatnim), 1 Puchar Interkontynentalny, kilka indywidualnych tytułów, w tym 5-krotnie więcej niż najlepszy strzelec ligi .

Strzelił 418 bramek w 510 meczach, z czego 308 bramek w 396 oficjalnych meczach (49 bramek w 59 meczach w Pucharze Mistrzów), stając się najlepszym strzelcem w historii klubu (rekord ten został poprawiony potem przez Raula i Cristiano Ronaldo).

To była drużyna prawdziwych „Galaktycznych”, w składzie trzech z pięciu najlepszych piłkarzy świata lat 50., którzy potrafili grać niezwykle drużynowo i pomysłowo.

Espanyol Barcelona

Karierę piłkarską kończył w Barcelonie, ale nie w klubie znienawidzonym przez Madryckich kibiców, a w Espanyolu. Grał tam przez dwa sezonu  i mimo blisko 40 lat radził sobie całkiem dobrze, w 77 występach zanotował 41 bramek.

4. Alfredo Di Stefano jako trener

Po zakończeniu kariery rozpoczął swoją przygodę z trenerką.

Trenował osiem klubów z niezłym skutkiem w tym River Plate i Boca Juniors, z którymi wywalczył Mistrzostwo Argentyny.

Trenował także ukochany Real Madryt zdobywając Super Puchar Hiszpanii w 1990 roku. Największe jednak osiągnięcia zdobył z Valencią, kiedy to w 1971 roku wywalczył mistrzostwo Hiszpanii, a za drugim podejściem w 1980 roku zdobył z tym klubem Puchar Zdobywców Pucharu.

5. Kariera reprezentacyjna

W 1947 roku Alfredo di Stefano został po raz pierwszy powołany do reprezentacji Argentyny. Paradoksem jest, że tak wybitny piłkarz ani razu nie uczestniczył w Mundialu.

Grając dla Argentyny nie wystąpił na MŚ w 1950 roku, gdyż ta odmówiła udziału w imprezie.

Z kolei w 1954 roku Argentyna nie zakwalifikowała się do mistrzostw, a sam Di Stefano wystąpił kilka razy w reprezentacji Kolumbii, co jednak nie zostało uznane oficjalne.

Dla barw Argentyny strzelił 6 goli w 6 meczach.

Di Stefano przyjął obywatelstwo Hiszpańskie w 1956 roku i mógł grać w reprezentacji Hiszpanii, jednak nie zdołał się zakwalifikować na MŚ w 1962 roku. Ta sztuka udała się 4 lata później, ale pech chciał, że przed finałami mistrzostw świata Di Stefano doznał kontuzji, która go wyeliminowała z imprezy.

6. Podsumowanie

Mimo, że Alfredo Di Stefano przez większość swojej kariery występował w barwach Hiszpanii, to wielu wiąże jego osobę z Argentyną, co przypomina słynne zdjęcie Di Stefano w trykocie Argentyny, na którym może jeszcze pochwalić się blond czuprynką.

Plasuje się na 4. miejscu wśród strzelców Primera Division (227 goli), i na drugim wśród zawodników Realu Madryt (z dorobkiem 216 bramek), wyprzedził go dopiero Raul Gonzales w 2009 roku.

W 2000 roku został mianowany jako Honorowy Prezydent Realu Madryt.

W listopadzie 2003, aby uczcić jubileusz UEFA, Di Stefano został wybrany Złotym Graczem Hiszpanii przez Królewską Hiszpańską Federację Piłki Nożnej jako najbardziej wybitny zawodnik ostatnich 50 lat. Sam Pele nazwał go najbardziej kompletnym piłkarzem wszech czasów.

W 2004 roku został wymieniony przez Pelé na liście największych żyjących graczy FIFA 100 (we wrześniu 2009 roku powiedział, że Di Stéfano był najlepszym argentyńskim graczem „kiedykolwiek”).

W głosowaniu France Football, który skonsultował się z ich byłymi zwycięzcami Ballon d’Or, aby wybrać Piłkarza Stulecia, Di Stefano uplasował się na 4. pozycji, za Pele, Maradoną i Johanem Cruyffem.

W 2006 roku otwarto stadion imienia Alfreda Di Stefano, gdzie zwykle grają i trenują rezerwy Realu Madryt.

Od 2008 roku dziennik „Marca”, wręcza nagrodę imienia Alfredo Di Stefano, dla najlepszego piłkarza ligi hiszpańskiej.

W 2008 roku Di Stéfano został uhonorowany przez UEFA i Real Madryt specjalną nagrodą Prezydenta wydaną przez FIFA podczas ceremonii w Madrycie, na której odsłonięto także pomnik. Następnie prezydent UEFA Michel Platini nazwał Di Stéfano „wielkim spośród wielkich”, a współcześni Eusébio i Just Fontaine zasugerowali, że jest „najbardziej kompletnym piłkarzem w historii gry”.

Mimo podeszłego wieku i problemów ze zdrowiem Alfredo Di Stefano do końca uczestniczył w życiu madryckiego klubu. Tradycją stało się wręczanie przez niego koszulki Realu Madryt podczas prezentacji nowych graczy Realu.

Di Stéfano mieszkał w Hiszpanii do śmierci w 2014 roku. Zmarł na zawał serca w wieku 88 lat.

reklama

0 0 głos
Article Rating
Subskrybuj
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Opinie w linii
Zobacz wszystkie komentarze