Ronaldinho – legenda piłki i największy skarb Barcelony

Ronaldinho Gaucho, a dokładniej Ronaldo de Assis Moreira, w świecie piłkarskim jest znany jako Ronaldinho, czyli „mały Ronaldo”. Jego umiejętności piłkarskie pozwalają mu asystować „w ciemno”, odbijać precyzyjnie piłkę plecami, „kapkować” z zamkniętymi oczami, czy „bawić się z poprzeczką”.

Ronaldinho jest zdecydowanie jedną z najbardziej barwnych postaci w świecie futbolu. Na swoim koncie ma liczne sukcesy — zarówno jako członek zespołu, jak również indywidualny zawodnik. Ale po kolei…

Data i miejsce urodzenia: 21.03.1980, Porto Alegre
Narodowość: Brazylia
Pozycja na boisku: Pomocnik/Napastnik

Największe Osiągnięcia

  • Mistrz Świata 2002 (Korea i Japonia)
  • Zdobywca Pucharu Ligi Mistrzów 2006 (FC Barcelona)
  • Mistrz Świata U-17
  • Mistrz Ameryki Południowej 1999 (Copa America)
  • Zdobywca Pucharu Konfederacji 2005
  • Brązowy Medalista Igrzysk Olimpijskich 2008 (Pekin)
  • Zdobywca Złotej Piłki France Football 2005 oraz 3. miejsce w 2004
  • Najlepszy Piłkarz Świata FIFA — 2004, 2005, oraz 3. miejsce w 2006
  • Najlepszy Piłkarz Świata według World Soccer — 2004, 2005
  • Piłkarz Dekady według magazynu World Soccer (2000-2009)
  • Zdobywca Golden Foot
  • 2-krotny Mistrz Hiszpanii (FC Barcelona) — 2005, 2006
  • 2-krotny zdobywca Superpucharu Hiszpanii(FC Barcelona) — 2005, 2006
  • Najlepszy Piłkarz Ligi Hiszpańskiej — 2004, 2006
  • Najlepszy Napastnik Ligi Mistrzów — 2005

Historia Ronaldinho – początki kariery

Ronaldinho urodził się 21 marca 1980 roku, w Porto Alegre (Brazylia). Pochodził z rodziny, w której piłka nożna była obecna od zawsze: ojciec również kiedyś zajmował się tą dyscypliną sportu. Podobnie jak brat ojca — Roberto — dzięki któremu rodzina mogła przenieść się z najbiedniejszej dzielnicy w mieście do jego luksusowych rejonów.

Już od najmłodszych lat junior Ronaldinho wykazywał wręcz niespotykany talent do piłki nożnej. W wieku 6 lat rozpoczął grę w swoim pierwszym klubie, jakim był Gremio Porto Alegre. Stawiał tam pierwsze kroki w drużynach juniorów. Udało mu się również dokonać niezwykłego wyczynu. W wieku 13 lat, podczas jednego meczu, strzelił 23 gole! W tym 3 z rzutów rożnych!

Nie osiadł na laurach i podczas Mistrzostw Świata do lat 17 zdobył swój pierwszy mistrzowski tytuł, jak również tytuł króla strzelców.

Profesjonalna kariera Ronaldinho Gaucho w Gremio Porto Alegre rozpoczęła się wraz z osiągnięciem pełnoletności, czyli w 1998 roku. Dzięki obiecującym początkom w juniorach Ronaldinho nie musiał długo czekać na występ w reprezentacji seniorów.

W 1999 roku wystąpił podczas turnieju Copa America, gdzie reprezentacja Brazylii pokonała rywali. Ronaldinho pokazał się kibicom z jak najlepszej strony i w Brazylii zaczęła się fala uwielbienia młodego zawodnika.

Paris Saint-Germain F.C. (2001-2003)

Nie przeszkodziło to jednak w podjęciu decyzji o transferze wschodzącej gwiazdy piłki nożnej do paryskiego klubu Paris Saint-Germain. Działacze klubu ocenili wtedy młodego piłkarza na kwotę 9 milionów euro, którą to sumę Francuzi musieli uiścić, chcąc mieć w swoich szeregach Ronaldinho. Niestety obecność brazylijskiego asa nie poprawiła formy paryskiego klubu, mimo iż sam zawodnik wielokrotnie wzbudzał zachwyt swoim akcjami oraz trikami i sztuczkami piłkarskimi.

Czas spędzony w Paris Saint–Germain nie należał do straconych mimo braku sukcesów zespołu. Podczas gry w Paris Saint-Germain Ronaldinho otrzymał powołanie na Mistrzostwa Świata w Korei i Japonii w 2002 roku. To właśnie tam talent Brazylijczyka objawił się na dobre – piłkarz strzelił dwa gole i znakomicie obsługiwał podaniami kolegów.

W ćwierćfinale Anglia – Brazylia Ronaldinho asystował przy pierwszym golu i strzelił pamiętnego gola z rzutu wolnego, ustalając wynik spotkania na 1-2. Bramkę tę Anglicy, a zwłaszcza stojący w bramce David Seaman, zapamiętają na długo. Oto podsumowanie tego turnieju:

Reprezentacja Brazylii podczas całych mistrzostw nie miała sobie równych i choć świetne występy i bramki Ronaldinho przyćmił powracający do wielkiej formy Ronaldo, to i tak stał się on megagwiazdą światowej piłki.

W finale MŚ 2002 Brazylia pokonała Niemcy 2-0, a Ronaldinho ponownie został mistrzem świata, tym razem już jako senior.

Ronaldinho w FC Barcelona (2003-2008) i nowy geniusz futbolu

Po MŚ 2002 zaczynęły o niego walczyć największe potęgi piłkarskie Starego Kontynentu: Manchester United, Real Madryt oraz FC Barcelona.

Ostatecznie, w 2003 roku, Ronaldinho rozpoczął grę w barwach Barcelony. Kwota, jaką klub ze stolicy Katalonii musiał zapłacić za brazylijskiego zawodnika wyniosła równe 32,25 miliona euro.

Klub hiszpański borykał się wówczas z poważnymi problemami. Grał bardzo słabo, jak na potęgę klubowej piłki, a Ronaldinho miał przyczynić się do poprawy tej sytuacji. Sprowadzono nowego trenera w postaci Holendra Franka Rijkaarda, byłego znakomitego gracza, który miał przebudować i odświeżyć zespół.

Piłkarz Ronaldinho szybko odnalazł się w nowych barwach i praktycznie od pierwszego meczu dawał popis swoich niesamowitych umiejętności: dryblował, strzelał piękne gole i zdobywał wiele bramek dla swojej drużyny.

Już w pierwszym meczu Barcelony przeciwko Sevilli, na własnym stadionie, Ronaldinho oszołomił kibiców i trenerów po ładnym dryblingu i bombie pod poprzeczkę:

Zawsze uśmiechnięty Brazylijczyk podbijał serca kibiców na całym świecie, nie tylko za sprawą swojej skuteczności, ale przede wszystkim poprzez finezyjne triki, które pokazywał na boisku jak żaden inny futbolista.

W drugiej połowie sezonu Barcelona grała wyśmienicie, a do zespołu został wypożyczony słynny Holender Edgar Davids, który znakomicie współpracował z Ronaldinho. Drużyna ze środka tabeli awansowała na drugą lokatę, tuż za naszpikowanym gwiazdami Realem Madryt.

Nadchodził czas największych sukcesów Barcelony i Ronaldinho.

Klub wzmocnił znakomity Samuel Eto. W sezonie 2004/2005 świat opanowała „Ronaldinhomania”, a talent Brazylijczyka zaczęto porównywać do największych w historii piłki nożnej jak PeleMaradona czy Cruyff.

Sezon 2005/2006 to kariera Ronaldinho Gaucho na samym szczycie.

Strzelał przepiękne gole w Lidze Mistrzów przeciwko Chelsea Londyn czy AC Milan. Kulminacją sukcesu był prawdopodobnie mecz Realu Madryt z Barceloną, w którym Galaktyczni (w składzie z Ronaldo, Zidane, Roberto Carlos, Beckham, Figo) na własnym stadionie zostali rozłożeni na łopatki, przegrywając 0:3 z Barcą.

W tym El Classico Ronaldinho strzelił 2 niesamowite bramki:

  • pierwszą na 0-2 po kilkudziesięciometrowym krosie, mijając piłkarzy Realu niczym tyczki w slalomie
  • drugą na 0-3, którą docenili nawet kibice z Madrytu, nagradzając fenomenalnego Brazylijczyka owacją na stojąco:

W sezonie 2005/2006 Ronaldinho wraz z drużyną zdobył Mistrzostwo Hiszpanii i Superpuchar Hiszpanii.

Zwycięstwo w Lidze Mistrzów

Znakomita passa Barcelony, z jej największym asem, trwała nadal. Do Ronaldinho dołączył przyszły najlepszy piłkarz świata — Lionel Messi — a tacy piłkarze jak Xavi i Iniesta na dobre rozwinęli swoje skrzydła. Tym samym Barcelona stała się drużyną wręcz idealną.

Rezultatem tego wszystkiego był triumf w Lidze Mistrzów 2005/2006, po raz pierwszy od 1992 roku.

Gra Brazylijczyka w sezonie 2005/2006 roku została w końcu doceniona przez France Football, który we wcześniejszych latach, z braku sukcesów klubowych, omijał Ronaldinho jako laureata tej prestiżowej nagrody.

MŚ w Niemczech 2006

Ronaldinho na MŚ 2006 jechał jako największa gwiazda futbolu, a wraz z kolegami z Brazylii miał sięgnąć po 6. tytuł Mistrza Świata. Wszystko zaczęło się dobrze. Efektowne zwycięstwa w fazie grupowej i w 1/8 finału sprawiły, że Brazylia nadal była głównym faworytem.

W ćwierćfinale Ronaldinho spotkał się z drużyną Francji. Meczowi nadano otoczkę rewanżu z finału MŚ z 1998. Niestety fatum Francji zawisło nad Brazylią i nadzieje na mistrzostwo, tak samo jak w 1998, odebrał Zinedine Zidane, strzelając jedynego gola w tym meczu.

Kolejne sezony Ronaldinho w Barcelonie (2006-2008)

Po nieudanych MŚ forma podłamanego Ronaldinho i całego zespołu nieco spadła. Mimo pozyskania znakomitego francuskiego napastnika w postaci Thierry’ego Henry, Barca już nie zachwycała tak jak w poprzednich sezonach. Straciła prym w Primera Division na rzecz Realu Madryt i nie zawojowała ponownie Ligi Mistrzów.

Nie znaczy to, że Brazylijczyk notował słabe występy, bo błyskał talentem co jakiś czas, jak choćby w meczu, w którym strzelił gole, przyjmując w biegu piłkę na klatkę piersiową, a potem przewrotką wpakował ją do siatki. Zdaniem wielu bramka Ronaldinho przyćmiła słynny gol z przewrotki Rivaldo.

AC Milan – Ronaldinho i jego kariera we Włoszech

Ronaldinho grał w Barcelonie do 2008 r., ale nękany przez kontuzje, mecze często rozpoczynał na ławce rezerwowych, a gdy grał, nie zachwycał już tak jak dawniej. Pojawiły się głosy, że Brazylijczyk już się wypalił i czas na opuszczenie Barcelony.

I tak się stało! Latem 2008 roku Ronaldinho dołączył do AC Milan, odrzucając lukratywną ofertę z Manchester City. Ronaldinho w Milanie grał do 2010 r. W pierwszym sezonie strzelił 10 bramek, a w kolejnym wyróżniał się liczbą asyst, stając się jednym z najlepszych dogrywających w lidze. To jednak nie przekonało trenera Milanu, którzy coraz częściej kazał Ronaldinho zaczynać mecz na ławce rezerwowych. Podczas gry w Mediolanie zdobył 25 bramek i tyle samo asyst.

Flamengo

Pod koniec 2010 r. Ronaldinho został sprzedany do Flamengo za 3 mln euro. Od razu został kapitanem drużyny. Ronaldinho zadebiutował w koszulce Flamengo w wygranym przez nich meczu (1-0) z Novą Iguaçą 02.02.2011. Pierwszą bramkę zdobył z rzutu karnego z Bovistą 06.02.2011, w wygranym przez nich meczu 3-2.

Biografia Ronaldinho – podsumowanie

Jak się to rozkłada na poszczególne kluby Ronaldinho, w których gwiazdor występował?

W Gremio Porto Alegre na boisku pojawił się w 52 meczach, zdobywając 24 gole. Według danych w tym klubie nie zaliczył żadnej asysty.

W kolejnym klubie, dla którego grał młody piłkarz, czyli Paris Saint – Germain, na murawie kibice mogli zobaczyć go 77 razy. Podczas wszystkich meczów rozegranych dla francuskiego klubu 25 razy pokonał bramkarza przeciwników i zaliczył 18 asyst.

W FC Barcelona rozpoczął się prawdziwy popis. Ronaldinho w Barcelonie wziął udział w sumie w 207 meczach, aż 95 razy doprowadzając do rozpaczy golkiperów przeciwników. Może się również pochwalić niewiele mniejszą liczbą asyst, ponieważ według statystyk, w tym klubie zaliczył ich aż 79.

Nic dziwnego, że taka skuteczność i finezja na boisku niejednokrotnie została doceniona. Na koncie Ronaldinho jest bowiem mnóstwo odznaczeń, które w świecie piłki nożnej są na wagę złota.

Ronaldinho wpisał się także na czwarte miejsce listy piłkarzy, którzy zdobyli najwięcej bramek z rzutów wolnych:

najwięcej bramek rzuty wolne 2020

Począwszy od roku 1999, kiedy to został uznany za najlepszego piłkarza Pucharu Konfederacji, jak również króla strzelców Pucharu Konfederacji, zaszczytnych tytułów było coraz więcej. Następnym indywidualnym sukcesem było zdobycie przez Ronaldinho tytułu najlepszego piłkarza, przyznany przez portal La Liga, w sezonach 2003/2004 oraz 2005/2006. Został również wybrany najlepszym południowo-amerykańskim piłkarzem w sezonie 2003/2004, również za sprawą portalu La Liga. Doceniono go też w Lidze Mistrzów. W sezonie 2004/2005 został wybrany najlepszym napastnikiem Ligi Mistrzów.

W sezonie 2005/2006 zasłużył na dwa tytuły: pierwszy z nich to najlepszy piłkarz Ligi Mistrzów oraz wicekról strzelców. Do tego dochodzą jeszcze takie tytuły, jak piłkarz dekady, Golden Foot z 2009 roku, dwukrotny tytuł Piłkarza Roku według FIFY.

Przyznano mu również Złota Piłkę, Brązową Piłkę Klubowych Mistrzostw Świata oraz dwukrotny tytuł Obcokrajowca roku.

Ronaldinho to legenda i kocha piłkę nożną. Zdaje sobie sprawę, jak wielu młodych ludzi chciałoby odnieść taki sukces jak on, dlatego postanowił im to ułatwić.

Pod koniec 2006 roku otworzył w Sao Paulo ośrodek piłkarski o nazwie „Instytut Ronaldinho”. Tam dzieci z ubogich rodzin mogą pod okiem profesjonalnych trenerów doskonalić swoje umiejętności piłkarskie. Być może w ten sposób Ronaldinho wytrenuje swojego przyszłego następcę, który kiedyś zajmie jego miejsce w historii piłki nożnej. Jednak jeszcze nie teraz. Piłkarz nadal jest w doskonałej formie i ma w planach jeszcze długo cieszyć kibiców swoją finezyjną techniką, bez względu na to, w jakich barwach będzie występował.

5 3 głosy
Article Rating
Subskrybuj
Powiadom o
guest
1 Komentarz
Opinie w linii
Zobacz wszystkie komentarze
Damian
Damian
6 miesięcy temu

Obecnie występuje w barwach więziennych.